KOVAN

pirim gözler ne etsin harfleri bu harfleri
cümlesinin gebesi bir noğda değil midir
çoğ olmazsa yol olmaz gapılardan içeri
üçü gırğı yedisi bir yoğda değil midir

pirim diller ne etsin sesleri bu sesleri
rüzigarın hevesi hep esmeg değil midir
düş gırılır avucda yazdan sonra zemheri
söyleyenin gafesi hep susmağ değil midir

pirim eller ne etsin alperi bu alperi
kul olmanın yaresi ayrılığ değil midir
ali'nin çiçeğinden taşımak şol şekeri
muhammed'in balına arılığ değil midir

SANA BİR ARA AKLIMDA KALANLARI ANLATIRIM

ne sular geçti böyle buzla buhar arası
ne kısa bir yazken o niçin hala bitmiyor
durmuş bir vakit bende sisli gece yarısı
çektirdiğin fotoğraf neden hiç konuşmuyor

(...)

hayatımın rolünü oynadım başrolde sen de vardın
ne fırtınaydı ama o saçlarınla birlikte
ne güneşlere yandık var mıydı hiç hatırım
avluda oturmuştuk ellerin ellerimde
sana bir ara aklımda kalanları anlatırım

(...)

şiirin tamamına şu linkten ulaşabilirsiniz:

http://www.afilifilintalar.com/sana-bir-ara-aklimda-kalanlari-anlatirim

FÂNİFESTO

tunca hamdolsun! şehirlerin kara böğürlerinde soluyan aydınlık adamlar için söylenen kızıl şarkılara da... gözyaşıyla restleşen rimel ve öpücükle restleşen ruj ve namluyla dertleşen kurşun sürülsün geceye. ölüm ne kadar da hazır duruyor yaşadığımız her şeye! bıraksam, tutuşmuş sayılır mı ateş? kavuşsam, ayrılık sayar mısın öncesini? hepimiz sanki sonbaharda çocukluğunu yitirmiş ergen hayaletleri gibiyiz. üzerine beton dökülen cesetlerin cinneti bu soğuyan çimento, bu kimsesiz bırakılan çocuklarlı sokaklar, bu her gün tazelenen ihanet... ihanet bu alemin harcı! zaten bakırıp duruyorum hayatın kalayına. bir tunç kızılına çalsın cevrim ki gökten çinkolar yağsın. seni bekliyorum ama seni değil beklemeyi seviyorum ben. hatta sen o beni boş ver sana. sen, ben beklemesem, ol’mazsın ki bana!

kimiz bilmiyorum. sofralarda rastlaşan, yürürken yalnız... ellerim ellerinden ne istiyor, ne isteyebilir ki! elini tutsam mazlumlar kurtulacaklar mı zulümden? zalimler kahrolacaklar mı uzanıp seni öpsem? utandır tesellini, unutarak avunanlar katında değiliz. hiç iki kişilik biz olur mu, ya haricindeyiz o şerefin, ya da tam merkezindeyiz! düş işte, düş bile düş. düş işte, düşün içindeki düş de, düşün dışındaki düş de, düş! kim uyumuş? kim kalmış uyanık? kimiz bilmiyorum bu kadar... güneşliyken berrak, yağmurluyken bulanık...

bana yağ hiç bilmediğim bir gökten. ötelerime uzan, beni de yağdır sokularak göklerime. dokun bak orada yokum. körlüğünü gör, sağırlığını duy ve konuş dilsizliğini. büyük trenlerin son sürat durduğunu sür. büyük uçakların apansız konduğunu uç. var olan, var olmuş bir kere. devrilmiş boşluğa bolluk. payımıza düşmüş kımıltısız bir yokluk!

yansı kavuşmayı, ümit duvardan ayrı bir çivi değil ki çakasın. yansı gözlerin bu dünyayı şöyle kaldırıp başka yana fırlatsın. yansı sözleri, sükutun kelimelerini gürültüye bıraksın. yansı kalbin duyularını hep asılsız, hep asılsız çıkarsın. yansı kendini kendine göstermeyene dek, yansı! ne sen buraya geldin, ne ben kalacağım burada! seni bekledim ve sevdim seni beklemeyi. hatta sen o seni boş ver bana. sen, ben beklesem de ol’mazsın bana!

tunca hamdolsun!

ve tuncun eriyişine...

ve tuncun tekrar dirilişine...

ve tuncun tunç olarak tunç kalışına...

tunç ölüşüne...

tunca...

tunç!

