Devrim ve Çay

ŞİMDİ SİZ, GERÇEKTEN ONU ÖLDÜ MÜ SANIYORSUNUZ?

2012-01-24T11:40:00.000+02:00

"Allah yolunda öldürülenlere"ölü" demeyin:

Hayır, onlar yaşıyor, ama siz farkındadeğilsiniz."

Bakara / 154

Uğur Mumcu ben 13 yaşındayken öldürüldü. Her gün yaptığı gibi arabasınabinip işine gidiyorken hepimizin gözleri önünde onun canına kıydılar. Bu ülkedebirini ulu orta öldürmek, yani bir kaza yahut intihar süsü vermeksizinmilyonlarca insanın önünde öldürmek, hayaletlerin bir korku toplumuna çevirdiğiülkemizde aleni bir mesaj mahiyetindedir. Elinde her daim bir devriminisiyatifi olan halkın basiretinin bağlandığının resmidir. Ve benim gibi 13 yaşındaetrafında olup biteni daha yeni yeni kayda geçirmeye başlayan bir çocuk içinse;büyük bir vehimdir, bir çocukluk gaspıdır, bir ağır tecavüzdür.

Çünkü ben 13 yaşındayken yalnızca güzel kızlar vardı. İzlediğimfilmlerin, okuduğum kitapların arasından “hangi yarda benlik bir şey bırakmışÇalap?” diye göz göz dolanır dururdum. 13 yaşındaki bir çocuğun en ağırmesaisidir hayal kurmak. Dünyanın çirkin suratına açılan bir harptir çocukolmak. Ama bir gün, Uğur Mumcu gözlerimin önünde öldürüldü, yani birileri benimyaşadığım bütün 13 seneye ilan-ı harp etti. Oysa aynı sene okuduğum “VadidekiZambak”, bana dünyadaki en çetrefilli işin sevdiğin kadına evet dedirtmek olduğunusöylüyordu. Heyhat!

Niçin öldürüldüğünü bilmiyordum. Ama öldürülme biçimine dikkat kesildiğimde,dünyadaki en büyük günahı işlemiş olsa dahi, onu öldürenler ilk tahlilde haksızdılar.Namerttiler. Kim ne derse desin korkaktılar. Merhametten yoksundular. Ve bütünbunlardan bunlardan bunlardan dolayı alçaktılar. Biraz daha aklım yettiğinde, UğurMumcu’nun uğruna kendini feda ettiği davanın hakkın yerini bulması için girdiğibir mücadele olduğunun farkına vardım. Öfkem bileylendi. Çocukluğumu yitirdimaniden.

“Faili meçhul” çok haysiyetsiz bir tamlama. Üstelik hiçbir şeyitamlamayan bir tamlama. Zalimin gizlendiği yuva... Yani bir çeşit mazlum mezarlığı!Dünyada işlerin yolunda gitmesini isteyen insanlar öldürülüyor. Kime bir hakarama vazifesi biçmişsek, sistemin çarkları arasında paramparça edilecekpotansiyel bir hedef halini alıyor. Ve haklılığı hangi raddede ise, zaliminmüdahalesi de o derece ağır oluyor. Yani Uğur Mumcu’nun bir bomba ile dört biryana dağılıp parçalanan bedenine baktığımda, onu bu derece haklı yapanın doğruluğunainancım daha da artıyor.

Kardeşler! Kardeşlerim! Bu her yanından korkaklık, alçaklık ve türlüçirkinlik sıçrayan zalimlere pabuç mu bırakacağız şimdi!? Onlar, Uğur Ağabey’ihepimizin gözü önünde vahşi bir biçimde öldürürken bizim de günün birindesonumuzun bu olacağının tehdidini savurdular. Zalimler, hak için ayaklanacakbir halkın korkusuyla uyurlar. Benim 13 yaşımı ve çocukluğumu alanlar, benikendileriyle harp eden bir Zülfikar’a dönüştürdüler. Onların bu densiz cüretiniburunlarından getirmeye ant içmiş bir uzuvum artık. Uğur Abi’nin dört bir yanasavrulan bedeninden bir uzuv… O, zalimlere karşı tek başına savaşırken, şimdiparçalanan her zerresinden yeni savaşçılar domuruyor. Uğur Mumcu’yu herkesingözlerinin önünde öldüren zalimlere soruyorum: “Şimdi şu haliyle siz, gerçektenonu öldü mü sayıyorsunuz!?”

HRANT DİNK’E VEDIAMDIR! *

2012-01-19T14:55:00.000+02:00

“Silahlara veda

Geceyerüyaya ve sana

Yalnızlığıngeyik gözlü çıkmazından

Düzenlerinçıkmazına”

SEZAİ KARAKOÇ / Veda

Çanlarınezan seslerine karıştığı bir ikindi ağabey… Seni bu şekil uğurladık sonyolculuğuna. Vadesi dolmuş bedenin yüzükoyun toprağı öpüyordu ve ayakkabındakiyırtık göz kırpar gibiydi insanlığa. Ne küskündün, ne kederli… Bana kalırsa birmiktar suskun, bir miktar konuşur gibiydi mutluluğun. Çünkü cenazende onbinlerce yürüdük, on binlerce birlikte susarak yürüdük ağabey! Hepimiz, seninbıraktığın o barış çiçeğinden aynı kovana kanatlandık aniden. Sen de gördün,izledin belki; uçarken tekimizin kanadı ötekine değmedi. Keşke diyorum, keşkeseni bizden ayrı koyanlar çıksaydı karşımıza!

Çanlarınezan seslerine karıştığı bir ikindi, yüreğimizde aynı hüznün birlikteliği, aynıgözyaşları, aynı gam… Yani senin solurken içine çekmek istediğin hava, yanibarış, yani şan… Yükleyip sırtımıza senin hayattayken dinlemekten hazzettiğinşarkıları, marşları ve sloganları boşvererek; sen önde biz arkada, yürüdükağabey. Anneler gözyaşlarıyla uğurladılar seni. Babalar yumruklarını sıktı,gözdağı verdiler düşmanlarımıza. Kardeştik. Unuttuğumuz yeminimiz vardı. Bir desenin at üstünde vurulan bedenin, kardeş omuzlarda hatıraydı. Bir hatıra kiağabey; ne ölmen şarttı bunu yüreklere kazımak için, ne kargışlı yaşamaklaraaldanmak böyle bir hatırayı bağışlardı. Yaşamakla ölüm arasında tutulan sandıkaçıldı ve güvercinler boşandı! Bir baktı ki mahvına sebep olduğunu sananlar,senin barışa müsebbip saydığın bohçayı, yani bir ömür yüreğinde biriktirdiğininsanlığı tam adresine postalamışlar. Her şey güzel de ağabey, barışa vesayetiçin bir ölüm ve vasiyet şart mıydı!? Tamam, bir ölümü ancak bu kadargüzelleştirebilirdi tarih, ancak bu kadar özelleşebilirdi kardeşlik… Amagüvercinler uçsun için kurşun sesi şart mıydı!?

Takdir-iilahi… Gittin, ama kaldın da. Senin gidişinin matemi kara yaslı bir evde içedoğru yaşanmadı. Sen gittin, sokaklara döküldük, ağıtlar yaktık, unutkantaraflarımızdan feragat ettik. Gidişin bir anıt mezar diye dikildi hafızamıza.‘Elden ne gelir’ dediğimiz zamanlarda ağladık gözyaşlarımızla geri getirmekiçin seni. Ölüme çare aramak değildi bu yaptığımız, belki çareyi ölüme bağlamaklayazıklandık kendimize. Ama izledin, gördün hepimizi. O ikindiyi senin ölümündenkara bir yafta yapmak isteyenlere mezar ettik. O güzelim Anadolu’nu, toprağınıtitrettik. Başaramadılar ağabey, başaramayacaklar! Senin at üstünde vurulduğunucümle aleme, ibreti alem için seyir ettik. Başaramadılar ağabey,başaramayacaklar! Biliniyor cenk ederken ölüme kafa tuttuğun… Biliniyor aşkavesileler bıraktığın toprağa… Senin ölümünden havalan güvercinler, şimdikardeşlik haberleri iletiyor Anadolu’ya.

Rahat uyu! Huzuriçinde…

2007 , Şubat / Agos Gazetesi

* Bu metni, Milli Gazete'de yazdığım zamanlarda Hrant Dink'in katlinin hemen sonrasında kaleme almıştım. Gelin görün ki, Milli Gazete yazıyı yayımlamadı. Ben de yazıyı Agos'a verdim. Agos yazıyı yayımladı. Milli Gazete'ye de -bilvesile!- veda ettim. Şimdi beş sene sonra, tekrar, Hrant için...

DİLEK'ÇE

2011-08-31T15:19:00.001+03:00

sayın bunu da,

bahşedilen ömrümün halen 31. senesine devam etmekteyim. çocukluktan aldığım derslerin hiçbirini veremedim. sürekli alttan almaktan bir üst bina edemedim. iş bu dilekçe ile bir türlü büyüyemediğimi ve ömrümü çocukluğumun otopsisini yaparak geçirdiğimi bildirir, cesedime iliştireceğim günahlar hususunda gereğinin yapılmasını kaygılarımla şarj ederim.

kalbim sektedir,

ruhum ektedir.

31.08.2011

alper gencer

ASLI’NI İNKAR ETMEK İSTİYORUM KEREM!

2011-08-30T16:35:00.004+03:00

aslı’nı inkar etmek istiyorum kerem! yârin kaşları keman olsa, içimdeki yayları paramparça ederim hemen. içime çanlar çakana inat, zehirlerim zangoçlarımı. durur ve limanları yakılan bir kentin, gemisiz kalmasını kutsarım kıyılarımla. dönecek bir tek yolcusu bile yoktur uğurladığım günlerin. erken gelenleri kurşunlarım, suya sererim leşlerini. bekleyenler kazansın istiyorum bütün dünya harplerini! beklemek, bir mektuba başlayıp yarım bırakmak kadar asil bir niyettir. ki bir mektuba başlamak, her şeyden sevip vazgeçmek gibi bir kifayettir!

eliiiif, miiiim ve eliiiif... ant olsun harflerine harekeler serpeceğim. döneceksin dönecekler döneceğim. gecikmeyen yerlerimi vurmalısın sevgilim. gecik ve ertelen sen de! vaktinde gömüleceksin ne etsen de! kalkacak dakik olanların da bir bir naaşı. kazanmak istemiyorum hayata karşı! karşılıksız çıksam, ümidim nasıl olsa korunmuştur cürmümden. beni, vur!benden,kurşunlar sapsın! bana, çarmıhta iki odun bir haç... bırakana kadar ıskalar çak! bana bir ergen ölüsü miktarınca iltimas yarat! ve bir cezme vuracak gövdemiz, çok şiddetli susarak.

beni anlama, beni anlar gibi yap! yorulmayan gövdeni, hamlar gibi yap! delik deşik hırkamı tamlar gibi yap! ölünüp de yenilen gamlar gibi yap! yağmuru yağabilen damlar gibi yap! arabi’nin yandığı şamlar gibi yap! Allah’a eğilen lamlar gibi yap! ya beni de al getir, ya bu guslü çöz, içime kırdığın camlar gibi yap!

eğdiği gövdelere rüzgar bırakan sendin. ne gövdeydin, ne eğendin, ne yeldin! güneşi mahmuzladım, gözlerine şeddeler vurdu sabah. öğlen oldu mu kalbime müracaat edebilirdin. ikindinin ortasında bana bakman için her şey hazırdı. ki akşama anca yetişirdi beni tamamen kabullenmen. ol’madın, okunmayan harflerimi yok saydın hep. sesin kısaldı, boğuldun mahreçlerde... aramızda erken sonlandı hepcümleler!

işte bir kurdun boğazına oturmuş ötür. birazdan gemiler kopacak beni bir tufana götür. birazdan asalar yağacak nehirlerin Musa’sına. ve döşümü firavun’un sevdiği bir kerem ovuşturur. kapıları dövmekten hiç evde yoktum. bulunmadım, çünkü muttasıl arıyordum. bir şeylere yetişemiyor olmanın uykusunu alıyordum. sevgilim,bu kahpe düzene bir saat kurmalıyım. seni çok seviyorum, nereye başvurmalıyım?

kenti yıldıran bir orman sırrı bahşet bu çölden. gerdiğim yay, oklar vurur sonsuzu. yerdiğim yar, yoklar durur o’nsuzu. seni sevmem hala öldürmediyse seni... dönerken... beni de getir yanında!

