İKİ KİŞİLİK DAVETİYE

-çocuklarınızı getirmeniz emirdir!-


o eski günleri özledim sarhoş
günün ortasında deli
geceleri bağıra çağıra şarkılı meyhaneli
hayyam bizi ezana tutardı
alnımızdan öperdi hacı bektaş-ı veli

o sıra avlusuna iki kuş dururdu hayatımızın
ve biz onlara bakıp derdi öderdik
kuşlar ikişer uçup ikişer kondukça
eskiyen bir ağrıya
ama kendini yeniledikçe eskiyen bir ağrıya
dengbej çağırırdı gök
ki susmak için bundan bulunmazı yok

kızların çarşılardan çekilmediği bir vakitti
birlikte tavaf edilen her şey
boşandı merkezinden
bir dönüş kaldı geride
bir de bakışın kabesini ararken neyi aradığını unutması
-ki yedi ıska ile nam salmıştır mekke'de!-

eski günler özlenir
çünkü yaşandılar ve bitti
ama ulu bir maziden kalbe damlıyorken şarap
ikisinin muhabbeti hatırına
şarhoşluk hiç biter mi!

KİLİD-İ DEVRANDA DERD-İ CANANDA

narmanlı aşık sümmani'nin "ervah-ı ezelde levh-i kalemde" adlı koşmasını okuyunca, toprağı bol ve allah'ın rahmeti üzerinde olsun, kendisine bir cevap vermek zorunda hissettim. bu cevabı da, van'da aşıkların piri olarak bilinen ve şahsıma aşıklık beraatini veren aşık çağlari'nin bana verdiği isim ile; yani "aşık ahi" olarak verdim. nefsimizden söylediysek af, pirimizden söylediysek kabul ola!

aşık sümmani'ye cevabımdır:

 
KİLİD-İ DEVRANDA DERD-İ CANANDA

kilid-i devranda derd-i cananda

bu benim bahtımı çöle yazdılar

ademden evveli toparlananda

beni kamber gibi köle yazdılar

varmadık yokluğun bahanesine

talibiz kulluğun yek hanesine

kimi döndü yezid avanesine

bizi bir abanın altı yazdılar

ne’derler devletin diyanetinde

can harab huseyn’in metanetinde

zalimin ahmed’e ihanetinde 

borcu sırtımıza hançer yazdılar

dünyayı yalancı belledik diye

çamuru ervahtan ayırdık diye

akılı gönülden yolladık diye

sofralara bizi deli yazdılar

adalet bu mülkün şalı değildir

sözleri aşığın malı değildir

bahtımız vallahi kara değildir

evimiz haydar’a komşu yazdılar

sadıklar gözetir seher yelini

arifler titretir gönül telini

azrail uzatır ölüm elini

ölümü biz için yâre yazdılar

sümmani sorarsan kıraatimi

çağlari’den aldım beraatimi

aşıklar içinde kanaatimi

ahi deyip bir kenara yazdılar

KOVAN

pirim gözler ne etsin harfleri bu harfleri
cümlesinin gebesi bir noğda değil midir
çoğ olmazsa yol olmaz gapılardan içeri
üçü gırğı yedisi bir yoğda değil midir

pirim diller ne etsin sesleri bu sesleri
rüzigarın hevesi hep esmeg değil midir
düş gırılır avucda yazdan sonra zemheri
söyleyenin gafesi hep susmağ değil midir

pirim eller ne etsin alperi bu alperi
kul olmanın yaresi ayrılığ değil midir
ali'nin çiçeğinden taşımak şol şekeri
muhammed'in balına arılığ değil midir