TRENLERİN ARDINDAN KOŞAN GÜLLER

bu şiir itibar dergisi'nin altıncı sayısında yayımlanmak üzere,
yerinden edilmiştir. şiire matbu bir lezzetle varmak için
itibar'ın mart sayısını edinin. selam...

NELERİM VAR SEN YOKSUN, ÖLSÜN!

selam japonya

selam metroların deştiği yeraltları

ve kutsal kanalizasyon

ve bir  ada olmanın iflah olmaz yalnızlığı

ve led ışıklı reklam tabelaları

ve sularına bandığım ayaklarımdan

boynunda gezdirdiğim dudaklarıma

selam tükenen pilim

gücüm yok seni

susamıyorum sevgilim

çünkü havada sesimi doğuran bir esîr var

bütün çilingirleri sofralara çekerek

kapıda kalanlarla konuşmak istiyorum

kapısında kaldıkları sahiden evleri mi?

bir kilidi açmak kolay değil o kadar

hırsızın belki de yoktur kabahati!

selam britanya

selam insanların deştiği yerüstleri

ve aziz tesisat

ve sömürülen esmer halklar

ve nümayişle öpüşen kaldırım taşları

ve bu irinli düzenin içinden bularak

sinesine türküler yaktığım sevgilim

burada bulduğum her şey gibi seni de kaybedeceğim

sirkeci yokuşunda tramvaydan ineceğim

ineceğim ve sert kapılar kapanacak ardıma

sen kalacaksın tramvay çıldıracak

iskeleden denize boşalacak tüm yolcular

sen sevineceksin ben ağlayacağım

ölüm güzel sevgilim hayat giderek berbat

selam seyşeller

selam tatile birlikte çıkılan valiz

ve tropik vertigo

ve bölünmüş madagaskar

ve yeşile tüneyen türkuaz

ve dört mevsim yaz nereye kadar!

ekvator da yalnız değil şömineler de

insandan gayrı kimse yalnız kalamaz

çünkü sevgilim alıkoydukça kendini

ulu modern hayatın yasaklarından

yani iş saatlerinde ulaşamıyorsam sana

kefenine özenle diktiğin cepten

ölüme vardığın zaman beni ara

neyi sual ediyorlar o toprağın altında?

münker’e ve nekir’e ve azap çekene selam!

selam grönland

selam buzulları eriten kıyamet

ve yüce ısınma

ve global panik

ve evlerinde penguen besleyen eskimolar

ve bilim adamları sanki aşık olamaz

çünkü onlar süremez alkol alıp bir uçak

sen ki beni baştan yoldan çıkardın

anlamayı senin için koydum kenara

o kadar üşüdük ki ne güzel yüzüyordu

kuzey buz denizinin dibindeki çipura

önce sessizlik vardı bir ara bozuldu o

sonra giyindik işte mahrem tünedi tene

sonra açlık ve olta ve soframızda tuz

doygunluğa ödenen bir ömürlük kapora

selam zelanda

selam balta giren ormanlar

ve mübah döşemeler

ve uzak diyarların iyi ki de uzak oluşu

ve bir aşk için söndürülen mumlar

ve gündüzken başka yerde gece olan her yer

bu defa ne olur dön demeyeceğim sana

hiç durmadan git, çünkü giden

varacaktır sonunda ayrıldığı kovana

her ölüm döşenir yeni bir yaşama

vedalardır başlatan ve her başlayan tükenir

selam sularla ayrılan kara selam sevgilim sana

selam ile insan insana iliklenir

başında ortasında ve sonunda yine selam

çünkü aranızda selamı yayın demiş efendim

ŞİMDİ SİZ, GERÇEKTEN ONU ÖLDÜ MÜ SANIYORSUNUZ?

"Allah yolunda öldürülenlere "ölü" demeyin:

 Hayır, onlar yaşıyor, ama siz farkında değilsiniz."