FENERBAHÇELİ OLMAK

2011-07-18T02:34:00.000+03:00

Futbol, şu fani dünyada vademizin dolmasına yardımcı olan eğlencelik bir seyirdir benim için. Koyu bir Fenerbahçeli olmak, bana ait gibi görünen diğer birçok şey gibi, benim isteğimle gerçekleşmiş değildir. Takım tutmanın, rasyonel bir izahı da yoktur zaten. Takım tutmak, bildiğin, gönül işidir. İnsan, hangi kıza âşık olacağını seçemediği gibi, hangi takımı tutacağına da karar veremez.

Fenerbahçeli olmak, kanserojen bir hayat deneyimidir. Hiç zannetmiyorum, tuttuğu takımdan dolayı bizim kadar acı çeken olsun! Son maçlarda kaybettiğimiz şampiyonluklardan, ikinci lig takımlarına kupa maçlarında elenmeye… Yirmi küsur senedir Türkiye Kupası’nı alamamaktan, Avrupa sahnesinde bir türlü boy gösterememeye… Türkiye futbol ligi tarihinin hemen her sayfasına kazılı şike hadiselerinin, bizim başımıza patlamasına kadar… Acı çektik, acıları hep bize fatura ettiler, bizim hesabımıza yazıldı bütün olan bitenler!

Bizi belki biraz Galatasaray taraftarı anlayabilir. Onlar da, sürekli Fenerbahçe’ye mağlup olan bir takım olmasından dolayı empati kurabilir. Galatasaraylılık da, Fenerbahçe’ye sürekli mağlup olmaktan ötürü sabrı zorlayan bir iştir. Ama dedim ya, takım tutmanın rasyonel bir izahı yoktur. Gönül işidir bu, gönül…

Acıya endeksli bir fanatik olmak, dünyanın çetinliğini de tanımlar. Çocukken her şey güllük gülistanlıktır. Ama ergen halinizle dünyaya şöyle bir bakmaya başladığınız zaman, müşahhas duvarlara çarparsınız. Gerçeklerin, kurulan hayallerle kurduğu bağıntı başka bir şeye evrilir. Hayatta kalmak için, mücadele etmek gerektiğine şahit olmanın o ağır yükü tebelleş olur birden. Ama işte hayat, yani bir can sahibi olmak, bir canı taşıyor olmanın şahitliği; bir emaneti kollamanın aidiyetine dönüşürse, o cana musallat olan hemen her şeyi, bir istifade alanı olarak görürsünüz.

Holiganlık, bu bahsettiğim aidiyetin putlaştırılmasıdır. Holiganlık; sizin bir takımı tutmanız değil, bir takımın sizi tutmasıdır, yani bir tutulmadır. O vakit siz, tuttuğunuz takımın bir aidiyetine dönüşürsünüz ki, bir takım tarafından tutulmanız size ne kazandırır bilemem ama birçok şeyi kaybettireceğini daha en baştan savlayabilirim.

Fenerbahçeli olmak, dünyalı olmak gibi bir duygudur. Çok güçlü olduğunuzu düşündüğünüz bir an, en güçsüz takım tarafından mağlup edilebilirsiniz. Başınıza o kadar çok gelen bir şeydir ki bu, özgüveniniz çoktan iğdiş edilmiş ve her maça [Galatasaray maçları hariç] çıktığınızda, sonuçtan hiçbir zaman emin olamayacağınız bir süreç başlar sizin için. Barcelona’yı tutmak çoğu kez böyle değildir mesela. Fenerbahçelilik, aczimizi gözler önüne serer. Bunca acıya rağmen hala Fenerbahçeliyseniz, bu teslimiyetinizin derecesini gösterir. Gücün -ister şans deyin buna, ister “kahpe felek”!- her daim size ait olmadığını anlar ve O’na teslim olursunuz.

Herhangi bir şeyle olan ilişkinizi, dünya sathında yaşıyorken, kedere gebe kalır ve durmadan onu doğurursunuz. Bu sizinle yahut ilişki kurduğunuz şeyle ilgili bir durum değil, bizatihi dünyanın yaşamak istediklerinizle sürekli çatışmasından ileri gelir. Bir şeyle kurmuş olduğunuz ilişki, mesela %95’inde sizi kedere gark etmişse de, geriye kalan o %5 için onu yaşamaya devam edersiniz. Çünkü o %5, her maça, galip geleceğiniz zannıyla çıkacağınız ümidini bahşeder size. Bırakın %5’i, insana %1 bile yeter bana kalırsa. Çünkü ihtimali çok düşük olsa da, bir mümkünün kıyısında yaşamak, nefes almak demektir! Bu açıdan Fenerbahçeli olmak, “bütün mümkünlerin kıyısında” yaşamak gibi bir şeydir! Mağlup olacağınız hissi, özgüveninizin paramparça edildiği bir yerden neşet etse de, galip geleceğiniz ihtimali bütün karanlığı bastıracak denli kuvvetlidir.

Malumunuz, birçok takımı ilgilendiren bir şike operasyonudur yazıma vesile olan. Bir zamanlar, benzerini İtalya’da “temiz eller” operasyonu ile duyduğumuz, bir yerden temizlenmeye başlamakta karar kılmanın, Fenerbahçe camiası için makûs talihi… Futbol kritiklerini akşam yemeklerine meze yapan halkımız şunu çok iyi bilir ki, senelerdir futbol ve şike neredeyse iç içe geçmiş kavramlardır. Hangi maçta şike yapıldığı, bazen pozisyon tekrarlarına gerek duyulmaksızın, herkes tarafından anlaşılır.

Galatasaray, futbol tarihinin en kötü sezonlarından birine imza attığından, her şerrin de hayra gebe olduğu taraftan izliyor olan biteni. Fenerbahçe ise, tarihinin en iyi ikinci yarı performansını göstererek şampiyon olduğu bu şanlı zaferinden ötürü, en ön sırada ve dolaysız olarak tahakküm altında! Benim gibi bütün Fenerbahçeli taraftarlar da, “haklısınız ama bu iş niye bizim başımıza patladı” isyanında… Ama bu isyan, elbette sahici bir isyan değil! Bir taraftar, takımı gol kaçırdığında ne kadar isyan ediyorsa, o kadar işte!

Kendi adıma, takımımın küme düşmesi pahasına, adaletin yerini bulmasını arzu ediyorum. Hatta mümkünse bütün şike yapanların futboldan men edilmesi; yönetici, futbolcu, hakem, antrenör demeksizin, futbolun bu ayıptan ve kirlilikten arındırılması ne güzel olur! Kendi takımımın varsın vursunlar boynunu, ama adalet duygumuz incinmesin. Tamam, Fenerbahçeliyiz ama ondan daha mühimi; adaletin, merhametin, vicdanın taraftarıyız biz. Kirli bir şampiyonluktansa, şerefli bir sonunculuk yeğdir!

Futbol maçlarında, siz de şahit olmuşsunuzdur, takımınızın bir oyuncusu gol kaçırırsa yahut kaleciniz yenmeyecek bir golü yerse, hemen yapıştırırlar “şerefsiz!” küfrünü. Oysa gol kaçırmak yahut yemek şerefsizlik değildir, o golü bilerek kaçırmak yahut bilerek yemek şerefsizliktir. Bu yaptığınız işin ahlakına tecavüz etmeniz, daha da beteri, ihanet etmeniz demektir. Futbol deyip geçmeyin, ihanet ihanettir! Futbol da, diğer hemen her şey gibi, bir imtihan vesilesidir işte!

Fenerbahçeli olmak, zorlu bir maratondur. Koşarken sürekli kurşun yersiniz. Takımınız, diğer bütün takımların ortak düşmanıdır. Türkiyeli her taraftar kendi takımını tutar ve hemen akabinde Fenerbahçe’nin rakibini. Başarılarınız ve başarısızlıklarınız mercek altına alınır. Sürekli göz önünde olur ve en çok siz konuşulursunuz. En antipatik takım olmanız ile en kıskanılan takım olmanız at başı gider. Bu kadar büyütülecek bir şey yoktur halbuki, altı üstü bir takım işte!

Suçu işleyen, cezasını çekmeli! Açık konuşmak gerekirse, ben bu işin içinde futbolla sınırlayamayacağımız kadar büyük pislik olduğunu düşünüyorum. İşin içinde mafyöz bağlantılar, silahlı çeteler, bu iş için tesis edilmiş örgütler olduğu söyleniyor. Ki bunları duyup da, “hadi oradan!” diyenlerin sayısı oldukça az! Milletçe bildiğimiz bir şeyle yüzleşiyor gibiyiz. Öte yandan, yığınla paranın döndüğü bu sektör, “rant el değiştiriyor olmasın?” şüphesini de edindirtiyor bana. İzleyip göreceğiz! Bu kadar paranın döndüğü bir yerin tümden temizlenmesinden yana, doğrusu pek de ümidim yok. Meğer mahalle maçlarındaki samimiyet, orada paranın hiç olmamasındanmış!

Fener taraftarı, acı çekmeye alışıktır. Hatta neredeyse bütün Fenerbahçeliler, acı çekmeye bağışıktır. Türkiye futbolunun kirini temizlemek bize düşmüşse, temizleriz. Öyle ya da böyle, birçok insanın ekmek yediği büyük bir endüstridir futbol. Yarattığı istihdam, İspanya gibi ülkeleri omuzluyor! Ülke ekonomisine getirdikleri açısından, yabana atılır bir tarafı yok. Ama sırf bu yüzden de, haksızlık sümen altı edilmemeli. Bazı şeyler olmazsa olmaz! Ama futbol bunlardan biri değil bana kalırsa! Yazımı, Turgut Uyar’ın “Geyikli Gece”ye başladığı yerden bitiriyorum. Bu iki muazzam mısra, ne demek istediğimi daha iyi anlatacaktır bence.

“Hâlbuki korkulacak hiçbir şey yoktu ortalıkta

her şey naylondandı, o kadar!”

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 17.07.2011

MEVSİMLER VE TEMSİLLER

2011-07-18T02:33:00.000+03:00

Bu sene yaz gelmek bilmedi. Uzun bir bahar yaşadığımızı da söyleyemeyiz. Mevsimlerin arasında, iki arada bir derede kaldık. Yaza duyulan özlemi, bu sene daha fazla duyumsadım. Çocukluğumu ve ilk gençliğimi Van’da geçiren biri olarak, yoğun kış şartlarının bile yazı bu kadar söylettiğini hatırlamıyorum. Bütün mevsimlerin birbirlerine üstünlük kurdukları taraflar vardır. Benim muhayyilemde yaz, hiçbir tarafıyla diğer mevsimlere üstünlük kuramazdı. Ta ki, Ramazan yaz aylarına denk gelmeye başlayana kadar…

Güzü ve geceyi çok severim. Güz oldu mu hep güz, gece oldu mu hep gece kalsın isterim. Yaz mevsiminin bendeki karşılığı, güze bir adım daha yaklaşıyor olmaktır. Zaten soğuğu da, sıcaktan daha çok severim. Sıcak mayıştırır, uyuşturur, asabileştirir. Hani neredeyse bir çaresi de yoktur sıcağın. Klima deseniz, hak getire! Lise yıllarını İzmir’de geçiren biri olarak sıcağın tadını da iyi bilirim. Allah’ın bizi ne için ateşle uyardığına da, bu sayede irkilirim!

Soğuk ise diri tutar, uyanık tutar, zinde kılar insanı. Asabileştirmez, aksi gibi sakinleştirir de. Ayırmaz, dayanıştırır soğuk. Isınmak için insanların birbirlerine sarılması, bu açıdan pek manidardır. Milyonlarca insan, evsiz ve yoksul bir biçimde geçirmese soğuğu, tıpkı güz ve gece gibi soğukta da diretirdim. Ama gönlüm el vermiyor, onlar için bir an evvel bahar gelsin istiyorum. Zehir gibi bir soğuk vardığında haneme, “Allah’ım sen bu soğukta dışarıda kalanlara yardım et!” diye anamdan kalma bir duam bile var.

Güz, ölümü çağrıştırır bana. Yazın o alabildiğine canlılığı bağıran parlak renkleri, güz geldi mi pastele bürünür birden. Yeşiller; soluk sarıya, kahverengiye, turuncuya, soluk kızıla döner. İşte her şeyin faniliği gün gibi ortadadır. Turgut Uyar’ın da dediği gibi; “her şey akıp gider, bir katı hüzün kalır / her zaman geceleyin kalır o, bazen gündüzün kalır”. Artık memleketim olan İstanbul’a da, güzü yakıştırırım en çok. Bu arada ben, kapalı havaları açık havalardan daha çok severim. Çünkü öyle rahat ederim.