SANA BİR ARA AKLIMDA KALANLARI ANLATIRIM

ne sular geçti böyle buzla buhar arası

ne kısa bir yazken o niçin hala bitmiyor

durmuş bir vakit bende sisli gece yarısı

çektirdiğin fotoğraf neden hiç konuşmuyor

geç kaldık ve yanlışları güzeltemedik

erken varsak doğrular bakışı yakacaktı

çok sarhoştum yani hak ettim yaşamayı

evden kaçmıştım eve

tuza yara saçmıştım

bütün randevulara düzenli olarak geç kalmakta haklıydım

gök bana göre değildi yeri zaten hiç sorma

gök de kendine göreydi yerde zaten hiç durma

çıktım bir kapısını bulup yaşadıklarımdan

vardım ki seni sevdim

seni sevdim evler arasından bir evdin

döndüm ve dönüşümle düştü aniden dekor

sen yükseldin elinde kara bir kalem vardı

say ki her yanım ihanet kadar yazdı

ve çeşitli organlar olarak

insanı yar eden vardı

var eden vardı aşkı

kelebek küllerinden bir şaraba yazarak

okumak budur

yani yağmur bekleyen toprağın durmaksızın kuruması

sana çok şeyler anlatmak istemem

kendi sesime kavuşasım kadardı

senaryo gereği doğdum

çocuklarım oldu her an ölebilirler

bel bağladım kimyaya

kendimi siyah elbiseler içinde

buldum hiç durmadan bir kızıla bakarken

durdum binlerce sene kendime ki ağlarım

anam babam diyorum her an ölebilirler

ölsünler ne çıkar

en çok her boşluğu dolduran bir keder çıkar

allah kimseyi ölümden korumasın

ölüm olmasa bu rezil hayatın suyu çıkar

sen de gidip öldün ama kalıp öldürüyorsun

ben de kalıp ölüyorsam senin dirinledir bu

bu kadardır işte ne kadar dersek o kadar olan hayat

herkes ölür gider biz yaşayıp kalırız

öyle bir kalırız ki

kadraj dağılır

ve dünya birer diri olarak bizi kabul edemez

yaşamak budur

herkes giderken kalmak zorunda kalmakla beraber kalmak

kadar kahpe ve yalan

kadar başımızın üstünde yeri var

hayatımın rolünü oynadım başrolde sen de vardın

ne fırtınaydı ama o saçlarınla birlikte

ne güneşlere yandık var mıydı hiç hatırım

avluda oturmuştuk ellerin ellerimde

sana bir ara aklımda kalanları anlatırım

FÂNİFESTO

tunca hamdolsun! şehirlerin kara böğürlerinde soluyan aydınlık adamlar için söylenen kızıl şarkılara da... gözyaşıyla restleşen rimel ve öpücükle restleşen ruj ve namluyla dertleşen kurşun sürülsün geceye. ölüm ne kadar da hazır duruyor yaşadığımız her şeye! bıraksam, tutuşmuş sayılır mı ateş? kavuşsam, ayrılık sayar mısın öncesini? hepimiz sanki sonbaharda çocukluğunu yitirmiş ergen hayaletleri gibiyiz. üzerine beton dökülen cesetlerin cinneti bu soğuyan çimento, bu kimsesiz bırakılan çocuklarlı sokaklar, bu her gün tazelenen ihanet... ihanet bu alemin harcı! zaten bakırıp duruyorum hayatın kalayına. bir tunç kızılına çalsın cevrim ki gökten çinkolar yağsın. seni bekliyorum ama seni değil beklemeyi seviyorum ben. hatta sen o beni boş ver sana. sen, ben beklemesem, ol’mazsın ki bana!

kimiz bilmiyorum. sofralarda rastlaşan, yürürken yalnız... ellerim ellerinden ne istiyor, ne isteyebilir ki! elini tutsam mazlumlar kurtulacaklar mı zulümden? zalimler kahrolacaklar mı uzanıp seni öpsem? utandır tesellini, unutarak avunanlar katında değiliz. hiç iki kişilik biz olur mu, ya haricindeyiz o şerefin, ya da tam merkezindeyiz! düş işte, düş bile düş. düş işte, düşün içindeki düş de, düşün dışındaki düş de, düş! kim uyumuş? kim kalmış uyanık? kimiz bilmiyorum bu kadar... güneşliyken berrak, yağmurluyken bulanık...

bana yağ hiç bilmediğim bir gökten. ötelerime uzan, beni de yağdır sokularak göklerime. dokun bak orada yokum. körlüğünü gör, sağırlığını duy ve konuş dilsizliğini. büyük trenlerin son sürat durduğunu sür. büyük uçakların apansız konduğunu uç. var olan, var olmuş bir kere. devrilmiş boşluğa bolluk. payımıza düşmüş kımıltısız bir yokluk!

yansı kavuşmayı, ümit duvardan ayrı bir çivi değil ki çakasın. yansı gözlerin bu dünyayı şöyle kaldırıp başka yana fırlatsın. yansı sözleri, sükutun kelimelerini gürültüye bıraksın. yansı kalbin duyularını hep asılsız, hep asılsız çıkarsın. yansı kendini kendine göstermeyene dek, yansı! ne sen buraya geldin, ne ben kalacağım burada! seni bekledim ve sevdim seni beklemeyi. hatta sen o seni boş ver bana. sen, ben beklesem de ol’mazsın bana!

tunca hamdolsun!

ve tuncun eriyişine...

ve tuncun tekrar dirilişine...

ve tuncun tunç olarak tunç kalışına...

tunç ölüşüne...

tunca...

tunç!