Bakara / 154

Uğur Mumcu ben 13 yaşındayken öldürüldü. Her gün yaptığı gibi arabasına binip işine gidiyorken hepimizin gözleri önünde onun canına kıydılar. Bu ülkede birini ulu orta öldürmek, yani bir kaza yahut intihar süsü vermeksizin milyonlarca insanın önünde öldürmek, hayaletlerin bir korku toplumuna çevirdiği ülkemizde aleni bir mesaj mahiyetindedir. Elinde her daim bir devrim inisiyatifi olan halkın basiretinin bağlandığının resmidir. Ve benim gibi 13 yaşında etrafında olup biteni daha yeni yeni kayda geçirmeye başlayan bir çocuk içinse; büyük bir vehimdir, bir çocukluk gaspıdır, bir ağır tecavüzdür.

Çünkü ben 13 yaşındayken yalnızca güzel kızlar vardı. İzlediğim filmlerin, okuduğum kitapların arasından “hangi yarda benlik bir şey bırakmış Çalap?” diye göz göz dolanır dururdum. 13 yaşındaki bir çocuğun en ağır mesaisidir hayal kurmak. Dünyanın çirkin suratına açılan bir harptir çocuk olmak. Ama bir gün, Uğur Mumcu gözlerimin önünde öldürüldü, yani birileri benim yaşadığım bütün 13 seneye ilan-ı harp etti. Oysa aynı sene okuduğum “Vadideki Zambak”, bana dünyadaki en çetrefilli işin sevdiğin kadına evet dedirtmek olduğunu söylüyordu. Heyhat!

Niçin öldürüldüğünü bilmiyordum. Ama öldürülme biçimine dikkat kesildiğimde, dünyadaki en büyük günahı işlemiş olsa dahi, onu öldürenler ilk tahlilde haksızdılar. Namerttiler. Kim ne derse desin korkaktılar. Merhametten yoksundular. Ve bütün bunlardan bunlardan bunlardan dolayı alçaktılar. Biraz daha aklım yettiğinde, Uğur Mumcu’nun uğruna kendini feda ettiği davanın hakkın yerini bulması için girdiği bir mücadele olduğunun farkına vardım. Öfkem bileylendi. Çocukluğumu yitirdim aniden.

“Faili meçhul” çok haysiyetsiz bir tamlama. Üstelik hiçbir şeyi tamlamayan bir tamlama. Zalimin gizlendiği yuva... Yani bir çeşit mazlum mezarlığı! Dünyada işlerin yolunda gitmesini isteyen insanlar öldürülüyor. Kime bir hak arama vazifesi biçmişsek, sistemin çarkları arasında paramparça edilecek potansiyel bir hedef halini alıyor. Ve haklılığı hangi raddede ise, zalimin müdahalesi de o derece ağır oluyor. Yani Uğur Mumcu’nun bir bomba ile dört bir yana dağılıp parçalanan bedenine baktığımda, onu bu derece haklı yapanın doğruluğuna inancım daha da artıyor.

Kardeşler! Kardeşlerim! Bu her yanından korkaklık, alçaklık ve türlü çirkinlik sıçrayan zalimlere pabuç mu bırakacağız şimdi!? Onlar, Uğur Ağabey’i hepimizin gözü önünde vahşi bir biçimde öldürürken bizim de günün birinde sonumuzun bu olacağının tehdidini savurdular. Zalimler, hak için ayaklanacak bir halkın korkusuyla uyurlar. Benim 13 yaşımı ve çocukluğumu alanlar, beni kendileriyle harp eden bir Zülfikar’a dönüştürdüler. Onların bu densiz cüretini burunlarından getirmeye ant içmiş bir uzuvum artık. Uğur Abi’nin dört bir yana savrulan bedeninden bir uzuv… O, zalimlere karşı tek başına savaşırken, şimdi parçalanan her zerresinden yeni savaşçılar domuruyor. Uğur Mumcu’yu herkesin gözlerinin önünde öldüren zalimlere soruyorum: “Şimdi şu haliyle siz, gerçekten onu öldü mü sayıyorsunuz!?”