İlkbahar, yeniden dirilmenin adıdır. Eriyen karlar, çavlan nehirlere dönüşür. Kuruyan dallar, çiçeklenmeye başlar. Bilirim ki, birçoğunuz en çok ilkbaharı sever. Ama ben, ilkbaharı dünyamıza hiç benzetmem! İlkbahar, sanki öbür tarafın müjdecisidir. Kendini gösteren ve yine hiç kimseye vermeyen kendini… İlk güzel anıların, sürgüne yollanmadan evvelki fotoğrafı gibidir. Doğup da ayrıldığımız, ölüp de kavuşacağımız bir güzellik gibi işte! Bize, burada ait değil…

Niye yazdım bunları, inanın ben de bilmiyorum. Yaz geldi artık. Hani insan çalışır da, teri göğsünde bir çiçek gibi taşır ya… Çalışmayan insanın oturduğu yerden, sıcakla terlemesi; bana bir çiçeğin bizi göğsünde taşıması kadar ağır ve bir o kadar kahramanca gelir. Çünkü yaz, sabrı zorlayandır. İnsan, oturduğu yerden de sabır gösterir. Hatta sabrı taşımak, en çok hiçbir şey yapmıyorken zordur bana kalırsa.

Yaz ile ilgili o en büyük istifadeye gelelim o zaman. Madem Ramazan da gelmiş, Ağustos’a kurulmuş. Tutacağımız oruçları, Kerbela’yı düşünerek de tutalım. O çölün sıcağında susuz kalan İmam Hüseyin’in aşkına da tutalım. Biz sıcaktan/soğuktan şikâyet ededuralım, Huseyn’in canını vereceğini bile bile o çöle nasıl indiğini, ben’inden nasıl geçtiğini düşünerek de tutalım. Tutalım da yaz, anlamını çağırsın bizlere! Ben de niye yazdım bunları diye merak ediyordum. Bakın işte, efendimize kuruldu mu yine bir vesile!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 14.07.2011

ŞAM-İSTANBUL KÖPRÜSÜ

2011-07-14T15:52:00.001+03:00

Bundan seneler evvel, tıbbiyede yeni yetme bir üniversite öğrencisiyken, Hakan Albayrak ile tanıştım. İlk tanıştığımız anı daha dün gibi hatırlıyorum. Cihangir’de, Firuzağa Çay Bahçesi’nde çaylarımızı yudumlarken; Bosna’dan, Filistin’den, Suriye’den ve dahi diğer bütün dünya ülkelerinden haberler veren, yüksek enerjili bir muhabbete maruz kalmıştım. Hiç mübalağa etmiyorum, sanki devrim yapmak için Hakan Abi’nin çayını bitirmesini bekliyorduk.

İşte o yıllarda, Hakan Abi, Şam-İstanbul Köprüsü adlı bir belgesel üzerine çalışıyordu. “Türkiye-Suriye Birliği” adlı kitabı, bu belgeselin çekirdeğidir. Çaylarımızı bitirdikten sonra belki devrime gitmedik ama, içimizde gün be gün büyüyecek o devrim bilinci ile birlikte benim kaldığım öğrenci evine geçtik. Herkes uyuduktan sonra Hakan Abi ile, yani yeni tanıştığım ve ilk görüşte gerçek bir ağabey gibi sevdiğim bu mübarek adam ile, sabahın ilk ışıklarına kadar konuştuk. Neyi mi konuştuk? Türkiye-Suriye Birliği’ni…

Gün oldu, devran döndü ve “Şam-İstanbul Köprüsü”, Sezai Karakoç’tan aldığı ilham ile kendine bu dünyada bir vücut buldu. Bu belgeselin, “özel” galası da o öğrenci evinde yapıldı. Ve ondan seneler sonra, Türkiye-Suriye ilişkileri evrildi, dönüştü ve şimdi Suriye’de boy veren bir devrim ateşini, yapılan katliamlar münasebetiyle kederle karışık bir heyecanla seyrediyoruz. Hakan Abi, o ilk gece, ismi Mavi Marmara olmasa bile Filistin’e gidecek bir gemiden de bahsetmişti. Müslüman coğrafyanın hemen tamamına ayak başmış biri olarak, Hakan Abi’nin o gece bana anlattıkları bir bir vücuda geliyor. Sırada daha neler var, ah bir bilseniz!

Velhasıl, Şam ile İstanbul’un aynı yer olduğunu, yediğimiz yemekten, söylediğimiz şarkıya kadar birebir benzeştiğimizi, aramızdaki sınırın emperyalistler tarafından çizildiğini, Türkiye ile Suriye’nin birleşmesinin, tıpkı haritada ortaya çıkan şekliyle namlusu batıya dönük bir tabanca şiddetinde olacağını söylüyordu Hakan Abi. Söylediklerinde haksız bir taraf yoktu. Hakikat sahibi güzeller güzeli bu Müslüman ağabeyimin bıraktığı mirası, onun bu muhabbetinden ilham alan kardeşleri devralıyor şimdi.

16 Temmuz Gençlik Hareketi, Suriye’deki katliama karşı organize olan, Suriye halkının yanında olduğumuzu gösterecek bir hareket. Bu hareket sadece Müslümanların değil, diğer sivil toplum kuruluşlarının da, mazlum ve mağdur edilmiş bir halk için saf tutması, direnişe omuz vermesidir bir bakıma! Hareket sesini muazzam bir sele dönüştürdü. Türkiye’nin dört bir yanından katılım olması bir yana dursun, Arap coğrafyası da bu hareketin sesiyle heyecana geçmiş durumda.

“Suriye halkı için 16 Temmuz’da sınırlara dayanıyoruz” diyerek, bütün gençleri vicdanın, adaletin, merhametin sesine davet ediyorlar. Sayıları gün ve gün artan katılımcılar şimdilik şunlar; AGD Üniversite Komisyonu, Genç Gönüllüler, Genç İHH, Genç Öncüler, Genç Özgür-Der, Gerçek Hayat Dergisi, Hür Beyan Hareketi, İhtiyar Dergisi, Kurtuba Dergisi, Mavera Gençlik Hareketi, Milli Türk Talebe Birliği, Sadakat Dergisi, Vera Dergisi, Yolcu Dergisi, Özgür Açılım, Şehrengiz Dergisi.

Kendilerini şu şekil tanıtıyorlar; “Ortadoğu’nun kaderini Ortadoğu halkları belirler. Bizler de bu coğrafyanın bir parçasıyız. Ve bu kadere Türkiyeli gençler olarak biz de ortak olacağız. Dengeler adına değil, insanlık adına hareket edeceğiz. Suriye halkına destek için 16 Temmuz'da Hatay'da olacağız. Seni de bekliyoruz”

Evet, bir manifestoları da var:

Suriye’de 48 yıldır iktidarda olan baskıcı yönetime karşı gençlerin öncülüğünde Suriye halkı ayaklandı. Der’a şehrinde 15 Mart 2011 tarihinde başlayan protesto gösterileri ülkenin dört bir tarafına yayıldı. Yüzbinlerce insan “hürriyet” diyerek sokaklara indi.

Baas yönetimi halkın hürriyet talebine sert bir şekilde müdahale ederek, resmi rakamlara göre şu ana kadar 2000’den fazla insanı katletti. Hayatını kaybedenler arasında 40 tane de çocuk vardı.

Suriye’de her geçen gün ölü sayısı artıyor. Baas yönetimi Suriyeli kardeşlerimizi sadece hürriyet istedikleri için sistematik bir soykırıma tabi tutuyor. Türkiye’nin yanı başında adeta yeni bir Srebrenitsa yaşanıyor.

Türkiyeli gençler olarak yaşanan bu vahşete seyirci kalmamak adına 15 Temmuz’da Türkiye’nin dört bir tarafından hareket edip, 16 Temmuz’da Hatay’da olacağız.

Suriyeli kardeşlerimize destek için sınırlara dayanacağız.

Suriye’deki vahşetten kaçıp Türkiye’ye sığınan misafirlerimizi ziyaret edeceğiz.

Kardeşlerimizin acılarını bir nebze olsun dindirmek için elimizden geleni yapacağız.

Bir asır evvel aramıza çizilen ve zihinlerimize psikolojik barikatlar kuran sınırların bir önemi olmadığını dile getireceğiz.

Sınırların değil, kalplerin bir anlamının olduğunu haykıracağız.

Dünya tarihine baktığımızda her bir özgürlük hareketinin gençlerin omuzlarında yükseldiğini görüyoruz.

Suriye’deki özgürlük ateşini Suriyeli gençler yaktılar.

Türkiyeli gençler olarak bizler, Suriyeli kardeşlerimizin sadece bayramlarda değil, bu zor günlerinde de yanlarında olduğumuzu göstereceğiz.

Suriyeli kardeşlerimizin mutluluklarını paylaştığımız gibi, acılarını da paylaşacağız.

Onların yalnız olmadığını tüm dünyaya ilan edeceğiz.

Ortadoğu’nun kaderini Ortadoğu halkları belirler.

Bizler de bu coğrafyanın bir parçasıyız.

Ve bu kadere Türkiyeli gençler olarak biz de ortak olacağız.

Dengeler adına değil, insanlık adına hareket edeceğiz.

16 Temmuz 2011 Cumartesi günü seni de sınırlara dayanmak için Hatay’a bekliyoruz.

Unutma, birileri aramıza sınır koyabilir ancak hayallerimize asla sınır koyamazlar.”

Bilgi almak isteyenler, 16 Temmuz Gençlik Hareketi’ne şu adresten ulaşabilirler: 16temmuzgenclikhareketi@gmail.com

Ayrıca şöyle bir de blog siteleri mevcut: http://16temmuzgenclikhareketi.blogspot.com/

Bu güzide ruhu, bu insani hassasiyeti selamlıyorum. Hakan Albayrak’ın belgeselini çektiği köprünün, yani Şam-İstanbul Köprüsü’nün mühendisleri, mimarları, işçileri bu gençler!

Yolları açık olsun, dualarımız Suriye halkı için! Allah’ın da izniyle, yeryüzünde tek bir mazlum kalmayana dek, mücadelemiz devam edecek!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 12.07.2011

MADIMAK'TA BİR FANUS

2011-07-14T15:47:00.002+03:00

2 Temmuz 1993… Sivas’ta bir oteli yaktılar. Kimler yaktı? Camide, sokakta, kıraathanede ellerine tutuşturulan imzasız kâğıtlarla galeyana gelen; kendini inancının muhafızı, sözcüsü ve hatta sahibi ilan eden cehalet! Kim dağıttı o imzasız kâğıtları? Derinlerine kadar pisliğe bulaşmış bir devlet! Kimler yandı? Otuz yedi can ve itibar-ı millet!

Madımak’ı yaktıklarında, henüz 13 yaşındaydım. Aziz Nesin’in yazdığı çocuk kitaplarından birkaçını iştahla yutan bir çocuk olarak, televizyonun karşısında olan biteni büyük bir dehşetle izlediğimi hatırlıyorum. Hissettiklerimi, bu duyguya o yaşlarda benzeyen bir başka duygumla ancak izah edebilirim. Çocukken futbol maçlarına giderdik. Ve takımımız yenildiğinde, seyirciler arasından bol küfürlü ve tehditkâr tezahüratlar yükselirdi. Bazen kendinden geçen birkaç seyircinin, soyunma odasına giden yolda, mağlup takımımızın oyuncularını sanki “öldürmek” istercesine tel örgülere yapıştığını görürdüm. Tam burada, o tel örgülere yapışan adamların korkusuyla dolardım. Aziz Nesin’in de itfaiyeden, sanki bir timsah havuzuna koca bir but atılırcasına, hınç dolu bir kalabalığa atılmasını izlerken, seyircilerin tel örgülerinin olmadığını fark etmemle bu korkum tavan yapmıştı. Tel örgülere inanmıyorum. Ama böyle insanlığa da inanmıyorum ben!