TRENLERİN ARDINDAN KOŞAN GÜLLER

bu sonucu beğenmedim sebebi neyse kov!
kes iplerini gel beraber vuralım kuklacıları
vuralım ve bir tren yırtsın dünyanın perdelerini
devrilsin ışık ve gerçek rengini giyinsin gül

gişeler kapandı gişeleri bombaladılar
dünya biletleri yanan insanlarla doldu
ve ben hükmedemedim hiçbir zaman kendime
olacağına varan bir tren beni içine aldı
şimdi seyrederken dünyayı sensiz pencereden
gözünün önünden geçip gidiyorum
devlet ya da çimento
kadar ayıksın
ben bir büyük devirmiş gibi sana bakıyorum
irtibatı kes bu gerçeklik sana yük
kantarların ağrır omuzların böyle boşa yorulmasınlar
ben trenin içindeyim git kendine bir istasyon bak
bırak onlar kendi koydukları kurallara inansınlar

sevmen sarhoş etmezse seni bu trene almazlar
meyhaneler kesiyor bu çağın biletlerini
ve dünya trenlerin ardından baka baka yorgun
ve vakti bilen sarhoşlar terk ediyor illetlerini

bu treni kaçırırsan bahçıvanla gül küser
ela gözlüm gibi ben de çok çukurlar kazarım
bu trenin ardından koşarsan dünya düşer
ben oturur bunun şiirini yazarım

itibar dergisi, 6. sayı, mart 2012

NELERİM VAR SEN YOKSUN, ÖLSÜN!

selam japonya

selam metroların deştiği yeraltları

ve kutsal kanalizasyon

ve bir  ada olmanın iflah olmaz yalnızlığı

ve led ışıklı reklam tabelaları

ve sularına bandığım ayaklarımdan

boynunda gezdirdiğim dudaklarıma

selam tükenen pilim

gücüm yok seni

susamıyorum sevgilim

çünkü havada sesimi doğuran bir esîr var

bütün çilingirleri sofralara çekerek

kapıda kalanlarla konuşmak istiyorum

kapısında kaldıkları sahiden evleri mi?

bir kilidi açmak kolay değil o kadar

hırsızın belki de yoktur kabahati!

selam britanya

selam insanların deştiği yerüstleri

ve aziz tesisat

ve sömürülen esmer halklar

ve nümayişle öpüşen kaldırım taşları

ve bu irinli düzenin içinden bularak

sinesine türküler yaktığım sevgilim

burada bulduğum her şey gibi seni de kaybedeceğim

sirkeci yokuşunda tramvaydan ineceğim

ineceğim ve sert kapılar kapanacak ardıma

sen kalacaksın tramvay çıldıracak

iskeleden denize boşalacak tüm yolcular

sen sevineceksin ben ağlayacağım

ölüm güzel sevgilim hayat giderek berbat

selam seyşeller

selam tatile birlikte çıkılan valiz

ve tropik vertigo

ve bölünmüş madagaskar

ve yeşile tüneyen türkuaz

ve dört mevsim yaz nereye kadar!

ekvator da yalnız değil şömineler de

insandan gayrı kimse yalnız kalamaz

çünkü sevgilim alıkoydukça kendini

ulu modern hayatın yasaklarından

yani iş saatlerinde ulaşamıyorsam sana

kefenine özenle diktiğin cepten

ölüme vardığın zaman beni ara

neyi sual ediyorlar o toprağın altında?

münker’e ve nekir’e ve azap çekene selam!

selam grönland

selam buzulları eriten kıyamet

ve yüce ısınma

ve global panik

ve evlerinde penguen besleyen eskimolar

ve bilim adamları sanki aşık olamaz

çünkü onlar süremez alkol alıp bir uçak

sen ki beni baştan yoldan çıkardın

anlamayı senin için koydum kenara

o kadar üşüdük ki ne güzel yüzüyordu

kuzey buz denizinin dibindeki çipura

önce sessizlik vardı bir ara bozuldu o

sonra giyindik işte mahrem tünedi tene

sonra açlık ve olta ve soframızda tuz

doygunluğa ödenen bir ömürlük kapora

selam zelanda

selam balta giren ormanlar

ve mübah döşemeler

ve uzak diyarların iyi ki de uzak oluşu

ve bir aşk için söndürülen mumlar

ve gündüzken başka yerde gece olan her yer

bu defa ne olur dön demeyeceğim sana

hiç durmadan git, çünkü giden

varacaktır sonunda ayrıldığı kovana

her ölüm döşenir yeni bir yaşama

vedalardır başlatan ve her başlayan tükenir

selam sularla ayrılan kara selam sevgilim sana

selam ile insan insana iliklenir

başında ortasında ve sonunda yine selam

çünkü aranızda selamı yayın demiş efendim