HRANT DİNK’E VEDIAMDIR! *

                                                                                  “Silahlara veda

                                                                                    Geceye rüyaya ve sana

                                                                                    Yalnızlığın geyik gözlü çıkmazından

                                                                                    Düzenlerin çıkmazına”

SEZAİ KARAKOÇ / Veda

            Çanların ezan seslerine karıştığı bir ikindi ağabey… Seni bu şekil uğurladık son yolculuğuna. Vadesi dolmuş bedenin yüzükoyun toprağı öpüyordu ve ayakkabındaki yırtık göz kırpar gibiydi insanlığa. Ne küskündün, ne kederli… Bana kalırsa bir miktar suskun, bir miktar konuşur gibiydi mutluluğun. Çünkü cenazende on binlerce yürüdük, on binlerce birlikte susarak yürüdük ağabey! Hepimiz, senin bıraktığın o barış çiçeğinden aynı kovana kanatlandık aniden. Sen de gördün, izledin belki; uçarken tekimizin kanadı ötekine değmedi. Keşke diyorum, keşke seni bizden ayrı koyanlar çıksaydı karşımıza!

            Çanların ezan seslerine karıştığı bir ikindi, yüreğimizde aynı hüznün birlikteliği, aynı gözyaşları, aynı gam… Yani senin solurken içine çekmek istediğin hava, yani barış, yani şan… Yükleyip sırtımıza senin hayattayken dinlemekten hazzettiğin şarkıları, marşları ve sloganları boşvererek; sen önde biz arkada, yürüdük ağabey. Anneler gözyaşlarıyla uğurladılar seni. Babalar yumruklarını sıktı, gözdağı verdiler düşmanlarımıza. Kardeştik. Unuttuğumuz yeminimiz vardı. Bir de senin at üstünde vurulan bedenin, kardeş omuzlarda hatıraydı. Bir hatıra ki ağabey; ne ölmen şarttı bunu yüreklere kazımak için, ne kargışlı yaşamaklara aldanmak böyle bir hatırayı bağışlardı. Yaşamakla ölüm arasında tutulan sandık açıldı ve güvercinler boşandı! Bir baktı ki mahvına sebep olduğunu sananlar, senin barışa müsebbip saydığın bohçayı, yani bir ömür yüreğinde biriktirdiğin insanlığı tam adresine postalamışlar. Her şey güzel de ağabey, barışa vesayet için bir ölüm ve vasiyet şart mıydı!? Tamam, bir ölümü ancak bu kadar güzelleştirebilirdi tarih, ancak bu kadar özelleşebilirdi kardeşlik… Ama güvercinler uçsun için kurşun sesi şart mıydı!?

            Takdir-i ilahi… Gittin, ama kaldın da. Senin gidişinin matemi kara yaslı bir evde içe doğru yaşanmadı. Sen gittin, sokaklara döküldük, ağıtlar yaktık, unutkan taraflarımızdan feragat ettik. Gidişin bir anıt mezar diye dikildi hafızamıza. ‘Elden ne gelir’ dediğimiz zamanlarda ağladık gözyaşlarımızla geri getirmek için seni. Ölüme çare aramak değildi bu yaptığımız, belki çareyi ölüme bağlamakla yazıklandık kendimize. Ama izledin, gördün hepimizi. O ikindiyi senin ölümünden kara bir yafta yapmak isteyenlere mezar ettik. O güzelim Anadolu’nu, toprağını titrettik. Başaramadılar ağabey, başaramayacaklar! Senin at üstünde vurulduğunu cümle aleme, ibreti alem için seyir ettik. Başaramadılar ağabey, başaramayacaklar! Biliniyor cenk ederken ölüme kafa tuttuğun… Biliniyor aşka vesileler bıraktığın toprağa… Senin ölümünden havalan güvercinler, şimdi kardeşlik haberleri iletiyor Anadolu’ya.

Rahat uyu! Huzur içinde…

2007 , Şubat / Agos Gazetesi

* Bu metni, Milli Gazete'de yazdığım zamanlarda Hrant Dink'in katlinin hemen sonrasında kaleme almıştım. Gelin görün ki, Milli Gazete yazıyı yayımlamadı. Ben de yazıyı Agos'a verdim. Agos yazıyı yayımladı. Milli Gazete'ye de -bilvesile!- veda ettim. Şimdi beş sene sonra, tekrar, Hrant için...