Aziz Nesin; ne tanrıtanımazlığı, ne Salman Rushdie distribütörlüğü ile benim hafızamda yer etmiştir. Çünkü çocukluk, bir insanın hayatını ele geçirmeye teşnedir. Eğer Nesin’in yazdığı çocuk kitaplarını okuyanınız varsa, bu kitaplarda yazılanlar bir çocuğa bir emaneti teslim edercesine kaleme alınmıştır. O kitapları okuyanlar, Aziz Nesin’in tanrıtanımazlığına da, Peygamber’e hakaret ettiğine de inanmaz. O kitapları okursanız, Aziz Nesin’in kalbinin oraya gömüldüğüne şahit olacaksınız, zira kalbi olmayan biri o kitapları yazamaz! Sonrasında söyledikleri, onunla yolumuzu ayırmıştır! Zira inancımın en hassas noktasına, efendime uzanmıştır dili. Sizin en sevdiğinize hakaret etseler, kalbiniz bundan incinmez mi?

Bir tanrıtanımazdan hiçbir şey öğrenemeyeceğinizi düşünüp, sırtınızı ona dönerseniz ve hatta gidip sırf bu yüzden onu öldürürseniz, en açık haliyle söylüyorum, siz de Tanrı’yı tanımıyorsunuz yahut tanımak istemiyorsunuzdur fikrimce. Tanrıtanımaz mucitlerin bir listesini yapalım isterseniz? Tanrıtanımaz bestekârların, müzisyenlerin, ressamların, şairlerin, matematikçilerin, fizikçilerin, mühendislerin, öğretmenlerin bir listesini yapalım! Ortaya koyduklarına bakarsanız, inanmadıklarını söylerken sadece boş bulunmuş olduklarını anlarsınız! Ortaya koyduklarına bakarsanız; inanıp inanmadığımıza aklımızın “karar” vermediğini, ağzımızın söylemediğini anlarsınız!

Aziz Nesin’in hafızamda en çok yer eden hikâyesi şudur. Bu hikâyeyi size aktarırken, ne kadarının Aziz Nesin’e, ne kadarının benim hayal gücüme ait olduğunu ayırt etmem zor! Küçük bir çocuk, karınca yuvasının üzerini bir fanus ile kapatıyor. Ve içine de bir çekirge atıyor. Karıncalar ile dev çekirgenin savaşı başlamış oluyor böylece -Savaşlar aslında hep böyle başlıyor-. Karıncalar çekirgeye bölükler halinde saldırmaya başlıyor. Ve çekirge de, türlü hamlelerle püskürtüyor karıncaları. Sonra yılmayan karıncalar, bir yandan kaybettikleri arkadaşlarının bedenlerini yuvaya taşırken, bir yandan da çekirgeye saldırmaya devam ediyorlar. Küçük çocuk, olanı biteni fanusun dışından, dehşetle izliyor. Karıncaların sayısı arttıkça, çekirgeye daha fazla yaklaşıyorlar. Neden sonra, birkaç karınca çekirgenin üzerine çıkmayı başarıyor ve bir bacağını koparıyorlar. Önüne gelen bütün karıncaları o vakte değin püskürten çekirge, düşmeye başlıyor. Karıncalar, çekirgenin eski gücünde olmadığını fark ederek ellerini, kollarını koparıp alıyorlar. Ve savaş, çekirgenin yerin yüzeyinde yüzü koyun yatması ile, yani karıncaların zaferiyle bitiyor. Hiç hareketsiz duran çekirgenin içine giriyorlar sonra. Bir süre çekirge ile yuva arasındaki yoğun karınca trafiğini izleyen çocuk, çekirgenin içi tamamen boşaltılana ve salt bir kabuktan kalana kadar bekliyor. Ve sonra muhteva çekilince, iskelet çöküyor. Karıncalar, tek bir parça bırakmaksızın çekirgeyi yuvalarına taşıyorlar.

Bu hikâyede, insanın bir suçlu arayası geliyor, öyle değil mi? Çekirge mi iyi? Karıncalar mı kötü? Tam tersi mi? Çocuğun mu yoksa bütün suç? Bana kalırsa bu hikâyede bir suçlu yok, bir suç aleti var. Aslında bir suç aleti de değil, suça alet olan bir şey var: Fanus!

2 Temmuz 1993 Cuma günü Sivas’ın üzerine bir fanus kapadılar. Bu fanusu kapayan güç odakları, bu fanusun içindekilerini de çoktan savaşa hazırlamışlardı. Kutuplaşmaların dozu kâfi derecede yüksekti, aktörler özenle seçilmişti, yer ise bulunmaz kaftan idi. İnsanın en eski alışkanlıklarından birini, inanç “müptelalığını” konu edindiler. Bir inancın yahut bir ırkın işgüzar memuriyetine soyunmak, başkalarını da senin gibi inanmaya yahut en azından öyle görünmeye zorlar. Bu fazladan cüretkârlığın benzerlerini, tarih sayfalarının hemen her tarafına kapanan fanusların altında görebilirsiniz.

“Zulüm”, kelime anlamıyla bir şeyin yerinden edilmesidir. Bir şeyin olağanlığını, yani kendi olmakla ilgili özünü/hakkını bertaraf ederseniz, yaptığınız şey zulme dönüşür. Karıncaların, üzerlerine bir fanus kapanana kadar, bir çekirge ile ne alıp veremediği olabilir ki?! Bütün renkler, bütün inançlar, bütün ırklar; kalpleriyle davrandıkları sürece, yani özlerinden ses verdikleri müddetçe ebediyen beraber yaşayabilirler. Ne zaman ki şeytan, yani kötülük, eline bir fanus alır ve onu bizim kalplerimizin üzerine kapatırsa; insan, etrafına dehşet saçan bir zalime dönüşür.

Madımak, insanlık tarihinin, hala da kanamaya devam eden bir yarasıdır. Orada, otuz beş canı alan meşum kalabalık, bu yaptıklarını Müslüman oldukları için yapmamışlardır, nefislerinin emrine amade çıkarmışlardır o yangını. O yangını çıkartanların kalplerinin üzerine, Sivas’ın üzerine kapatılan fanustan da büyük bir fanus kapatılmıştır. Orada, “meşhur yasakların ve tel örgülerin sahibi”, gerçek bir suçu engellemek adına olması gereken yerde olmamıştır. Orada, istediğinde tanklar ve panzerlerle arz-ı endam ederek koca şehirlerin kalabalığını evine kapatan cuntacı zihniyet, aynı şeyi bu defa, tanklarını ve panzerlerini geri çekerek yapmıştır. Orada, Pir Sultan Abdal’ın heykelini yerinden söken softalar, günü geldiğinde onun yaylasından Şah’ına giden yolu görünce, utanacaklar! Orada, “din elden gidiyor!” nidalarıyla yeri göğü inleten putperestler, her şeyin açık edildiği gün geldiğinde neyin elden gittiğini daha iyi kavrayacaklar. Bu ülkede yaşayan insanları, sözümona bir arada tutmak için, onların düşmanlıklarından istifade eden egemenler; kölesi oldukları emperyalistlerin, bir başka elle hışmına uğruyorlar şimdi. Ne sanıyordunuz, keser dönünce sap yerinde mi sayacaktı yani?! Orada, namaz çıkışı eline tutuşturulan bir kâğıt parçasının peşinden katliam yapmaya koşan kim varsa, Yunus’un, namaz ile kalp kırmak arasında kurduğu bağıntıya vursun yüzünü!

Ve size de geleceğim… Çünkü siz de bu oyunun mazlumu değilsiniz artık! Madımak’a bakıp da, tüm Müslümanlara ve İslam’a sövenler, “İşte İslam’ın daimi potansiyeli: İrtica!” diye çığırtkanlık yapan lafazanlar, sanki sidik yarıştırır gibi katliam yarıştırıp “Başbağlar” deyince “Madımak”, “Madımak” deyince “Başbağlar” diye atılan kutup kurtları, bu katliam bize yapıldı diyerek, bu katliamı inhisarına geçiren sözümona solcu, devrimci, Alevi kamplar; size de şöyle büyük bir dev aynası lazım! Bunları yaptığınız müddetçe, bu katliamı yapanlardan ne farkınız var?! Zaten bu katliamı yaptıranlar, yani fanusu yuvaya kapatan el, en çok “sizin” böyle düşünmenizi istiyor, haberiniz olsun! Böyle düşündüğünüz müddetçe, yani böyle kutuplaşmacı ve değişmez bir önyargıyla bakarak; hangi inanca mensup olursanız olun, bu yangına her gün ateş taşıyanlardan birisiniz işte, başka ne olacak!? Mazluma bir renk isnat edenler, muhakkak bir tarafın zalimidirler!

Gelelim meselenin kalbi, yani en insani tarafına! Bu son kısım, kalbinde ötekine yer açanlara… Yukarıda aktardığım hikâyedeki gibi, bir çocuğun elindeki fanus o çocuğun masumiyetini sekteye uğratmaz. En nihayetinde çocuk, çocuktur işte! Ama yetişkinlerin çocuk kalpleri yoktur. Çocukluğunu kaybedenler, niyet edinirler. Mühim olan, iyi niyetli olabilmektir. İyi niyetli olamasak da, yaptığımız hata sonrası, iyi niyete dönebilmektir, öyle kalabilmektir esas olan. Bu bize adalet, vicdan ve sevgi olarak döner. Madımak’taki katliamı yapanlar, şu ya da bu renge bakılmaksızın; niyetlerini bozan insanlardırlar. Onları herhangi bir inancın memuru olarak görürsek, o inancı karalayarak biz de niyetimizi bozmuş oluruz. Madımak’ta saldırıya uğrayanlarsa, isterlerse dünyanın en kötü insanları olsunlar (ki bence hiçbirinin kötülükle bir ilgisi yoktu!), o şekilde bir saldırıya uğramak kaydıyla artık mazlumdurlar. Ve mazlum, bir zamanların zalimi olsa bile o, bir insanlık emanetidir bizlere!

Fanus, kötülüğe/şeytana ait bir alet… İnsanı da bu yolla kendine alet ediyor işte! Ben insandan ümidini kesmeyen insanlardanım. Bir gün o fanusu kalbinin üzerine kapatan, gün olur o fanusu kalbiyle kırabilir de!

Velhasıl, Madımak katliamı, herhangi bir mezhebe, dine, inanca, insana yapılan bir saldırı değildir. Bizatihi insanlığın yara aldığı bir saldırıdır. Bu saldırı sonrası yaralananlar, kalbi olan, kalbiyle davranan bütün insanlardır. Her vahim olay gibi, şu yaşadığımız fani ömür içinden, ibretlik bir bilgidir de hepimiz için. Bizi o kadar derinden yaralamış olmalı ki, aradan geçen bunca zamana rağmen hala dün olmuş gibi kanıyor. Kalbiyle görenlerin, kalbiyle davrananların başı sağ olsun! Yazıyı, heykeli sökülerek yerlerde süründürülen Pir Sultan Abdal’ın bir dörtlüğüyle bitiriyorum. O heykeli sökenler, umarım kendi itibarlarını yerinden söktüklerinin farkına varırlar da, herkesin inancının biricik olduğunu bu sayede anlarlar! Zira siz o heykeli sökmeden, aynı düşmanlık ve softalıkla, sizin gibiler tarafından asılmadan hemen önce söylediği şiirden bir parçadır bu:

“alınmış abdestim aldırırlarsa

kılınmış namazım kıldırırlarsa

sizde Şah diyeni öldürürlerse

ben de bu yayladan Şah’a giderim!”

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 08.07.2011

7 / 24

2011-07-04T22:56:00.004+03:00

katilin dönmesi gibi olay mahalline

günahlar da dönüyor tövbe edildikleri yere

aynı delikten en az iki kez ısırıldım

Rabbim, Mümin ne büyük kelime!

ey kovmayan kapı! ey büyük mükerrer!

bu hicap kokuları hatalarımdan geliyor

işte yine aynı yol, yine aynı adres

yanıldığım yerin biraz ötesinde

ezbere bildiğim dua,

terk ettiğim mukaddes

seni eksik seviyorsam tamamlarsın değil mi?

senin affın yeniden başlamaya çilingir!

geceye az evvel dolunaydan inmişsin

korkmayayım değil mi, bu karanlık alengir!

bu kıyafet cümbüşünde ellerimi bırakma

aczimi aynama yapıştır, dursun

bu bana verdiğin kadarıyla sevda

aşk olup içimdeki zemheriyle kudursun

ÖLMEK GİBİ SEVMEK!

2011-07-04T22:54:00.004+03:00

ömrüm, sana karşı boş bulunmakla geçiyor. seni her ziyaretimde, tabancamı emanete bırakıyorum. gözlerin uçaklarla bombalarken bağrımı, kendime affından gayrı sığınak bulamıyorum. beni affetmelisin! bunu yapacağına inanarak başlamalısın işe. biliyorum, yaptığım gaflar boyumu geçti. şimdi elimi her belime attığımda, bana doğrultulan tabancanın aslında benim tabancam olduğunu anlıyorum. elimi her beline attığımda, bir müzik kutusu infilak ediyor gibi başlayan bir şarkı... yo hayır, seninle dans etmek için değil bütün bu arbede, tüm bu devranın efsunlu çarkı! seni dansa kaldırmam için bir çocuğu hıçkırık tutsa, kâfi!

dünyanın bütün bahaneleri bir araya gelse, yaşadıklarımızı berkitemez. birimiz neden bahsettiğimizi unutmalı! neden bahsettiğimizin ne önemi var? hem neden bahsedebiliriz ki biz?! bahsettiklerimizin ne kadar ötesine geçebiliriz? mesele şu; biz bir şeyden bahsederken, bir şeyden bahsettiğimizin her daim farkındayız! susup, sadece birbirimize baksak? ve bu sıra gözlerimiz dahi konuşmasa… sanki o vakit, gerçek bir suskunluk koyabiliriz aramıza.

başımıza ne geldiyse, hep konuştuklarımızdan! tabi bir de anladıklarımız var. oysa ne varsa, konuşamadıklarımızda! ne varsa, işte o anlamadıklarımız var ya, hepsi onlar! oraya gitmenin bir yolunu bulmalıyız. konuşmadan ve anlamadan, insan neyin farkında olabilir ki? ey senin farkında olmamla başlayan maceram, bana borç ver biraz! ey sırrın bir işe yaramadığı açıklık! ey sen! ve ey sen olmayan! ve ey sen olmakla olmamak arasında salınan! bütün yazmadıklarım beni bulsun, böylece yazmayabilirim!

sana dönünce lunaparkta bir çocuğun ölümünü seyreder gibiyim azizem. ben artık biraz uyumalıyım. biraz kiraz yemeliyim. ve ey su içmek, beni boşver! ölmek gibi sevmek… asıl bu eksik aramızda!

MAVİ MARMARA'NIN MANASI

2011-07-04T22:51:00.004+03:00

Mavi Marmara bir gemi değil, bir devrimdir. Allah’ın, biz kulları ibret alsın için, gözümüzün önüne serdiği bir Kerbela sahnesidir. Zalim ile mazlumun, Hak ile batılın; kafalarda hiç şüphe bırakmayacak denli birbirinden ayrılmasıdır. İnsanlığı temsilen, bütün dünya vatandaşlarına gönderilen açık bir mektuptur. Okuması yazması olan hemen herkes, bu açık metnin ne manaya geldiğini yüreğiyle kavrar. Okuma yazma derken, harflerden bahsetmiyoruz tabi ki! Okumak zaten gözle değil, kalpledir. Kalbi olmayanlar; okuma yazma bilmezler!

Halen içinizde Mavi Marmara’nın bir tersanede yapılan ve suyun yüzeyinde yol alan, bilmem kaç tonluk bir gemi olduğunu düşünen demir kafalılar varsa, şunu bir an evvel açık etmem lazım. Mavi Marmara, benim inancıma göre, Allah’ın emri ile cennette melekler tarafından bina edilen bir mananın, yeryüzünde bir gemi iskeletine bindirilmesidir. Yani gemi, o mananın yalnızca kıyafetidir.

Bu açıdan bakınca Mavi Marmara, taşıdığı mana itibarı ile her şey olabilir. Bir bakarsınız tren olur, bir bakarsınız uçak. Kim bilir belki bir gün uzunca kanatlarıyla bir kuş… Evrendeki her şey gibi mülkiyeti sadece ama sadece Allah’a aittir. Ne İHH, ne de o gemiye binen diğer muhterem eşhas, Mavi Marmara bizimdir diyebilirler. Allah’ın emrine vesile olmuşlardır ve bundan gayrı/öte bir güçleri de yoktur. Şimdi gücü olan birileri var ise, onlar da o mananın içinde eriyen dokuzudur. Allah rahmet eylesin!

Neden bunların izahına girdim peki? Çünkü Mavi Marmara’nın geçtiğimiz haftalarda Gazze’ye, tekrar yola çıkması planlanıyordu ama bir şekilde nasip olmadı. Yaptığımız planın tutması için tek şart varsa, o da yaptığımız planın Allah’ın planıyla aynı olmasıdır! İç ve dış baskılar neticesinde bu geminin demir alamıyor oluşundan ötürü ortalığı kirli bir eleştiri yağmuru götürüyor durumda. Başta İHH olmak üzere, İsrail’in baskılarına boyun eğdiği düşünülen hükümet de eleştirilenler arasında. Anlamak mümkün değil!

Neyi anlamak mümkün değil biliyor musunuz? Her şeyi! Kardeşlerim! Canlarını feda uğruna, bu muazzam devrimi en yakın yerden, yani gemiden seyredenlerin daha neden çekincesi, korkusu olabilir ki?! Zamanı değildir, Allah o geminin kalkması için bir “ol!” vermemiştir ve dahası belki de Mavi Marmara yoluna bir gemi ile devam etmeyecektir artık, kim bilir! Bu eleştirileri yapanları, Mavi Marmara’nın manasını bir gemi üzerine düşürmekle, pek putperestçe buluyorum açıkçası.

Allah’ın yeryüzüne düşürdüğü mana, kaybolur mu sanıyorsunuz? Ben manayı, enerjiye benzetiyorum. Hiçbir zaman kaybolmayan ama sürekli dönüşen bir mefhum gibi yani… Bu sayede, mananın üzerine düştüğü eşyadan (“eşya”, “şey”in çoğuludur) korunuyorum. Putperestlik; tam olarak o eşyada takılıp kalmakla, bir kere o şeyden zuhur eden manayı tekrar ve tekrar o şeyden saplantılı bir biçimde beklemekle vaki olur. Hâlbuki mana, her an vesile değiştirebilir. Ve yalnızca Allah’tan kaynak alır.

Gemiyi türbeleştirme temayülünü de bu yüzden çok uzak buluyorum kendime. Elbette hepimiz, geminin İstanbul’a gelişini gidip karşıladık. Merakımızdan, hevesimizden, heyecanımızdan, bu büyük devrimin dekoruna koşturduk hemen. Ama en nihayetinde bir gemi bu! Bize hatırlattıkları açısından her daim yaşayacak bir gemi olsa da, bir gemi işte ya… Tekrar o manayı giyindiğinde, artık gemi olmayacak, ona Mavi Marmara diyeceğiz tekrar.

Demir alamayan ve Gazze’ye gidemeyen bu gemiye bu kadar yükleniyor olmayı, o manaya duyulan açlıktan ibaret sayıyorum ve yadırgamıyorum da. Hepimiz o manayla karın doyuran insanlarız! Akşam eve dönünce, ailemize o manadan getirmek, yedirmek istiyoruz. Ama bu kadar yüklenmesek gemiye; bakarsınız bir gün uçak olur, tren olur, kuş olur, geri gelir o mana! Ve heyecanla doğrularak deriz ki; “işte bu Mavi Marmara!”

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 03.07.2011

SESİNİ ARAMAYAN HALK!

2011-07-04T22:48:00.004+03:00

Seçim sonuçları üzerine yazmak için, duygularımın yatışmasını bekledim. Allah’ın, meşrebime hiç sakınmadan kattığı iyimserliğim ve ümidim yüzünden, yine de son dakikaya kadar seçmenden bir sürpriz bekledim. Olmadı, seçmen mevcut iktidarı var gücüyle onadı. BDP’nin, yüzde onluk baraj ‘eşitsizliğine’ rağmen ortaya koyduğu muazzam organizasyon ruhu, takdire şayandı. MHP ve CHP de, müzmin muhalifler olarak parlamentodaki yerini aldı. Artıp azalan birkaç sandalye dışında, meclis fotoğrafının pek de değiştiği söylenemez!

Edip Cansever’in, “Ben Ruhi Bey Nasılım” adlı şiirinin bir bölümü şu şekilde başlar: “Anlamadığım şu / ben neden bir otel kâtibiyim?”. Yüzde ellilik neticenin kodları üzerine kafa yorarken, aklımda bu mısralar dolanıyordu. Türkiye’nin seçmeni, taammüden oluşturulan “ideolojik kutuplaşmaların” gölgesinde can vermiştir kanımca. Ve dönüp kendisine, anlamadığını sorgulayacak bir otel kâtibi olmayı bile reva görmemiştir. Türkiye oteli; bütün inançları ve fikirleri odalarında barındıran, ötekini emanet belleyen, geniş bir spektrumun içinde onlarca kültürü aynı anda barından bir yer olma şansını “resmen” kaybetti. Eski rejim, bunu yeni iktidar için ziyadesiyle hazırlamıştı zaten. Ama yeni gelenin, halkın desteğiyle durumu değiştireceğine dair inancımız, buharlaşıp yitti! Nasıl mı? Açalım…

Bütün ideolojik angajmanları ortadan kaldırarak, sadece halkın ihtiyaçlarına yönelik bir politika tutturursanız, halk sizi barajın altında görmek istiyor. Peki, halk neden böyle yapıyor? Çünkü senelerdir medya ve sokak aralarına sızan galeyancı ve jurnalci ajanların provokasyonlarıyla, iktidarın ve sermayenin el ele verip kendi hinterlandı olan emperyalistlerin köleliğine soyunmasıyla, her ideolojik argümana itinayla düşman kazandırılmasıyla, işte zurnanın zırt dediği yere kadar geldik! Bütün cepheler, kendi statükolarını ve o statükoların içine inşa ettikleri rantiye dükkanları ile beton bir katılığa büründü. Resim, aynı resim! Oysa herkeste, bir seçim kazandım neşesi var.

Kaybedense Türkiye… Ve ona bağlı, bir yerinden daha kurşunlanan dünya. Koca seçim sürecinde, onca gürültülü miting bize yeni olarak neyi önerdi, Allah aşkına? Geriye dönüp bir bakın, parlamenter partilerin bütün liderleri, birbirini vurmaktan gayrı bize ne söylemişler? İçimizdeki kini ve düşmanlığı ortaya çıkarmaktan gayrı, birbirlerine hakaretler düzmekten öte, yeni olarak ne çalmışlar kulağımıza? Hepsi, kendi statükolarının iskelelerini sağlama almayı, yani önce ve hep ‘kendi’lerini düşünmeyi, amaçlarına giden yolda türlü bahanelerle mesnetlendirdiler.

Meselenin özü şudur. Hedef kitleler tespit edilmiş ve onların ihtiyaçları öncelenerek bir strateji planlanmıştır. Bu hedef kitlelerin, fevkalade kalabalık ve fevkalade muhtaç olması gözetilmiş ve bütün planlar bunun üzerine yapılmıştır. Tabi bu hedef kitlelerin tespiti, ötekilerin mutlak bir şekilde yok sayılmasını da gerektiriyor.

Mesela hekim olmam hasebiyle, size bu konuyu izah edecek bir örnek vereyim. Vatandaş, hükümetin sağlık politikalarından fevkalade memnun durumda. Böyle olması da lazım zaten! Hep böyle olsun da… Lakin cumhuriyet tarihinde belki ilk defa doktorlar greve gitti, sağlık personeli mutsuz, her gün değişen kurallarla sektöre müthiş bir sistemsizlik hâkim. Elbette, tabipler odasının ideolojik angajmanı, bu protestoları, sahici bir protesto olmaktan uzak bir yere taşıyor. Eski rejimin kafasında bir sendikal oluşumun, bu hükümete karşı samimi olmasını düşünmek zaten abesle iştigal olurdu. Bir de, meslektaşlarımın para kazanmak üzerine inşa edilmiş muharris yapıları, halk tarafından –haklı olarak!- aç gözlülükle itham ediliyor. Bütün bunlarda haklılık payı var. Lakin ve inşallah, ne tabipler odası kadar angaje bir politiklikle, ne de açgözlü meslektaşlarımın para kazanma hırsıyla söylüyorum bunları. Sadece doktorlar değil, bütün sağlık personelini de hesaba kattığımızda, ortada “mutlak” bir memnuniyetsizlik var. Sadece parasal bir memnuniyetsizlikten bahsetmiyorum, sistemsizliğin oluşturduğu tedirginlik hissidir esas olan! İşte hükümet, tam olarak burada, bahsettiğim stratejiyi devreye sokuyor. Sağlık personelini bir hedef kitle olmaktan çıkartıp, sağlık hizmetlerinden istifade edecek olan memuru, işçiyi, esnafı, yani daha kalabalık bir orduyu tercih ediyor. Böylece terazinin bozuk olması, ötekinin bir nevi yok sayılması ile kompanse edilmiş oluyor!

Benzer kitle sapmaları, ‘Kürt Açılımı’na taban tabana zıt olarak gerçekleştirilen seçim propagandalarında da kendini gösterdi. Milliyetçi oylara duyulan iştah, kaset skandallarıyla birlikte, düşmanlık ve tahrik üzerinden bir rantiyeye dönüştü. Öyle ki, birçok CHP’linin, MHP barajın altında kalmasın diye telaşla MHP’ye oy verdiğine şahit olduk. CHP, Kılıçdaroğlu’nun Hakkâri ve Diyarbakır mitingleriyle doğuda ilk kez bir samimiyet gösterisine sahne olduysa da, tabanın yaşlanmış timsahları seçim sonrasında hemen harekete geçti. CHP’nin iç muhalefeti daha da kızışacak gibi duruyor, hele ki Demirel grubunun da oyuna dâhil olduğunu düşünecek olursak.

Velhasıl, AKP bütün vatandaşları değil, kendisini tek başına iktidar yapmaya yetecek kadar vatandaşı düşünerek, stratejik bir zafer daha kazandı. Ama bu zafer, benim lügatimde ağır bir yenilgidir. İnsanın, kendisine yenilmesi, kendi hakikatine ve inançlarına yenilmesi, nefsine yenilmesi gibi bir yenilgidir. CHP ve MHP’nin almış olduğu sonuçlar da açık bir yenilgidir. Hem CHP, hem MHP aldıkları bu oylarla, AKP’yi yüzyıl iktidar yapabilirler. Bu partilerin varlığı bile, AKP’nin çanağına bir güzidedir. Zafer, statükonun zaferidir. Resim, statükonun resmidir. Halk kaybettiğinin farkında olacağı gün, kazanmaya başlayacak inşallah!

AKP’nin karşısında, MHP ve CHP gibi muhalif olmaktan bile nemalanan, “bari”lerle, “hiç olmazsa”larla, “en azından”larla yetinen partiler oldukça, bu iktidarın kodları anlaşılamaz. BDP’nin tavrını önemsiyorum, ama onları da Kandil ile İmralı arasında çelişkili kalmak gibi ve İmralı’nın da dediği gibi “küçük burjuvazi olmak” gibi tehlikeler bekliyor. Sol ittifakı ve İslamcı kimlikleri vesilesi ile BDP’ye dahil olan vekillerden ümidim var.

Bütün vatandaşları kendine hedef belleyen, bütün ideolojik angajmanları ayrılıkçı olmaktan çıkartarak birleştiren, seçim beyannamesi ile gerçek anlamda göz dolduran, yönetim modelleri ile ekonomik stratejileri ile yeni şeyler söyleyen, sadece ama sadece halkın ihtiyaçlarına yönelen tek bir parti vardı. Numan Kurtulmuş ve bütün renklerden seçtiği aydın insanlar bir araya gelerek, bir gökkuşağı koydu vatandaşın önüne. Bu gökkuşağı, topraklarımızı bereketlendirecek bir yağmuru vaat ediyordu. Halkın sesi olmaya talip oldular. Sağcılık ve solculuk mevzularının ve dahi diğer bütün ideolojik angajmanların bizi yavaşlatan ayrılıkçı söylemler olduğunu savladılar. Meselelerin, Türkiye ve dünya ölçeğinde nasıl çözüleceğini anlattılar. Hepiniz dinlediniz ve şahit de oldum, çoğunuz onadınız da. Sağcı, solcu, inançlı, inançsız, önyargılarını bertaraf eden herkes, hepiniz Numan Kurtulmuş’u ‘sevdiniz’ ve hak verdiniz. Ama gidip, statükoyu seçtiniz. Kendi rahatınızı öncelediniz. Darbecilerden korktuğunuz kadar, kendi hakikatinizin size söylediğini önemseseydiniz, böyle olmazdı. İslam birliği putları diktiniz. “Bu bir müddet böyle gitsin, arada haksızlar da olur” dediniz. “Ne yapalım, herkesi memnun etmek mümkün değil!” dediniz. Haksızlıklara göz yumdunuz. Kendinizi kandırıyorsanız baştan söyleyeyim, siz sadece ama sadece “kendi”nizi düşündünüz, “kendi”nizi seçtiniz. Hangi partidenseniz, o partinin hedef kitlesi olarak, ötekini yok sayarak, hatta ona karşı cephe alarak verdiniz oylarınızı. Sözüm, gönlü Numan Bey’e kayıp da, ona oy vermeyenlere! “Bir dahaki sefere!” diyenlere! Türkiye’den çok partisini düşünenlere! Kraldan çok kralcı olan nöbetçi seçmene! Kendi iç sesini tanzim edene, küçük planlar yapana, hakikatini lime lime doğrayana bu sözlerim!

Ne diyelim… Mevlam ne eylerse, güzel eyler! Bütün şerler de hayra vesiledir. Halk, günün birinde sadece rahatını değil, kendi sesini de elbet arayacak. Hatta ötekini kendinden çok düşüneceği ve kendi rahatından feragat edeceği o güzel günler de gelecek! O günler geldiğinde geriye dönüp şu seçim sonuçlarını tekrar okuduğunuz zaman, oy verdiğiniz partilerin rantına yağ sürdüğünüz bıçaklar bir bir çıkacak ortaya. O bıçakları kendi avucunuzda tutuyor olmanın hesabıyla yüzleşeceksiniz sonra!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 29.06.2011

FATMA SEDEF

2011-07-04T22:33:00.007+03:00

Kız çocuğu sahibi olmak sünnettir. İnsan, kızının yüzünü dünya gözüyle görene kadar, bu sünnetti gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceğinden emin olamıyor. Neden sonra, kızınızı kucağınıza verdiklerinde, “nasip” olduğunu anlıyorsunuz. Ardından bastırıyor bir düşünce; demek ki bütün sünnetler nasiple alakalı! Zaten mürşit diyor ki; “efendinizin izni olmasa, O’nun ismini bile ağzınıza alamazsınız! Hz. Fatıma Annemiz, derler ki, Resulullah’ın dünyada en sevdiğiymiş. “O hem annemdi, hem kızımdı” diye buyurarak, “babasının annesi” lakabı da bu hadisten ileri geliyor.

“Ehl-i Beyt” ağacını resmedenler; Hz. Fatıma Annemizi kök, Hz. Ali efendimizi gövde, güzeller güzeli Hz. Hasan ve Hz. Hüseyn’i de meyve olarak çizerler. Tasavvufta Hz. Fatıma Annemiz, “Hakikat-i Muhammediye”dir, yani Hz. Muhammed’in hakikati, Hz. Fatıma Annemiz üzerinedir. Resulullah’ın soyu da, Hz. Fatıma Annemiz üzerinden yürümüştür zaten. Sedef, görünen kabuktur. Tıpkı bizim çamurdan yaratılan suretimiz gibi bir kabuk… Sedef rengini sevmeyeni tanımadım. Denizlerin dibini ve o dibin de dibini çağrıştırır. Sanki saklı olanın hevesini karıştırır. Hani birini görür ve onun kalbinin güzelliğiyle vurularak, “inci gibi bir kalbi var!” dersiniz ya. Aslında o inciyi görmezsiniz, görmezsiniz sadece sezersiniz ya. İşte o inciyi de, o kalbi de size düşündürten Sedef’tir. Kabuğunuz bir Sedef gibi görünürse, herkes kalbinizde bir inci var sanır! Kabuğunuz Sedef gibi görünürse, zaten bu kalbinizdeki incinin yansımasıdır!

Allah salih kullarından eylesin, bir kızım ol’du.

Evet, Allah ol dedi oldu, öl dedi mi ölecek. Amaaan, her şey Allah’ın bir ol’una bakıyor işte. Biz niyet ettik, biraz dua ettik/gayret ettik, hem kendimiz için, hem de olmayan için niyaz ettik, nasip oldu bir şekilde. Allah nazarlardan korusun, bu yazıyı okuyanın da bir dua ve bir Maşallah borcu olsun! İsmi Fatma Sedef… Derler ki, yeni doğan bebekler isimleriyle gelirler. Sakın onlara isimlerini siz koyuyorsunuz sanmayın, onlar Allah’ın katındaki isimleriyle adaş nefeslenirler. Manası ayyuka çıksın için hakiki isimlerinin (ayan-ı sabite), evet sırf bunun için yaşarlar bu sürgün diyarını. Peygamberin ziyaretine nail olmuş bu dünya, ne mümkün tümden kötü bir yer ola! Ne mutlu, O’nun manasının içine dolana!

Fatma Sedef, Resul’ünün yoluna kurban olsun inşallah! Cennette efendisine “baba” diyecek Hz. Fatıma Annemiz gibi olsun inşallah! Hz. Ali gibi bir kocası, dostu, kardeşi, aşkı olsun inşallah! Hz. Ebubekir kadar sadık, Hz. Ömer kadar adaletli, Hz. Osman gibi edepli olsun inşallah! Bize bir çocuk verdi Allah, versin vermediğine de inşallah! Bizi bu çocuğun sevdasına zebun etmesin Allah, aşkına vesile kılsın inşallah! Bizi imtihan eden ve edecek olan Allah, yükü kaldıracak kuvveti de bahşeder inşallah! Biz bir söz söyledik Pir’imiz aşkına, bir söz verdik Resul’ün aşkına, ne mutlu bizi aşkına giriftar eden Allah’ın aşkına…

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 26.06.2011

EY İNANDIRILANLAR, KİBİRLENMEYİN!

2011-07-04T22:30:00.003+03:00

İnanmak, okun kalbe saplanmasıyladır. Aklımızın herhangi bir inancı onaması, inanmak için kâfi değildir. Bir başka elin devreye girmesi ve sizi kendine ait kılması gerekir. Gidip görmeyi çok istediğiniz bir yeri düşünün ve cebinizde beş kuruş yok. Tüm gayretinizle bilet parasını bütün etseniz dahi, o yere gitmeniz size bağlı/dair bir şey değildir. Bileti kesen, sizi bir vesaitin içine koyan, gideceğiniz yere sağ salim varmanızı sağlayan bir başka eldir. Evet, Allah dilediğine inandırır!

Hal böyleyken, bileti kesilen ve gideceği yere varan kardeşlerimiz de, karşılaştıkları bahçenin güzelliğiyle mi ilgili bilemem, çok geçmeden bir kibir başlıyor. Bazılarında, bu güzel bahçeyi herkesle bir an evvel paylaşmak isteğinden oluyor bu. Bazılarında ise, bu bahçeden gayrı bir yer olmadığı, olmaması gerektiği duygusu, birdenbire putperest bir düşünceye dönüşüveriyor. Peşi sıra, “bahçenin sözcülüğü”, “bahçenin sahipliği” gibi, durumdan olmadık vazifeler çıkarmaya başlıyorlar. Öyle ki, sürekli olarak bir bahçede olduğunu savlayan bu insanlara baktığınızda, bir bahçede olduklarını düşünmeniz neredeyse imkânsız!

“Elhamdülillah Müslüman’ım!” deniyor! Elbette, Allah’a bu bahçe için şükretmekte hiçbir beis yok. Lakin bahçeyi tamamen gezip tozmadığımdan, ömrümün sonuna kadar bu bahçede kalıp kalmayacağımı henüz bilmediğimden, ben “İnşallah Müslüman’ım!” diyorum. Yunus’un dediği gibi, her şeyin yarın Hak divanında belli olacağını son nefesime kadar unutmak istemiyorum.

Müslümanlık, bir süreçtir. Bu süreç, vardığımız bahçeyi gezdiğimiz zamana ve orada tattıklarımızla imtihan edildiğimiz her ana tekabül ediyor. İnsanın, mütemadiyen Müslüman olması, bu yakıcı kulluğun merkezinde ne kadar da güç! Gayretimiz galip gelirse bu bahçenin içinde, elhamdülillah öleceğiz. Bana kalırsa yaratılan herkes bu bahçenin içinde ya… Körün istediği bir göz misali, dolanıyoruz.

Peki, bu kadar elimizde olmayan bir inancın, kibri nasıl vaki oluyor? Acaba o bahçenin içine girip, sonra çıkarılanlar; gözlerini bürüyen ve hareket etmeyen bir bahçe resmini, sakın bahçe sanıyor olmasınlar! Öyle ya, o bahçenin içinde olsalar, oraya varmalarının sadece kendi gayretleriyle mümkün olmadığını görür, o bahçeyle ilişkisini kuvvetlendirmekten gayrı bir amaç gütmezlerdi. Ama bunlar, bahçenin içine girmeyenleri nasıl da kendi dünyalarının dışarısında bırakıyorlar. Sanki o bahçede doğmuş da, bir zamanlar kendisi de dışarıda değilmiş gibi!

Benim şahit olduğum bir başka şey de şu… Ömründe hiç o bahçeye girmeden, sadece bahçe resimlerine bakanlar var. Aileden ve çevreden duyduklarıyla, aldıkları tariflerle kendi çizdikleri resimleri anlatanlar var. Ve bütün bunları yaşayıp, bunlardan geçerek, o bahçeye hak kazananlar var. İnanmak, bu kalabalığın ortasında putları kırmakladır. Lakin bütün putları ortadan kaldırsak da, yine de biletimizin kesileceğe vakte kadar beklememiz gerekiyor.

Her ne şekilde inanıyor, daha doğrusu inandırılıyor olunursa olunsun, bu inancı kendisi için güzeller güzeli bir bahçe gibi görenler, bunun için asla kibre düşmemesi lazım. Herkesin Allah ile hiç kimseninkine benzemeyen biricik bir ilişkisi vardır. Aldığımız her nefes, yeni yollar devşiriyor. Herkes kendi bahçesini layıkıyla yaşasa, hepimizin aynı bahçenin farklı farklı köşelerinde olduğu ortaya çıkacak. Aynı bahçede birbirini göremeyen insanlar gibi olmayalım. Herkesin kendi yolu, kendi macerası vardır. Kendi inanma biçimlerimizi, kendi yolumuzu başkalarına dayatmayalım, sonra bir bahçede olduğumuza hiç kimseler inanmaz!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 23.06.2011

SURİYELİLİKLERİME KADAR ISLANIYORUM!

2011-07-04T22:25:00.001+03:00

Son birkaç haftayı, Suriye’de yaşanan katliamları seyrederek geçirdim. En ağırı bu olsa gerek; bir katliamı elin kolun bağlı bir şekilde seyrediyor olmak. Ömrümde görmediğim vahşilikte savaş aletleri, yarılan kafatasları ve onların içinden dışarı çıkan beyinler, kopan ve dağılan uzuvlar, öldükten sonra bile işkencesi sona ermeyen, tekmelenen, kesilen cesetler, bütün sokakları boyayan kan, üst üste yığılan, istif edilen insan ölüleri… Kanımızı bir çırpıda donduracak ne varsa, şu an Suriye’de! Kalbimizi paramparça edecek ne varsa, aklımızı kaçırtacak, öfkemizi bir cinnete döndürecek ne varsa, hani ne kadar zalim ve ne kadar mazlum varsa, sanki şu an Suriye’de!

Niye mi? Bu sorunun izaha gelir bir yanı yok! Dünyanın en doğru yahut en yanlış fikri/inancı bile izlediklerimi gerektirecek bir karşılık bulamıyor bende. Düpedüz insanlıktan çıkan, yani şerefini ve itibarını kaybetmiş bir grubun, ruhunu şeytana satmasıdır bu!

Rejim, ne berbat bir kelime! Kendini yek doğru ilan eden ve herkesin de kendi gibi düşünmesini ve inanmasını isteyenleri ömrümce anlamadım. Ki Allah, elçilerine bile inandırma yetkisini vermemişken, hakikat sahibinin görevi apaçık tebliğden ibaretken; bu yaşanan zulmü, herhangi bir ülkünün yahut inancın bir parçası sayabilir miyiz, Allah aşkına!?

Olsa olsa bir erk istenci, bir iktidar bağımlılığı, bir sermaye bezirgânlığı, yahut en acıklısından yezidlik olabilir bu!

Kısaca –ki uzatmaya pek de lüzum yok!- her zamanki gibi bir toplum, ve kendini toplumun sahibi bellemiş bir elit grup, ve onun karşısında ezilen bir halk, ve onun içinde çoğalan yoksulluk ve isyan, ve onun karşısında artan şiddet, ve onun karşısında güçlenen devrim bilinci, ve onun karşısında fışkıran zulüm, ve onun karşısında yılmayan, pes etmeyen, geri dönüşü olmayan bir devrim yolculuğu, yaşanan tüm bu rezil/pespaye duruma rağmen korkmayan, başındakini devirmeye ant içmiş, can koymuş bir güzel cüret, oluk oluk akan kan, göz yaşları, çığlıklar, vesaire, vesaire…

Katledilenlerin hepsi, hakikat için savaşan devrim muhafızlarıdırlar! Karşı geldikleri vesayet rejimi, militarist ve kendi dinamiklerini putlaştıran bir zihniyetin ürünüdür. Öyle ki bu zalim rejim, Esad’ın ağzından iyi niyetle çıkan “reform” vaadine bir tepki olarak doğup büyüyen, dayatma ve zorbalıkla bütün pürüzleri giderebileceğini zanneden bir zavallılıktadır. Oysa ne Suriye’de, ne bizim ülkemizde, ne de dünyanın başka bir ülkesinde artık reddedilemeyecek bir gerçeklik varsa o da şudur; dayatmacılık ve zorbalık, uzun vadede kendi sonunu hazırlayan bir yönetim biçimidir.

Suriye’de yaşanan vahşetin, kendini bu denli zifiri bir hale sokmasının temel sebebi, işlerin artık geri dönüşsüz bir noktaya gelmiş olmasıdır. Her iki taraf da, pes edecek olursa, kazanmak yahut kaybetmemek için uğraştığı “gücü”, tekrar elde edemeyeceğini düşünüyor. Halk, onca yıldırma harekâtına rağmen, her geçen gün daha büyük kalabalıklarla çıkıyor sokaklara. Rejim, onca katliama rağmen, daha büyük katliamlar yapmaya devam ediyor.

Bu vahşi katliamların kaçınılmaz bir neticesi olarak, Suriye’den ülkemize sığınan mültecilerin sayısı gün be gün artıyor. Türkiye’yi bir kardeş, bir kurtarıcı olarak belliyorlar. Aynı toprağın insanı olduğumuz gerçeği, tarihin ve geleneğin dip derinlerinden su yüzüne çıkmaya başlıyor. Elbette, sığınanı Müslüman bir insiyakla emanetimiz olarak bağrımıza basmamız boynumuzun borcu, ki öyle yapıyoruz!

Ama dahası da olmalı! Hemen yanı başımızda cereyan eden bu katliamın seyircisi olmak, Kerbela şahidi olmak gibi bir duygu! Bu duygudan bir an evvel kurtulmalıyız. Yani seyredip kederlenmekten öteye geçmeli, gerekirse bir gemi de Suriye’ye kaldırmalıyız! Şimdiden, Suriye sınırına giderek, mülteci kardeşlerimize destek veren gruplar mevcut. Bu gruplar daha da çoğalmalı! Suriye’deki devrimcilere ve bütün dünyaya, onların yanında olduğumuzu göstermemiz lazım! Mazlumun yanında durmak, zalime Hakkı göstermemiz lazım! Hatta bana kalırsa, aramızdaki şu sınırı kaldırıp atmamız lazım!

Devrim, ne güzel bir kelime!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 19.06.2011

ŞİRK EDENLER İÇİN TÖVBE EUZUBİLLAH!

2011-06-16T18:17:00.004+03:00

ben

kalbimle secdenin yerini değiştirmeye gidiyorum

el ve taş ve şeytan

nefsimle beraber sokağa oynamaya çıkıyorlar

sen ve seni ve seviyorum

mahrem bir denklem olarak evde kalıyorsunuz

günlerden cuma

bugün vertigosu olan bir yetim için dünyayı durdurmalıyım

şehri şerheden şahane bir yağmur vururken kaldırımlara

gel de cuma mesailerine saldır ayalarımla

gel bileklerimi soy omuzlarımdan

gel kayboluşlar söyleyen kara bir dudaksa da zenci

nasıl olsa güney atlantik ve angola

güneş batarken hepimizden daha köktendinci

yaşamak bir avurt kadar içerimdedir

bensiz durmaktadır orada

onunla ancak güzel bir fotoğrafımız olabilir

o fotoğrafa bakıp ağlayabiliriz mesela

seni tarih atabilirim zenciliğimin miladına

şuramda izin duruyor hala

ve yağmurlu yüzün yüzünden

boynunun yoldan çıkarak

gözlerinin kalbimde attığı taklalar...

sana doğru kambura yatarak

öpemeyeceğim bir uzaklıkta durur yaşamak

ve sana dokunmam beni son duraktan önce indirir

sana dokunamam

çünkü yaşamak bir avurt kadar içerimdedir

çünkü bana kalırsa cennet

kendilerini avurtlarından öpebilenlerindir.

ben zenciyim

çöle kara bir seccadeyle saplandım

bu çölü geçersem seni susuz bir dudakla öldüreceğim

seni geçemezsem bu çölde bir başıma delireceğim

çektiğim tespih ipini kopardı

parmaklarımı aç kalan çöl aslanına

avuçlarımla kendim yedirdim

-uysal hayvanlara zaafım var

insanlara hiç benzemiyorlar-

biliyorum seni sevmem beni de yırtıcı kılıyor

ama sen beyazsın diye ben zenci değilim

sen varsın diye kara bir deriyle kaplandım

hatta sen

bu çağa tüfek sevkiyatını yaparken

benden bir zenci olarak iltihaplandın

seni de kandırdım ben de kandım

bir zenci ve bir beyaz olarak

yanyana ancak böyle durabilirdik sandım

ben

kalbimle secdenin yerini değiştirmeye gidiyorum

zenciyim kanı beş para etmeyen bir zenci

kaburgalarımı kırdım göğüs kafesim düştü

Hak ve Resul ve Murteza

benimle yeniden görüştü

bana bir şans daha verdiler sevgilim

bütün şalterleri bir bir indirdim

matadorlar kudurup saldırdı boğalara

seyirci ıslıkladı

kaval kemiğime hölderlin fırlattılar

bir kule doğurdu bir kule

bir kule doğurdu bir kule daha

arz kabullenmedi, beni kustu şerrinden

çarmıh çağrılmadıysa İsa neden çıksın ki golgotha'ya?

yaka kartım yok adresime postalanmamış mektup

yakam yok adresim yok ben yokum dediğim sıra

davetiyem düğünün ortasında kendi cebimden çıktı

ben

kalbimle secdenin yerini değiştirmeye gidiyorum

sokağa çıkıyorum... sanki

bizim mahalleye şam valisi olarak atanmış muaviye

herkes sünniyim diyor

ama kimseyi benzetemiyorum efendime

vurdum yokuş aşağı... baktım

bütün arabalar karşıdan geliyor

meğer karşı şeride aktarılmışım

başım yok uzuvlarım plejik

bir yanım zehirlenmiş bir yanımı kesmişler

yalnız kalmak isteyene şarkılar hep trajik

söylenen tüm şarkılar yalnızlığa kesmişler

amaca giden yolda hummalı bir çalışma var

bilmiyorum Allahım senden gayrı amaç mı var!?

sana yarın ulaşmak isteyen bu amcalar

bugünkü zulmü görüp gözünü kime kapar?

şu koca podyumu süsleyen uranyumu

senin diplerinden çıkarırım Allahım

bir zenci olarak seninle uyumumu

şeytana satacak olursam beni uyar!

ben kalbimle secdenin yerini değiştirdim

anketlerde sonuncuyum çıldıracam sevinçten

sevgilim seni geçtim çöl düştü ismin göçtü

sana artık sevgilim diyemeyeceğim

yalnız peygamberi vardır peygamberi olanın

ve Allah'a secde eden âdemi hiç es geçmez

kalbi başkaya çarpmaz Resul'ü tanıyanın

âdeme eğilmeyen Allah'a secde etmez!

İhtiyar Dergisi, Haziran 2011

AÇLIK ÇOĞUNLUKTADIR!

2011-06-16T18:15:00.002+03:00

“gülü çiğdemi filan bırak
sardunyayı karidesi filan bırak
acıyı ve ölümleri bırak
oy pusulalarını ve seçimleri bırak
evet
seçimleri özellikle bırak
çünkü açlık çoğunluktadır”

Turgut UYAR

Kara düzenlerin münevver azınlıkları olur. Karanlık, sanıldığı gibi hızlı yayılan bir şey değildir esasında. Işık susturulur, ışık kıstırılır, ışığın ablukaya alınmasıdır karanlığı bize büyük gösteren. İnsanlık; Gaziantep’te 5 yaşında bir kız çocuğunun, mahalle düğününde kaçırılıp, ırzına geçildikten sonra, ölüsünün bir kenara atıldığı yere kadar alçaldı. İğfal edilen cesedin ortaya çıkmasıysa, polisin, mahalledeki evleri arayacağını ilan etmesinin hemen sonrasına rastlıyor. Katil de, 16 yaşında bir başka çocuk! Neresinden tutarsanız tutun, hakikatle derin bir kontrast yaratacak denli zifiri bir insanlık ahvalidir bu! Işıktan yoksul ve yoksun olmanın makûs neticesi… İmtihanı birdenbire ağırlaştıran bir toplu senet…

Çok satan kitaplar ve çok izlenen filmler, ne kadar da az değiştiriyor insanları! Bu kadar az değiştirdikleri için mi çok tüketiliyorlar? Yoksa bir türlü içselleştirilemedikleri için mi bu kadar az insanın hayatı iyiye doğru eviriliyor? Her ikisi de… Düzen karaysa, çoğunluğun yaptığından caymalı! Bizi iyiye sevk edecek her önerme, emin olun, evvela rahatımızı kaçırmalı! Düzenin böylesi karalar bağlamasına, anaların ağlamasına, çocuk ölümlerinin yürekleri dağlamasına itirazımız var. Var ama bu itirazı, bunca kayıptan sonra, bir bedel ödemeden ortaya koymak pek mümkün görünmüyor bana. Şimdi kaçımız bu bedeli ödemek için cansiperane atılır öne? Pek azımız…

Bize rahat vaat edenler, bu rahatı şimdiye endeksliyorlarsa, o işte bir maraz var. Böylesi bedbin bir halden hemen iyiye doğrulmak, terzinin kumaştan çalmasıyla mümkündür ancak. Kaybettiklerimizin açtığı büyük gedik, uzun sürecek bir tasarrufun milletçe dayanışmasıyla belki kapanabilir. Üretmek -ama taşeronlukla değil!- azınlıktadır.

Siz rahatına düşkün olarak yaşayan insanlar, birer hırsız olduğunuzun farkına varın. Çünkü sizin rahatınız, rahatı kaçan diğer insanlardan çalındı. Tokluğunuzu, sofradan daha doymadan kalkmaya sabitleseydiniz, açlık kendine böylesi bir çoğunluk oluşturamazdı. Şatolarınızın boş odaları, Afrikalı ölümler doğuruyor. Yüzme havuzlarınızı doldurduğunuz suyu, içmek için bulamayan var. Kaçımız doymadan sofradan kalkabiliyor? Pek azımız…

Evet, yine bir seçim bitti ve çok şükür yine azınlıktayız. Azınlıklar arasından bir sofa belki… Öyle ya, kendimize azınlık dediğimiz anda karşısında utanacağımız azınlıklar da var. Şunu iyi belleyelim dostlarım, bütün iyi şeyler, işlerin kötüye gittiği zamanlarda ortaya konur. Bu kadar yanlışın kol kola verip yürüdüğü bir dünyada, iyi şeyler evvela bu yürüyüşü biraz yavaşlatır. Sonrasında o kalabalığı dağıtır. Daha sonra ise, kol kola veren iyilik alır yürür sokaklarda. Azınlıklar hep böyle bir hayalin peşindedirler. Işığı kıstıranla, karanlığı bastıranın savaşıdır bu! Turgut Uyar ile başladık, Turgut Uyar ile bitirelim bari. Bu arada… Senin canın sağ olsun Numan Abi!

“senin ağustos çeşmeleri yüzüne özlemle eğiliyorum
bir karşı durulmaz istek bir telâşla kendiliğinden
bir serin renk anlıyorum aydınlık gözlerinden sorma
sen zenginsin alırım tükenmezsin
Allah gelene kadar sen olursun şiirlerimde bu bir
boş ver kavgalara kuruntu sorunlarına boğuntuya gelme
ben adını demesem de anlıyorsun 300.000
ü ç y ü z b i n
cümbür cemaat aşka abanıyoruz”

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 16.06.2011

DİLEMMANIN DÜŞKÜNÜ, STATÜKO GİYER OY GÜNÜ

2011-06-10T20:18:00.004+03:00

Türkiye`deki seçmen profiline şöyle dikkatlice bakınca, neredeyse tamamına yakınının ya ehven-i şer (kötünün iyisi) prensibiyle, ya da kendi çıkarlarını gözeterek oy verdiğine şahit oluyorum. Şimdi bu ilk cümleyi okur okumaz, yine birçoğunuzun “e başka ne için oy verecektik!?” dediğini duyar gibi oluyorum. Açıklayayım…

Diyelim ki, sürekli elektrikleri kesilen bir mahallede ikamet ediyorsunuz. Ve bir parti size, eğer oyunuzu kendisine verirseniz, elektriğinizi sorunsuz bir şekilde tesis edeceğini vaat ediyor. Oyunuzu bu partiye vermek, bu vaadin ardından sizin için yeterli bir sebep olmuşsa, sizi birkaç sual ile baş başa bırakmak isterim. Bir kere bu elektrik kesintileri neden oluyor/ neden kaynak alıyor? Sadece bizim mahallede mi oluyor yoksa genel bir enerji açığı mı söze konu? Başka yerlerde oluyorsa, onların da elektriğini tesis edecek misiniz? İşte bu son ve sahih soru, kendimiz olmaktan çıkıp, başkaları için de bir kalp taşımanın vicdani istikametidir. Bize elektriği tesis edecek parti, o elektriği bir başka mahallenin elektriğinden alıp bana verecekse, gönül rahatlığıyla o elektriği kullanabilir miyim ki!? Yok, başka birinden kesmeyip, geçici bir çözümle kısa süreliğine elektriğimi tesis edecekse, günün birinde o açık kendini tekrar göstermeyecek mi?

Tıpta hastalığın tedavisi iki şekilde yapılır. Diyelim burnunuz durmaksızın akıyor ve bundan -doğal olarak!- fevkalade rahatsızsınız. Size reçete edilen ilaç sadece burun akıntınızı kesmeye yönelik ise, buna semptomatik tedavi denir. O ilaç burun akıntınızı durdurur durdurmasına ama o burun akıntısına sebep olan virüs yahut bakteri, akciğerlere ya da başka organlara doğru ilerleyerek başınıza daha büyük belalar açabilir. Reçete edilen ilaç, o virüsü yahut bakteriyi öldürmeye yönelikse, buna “nedene yönelik tedavi” denir. Bu ikinci tedavi, biraz daha geç tesir etmekle birlikte mikrobu vücudunuzdan atmaya niyetlidir, size külli bir temizlik önerir. İdeali, her iki tedavinin birlikte verilmesidir. Lakin birinden birini tercih etmek gerekirse, hiçbir doktor hastasını riske etmeden nedene yönelik tedavisine muhakkak başlar.

Çok uzattığımın farkındayım ama herhalde kurmak istediğim metaforu çoktan anladınız siz. Evet, Türkiye’nin yaralarını mevcut siyasiler genellikle “semptomatik” olarak tedavi ederler. Çoğu oy kaybına ve dolayısıyla koltuk kaybına tahammül edemediğinden “nedene yönelik” tedaviyle kaybedecek vakitleri yoktur.

Peki, siyasiler böyle de, seçmen sanki farklı mı!? Bu “sanki” sözcüğü, nasıl da soru soruyormuş gibi yapıp cevabı veriyor ama! Elbette, seçmen de siyasisinin bir nüshası… İktidarını düşünen ve bunu da en iyi hekimliğe soyunmakla yapan siyasi ile burun akıntısını düşünen mahalleli vermişler el ele, iltihabı kökten kurutacakları yerde habire burnumuzun akıntısını kesip duruyorlar. Burnunun akıntısı kesilen “iyileştim!” naraları atadursun, aklına bir kez olsun akciğer filmi çektirmeyi getirenler meselenin içyüzünü bir çırpıda kavrıyor!

Kavramak mı? Ne gam! Ekmekle doyan bir milletiz, kavramakla değil! E atın ölümü de nasıl olsa arpadan! Bugün karnını doyuranlar, nasıl olsa başka kimin karnı aç diye de sormadığına göre, halaya devam!

Oy vermek de diğer bütün eylemlerimiz gibi şahsiyetimizi/hakikatimizi ortaya koyan bir eylemdir. Olayın iç yüzünü kavramadan attığımız her adım, dünyada günde bilmem kaç yüz kişinin ölümüne sebep oluyor, ayıptır! Ölen, yalnız hanemizin içinde ölünce mi kıymete biniyor!? Şu daracık dünyayı paylaşan insanlarız, bu sofra hepimizin. Oy vermemek de oy vermek gibi bir tercihtir. Hatta şu gün be gün çamurlaşan dünyada, vicdani bir başkaldırır da! Neyin hesabını yaptığınızı bir anlayabilsem, bu cinnet ahvali çekilip gidecek üzerimden!

Hakikat, benim inancıma göre bir bütündür. Yüz düşmanı taşıyan bir gemi, içindeki tek bir masumun hatırına vurulmaz! O tek masum için, can verilir, mal verilir, bütün bir evren verilir! Zaman zaman doğru ve düzgün işler yapıyor diye, hakikati lime lime parçalara ayıran bir partiye oy vermenin neresinde o gönül rahatlığı, Allah aşkına bana da gösterin!

Benim duyduğum en favori dilemmalar şunlar:

- Bu Ergenekon meselesi hallolsun diye AKP’ye oy veriyorum, yoksa vermem!
- AKP iktidar olmasın diye CHP’ye oy veriyorum, yoksa vermem!
- Oy kullanmayacağım ama bu da AKP’nin işine geliyor. Bunun için CHP’ye oy veriyorum, yoksa oy vermem!
- Kürtler bu ülkeyi bölecekler diye MHP’ye oy veriyorum, böyle bir tehlike olmasa vermem!
- Kürtlerin demokratik haklarını koruyan başka bir parti yok diye BDP’ye oy veriyorum, yoksa vermem!
- Bu seçimde de oyum AKP’ye, ama sonraki seçim HAS Parti’ye!
- Kılıçdaroğlu partiyi tabanından temizleseydi gönlüm daha rahat olurdu ama oyum yine de CHP’ye!
- Numan Kurtulmuş’un söylediklerinin hepsine katılıyorum ama o da Erbakan’ın adamı işte!
- Yaptığı çok yanlış işler olsa da, Müslümanların kamusal alanda daha rahat etmesi için AKP’ye oy veriyorum, yoksa vermem!
- Yaptığı çok yanlış işler olsa da, koalisyon hükümeti istemiyorum diye AKP’ye oy veriyorum, yoksa vermem!
- Baraj sorunu var diye HAS Parti’ye/ X Parti’ye vereceğim oy boşa gider, oylar bölünmesin diye AKP/CHP/MHP’ye veriyorum, yoksa vermem!

Bunlar bana ulaşan dilemmalar, bir bu kadar da ulaşamayanlar vardır eminim. Bilhassa Türk solu için durum belki de bunların hepsinden daha iç karartıcıdır. Her neyse… Dediğim gibi, bunlar benim duyduklarım sadece.

Bu yukarıda saydıklarım yüzünden oy veren kimselere sesleniyorum; neyin peşindesiniz Allah aşkına!? Neyin hesabını yapıyorsunuz? Neyi tanzim etmeye çalışıyorsunuz? Kendi kulluğunuzu/hakikatinizi/şahsiyetinizi diğer bütün eylemlerinizde de böyle bölük pörçük yaşıyorsanız, vay halinize!

Önümüzdeki Pazar seçim var. Şükür ki, bitiyor bu kuru gürültü. Dilemmalara statüko giydirmeyin, bu derdinizle yüzleşmenizi erteler. Ertelenen dertler, zaman geçtikçe ödeyeceğiniz bedeli arttırır. Küçük hesaplarla bu ülkeyi ve kendinizi kurtaramazsınız. Diyeceğim odur ki sayın seçmen, sevgili seçmen; it önyargılarını bir kenara, çevir gözünü Türkiye’den dünyaya, kutuplaşmadan, ötekiyle birlikte bu muazzam sofrayı düşünerek bir parti ara kendine. Yoksa böyle bir parti, küçük hesaplar yapmayı bırak bari! Kalbinin mutmain olduğunu aklına teslim et. Aklının mutmain olduğunu, kalbinle teyit et!

Hayırlara vesile olur inşallah!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 10.06.2011

HOPA’DA MECAZI VURDULAR!

2011-06-05T01:50:00.003+03:00

“Hopa’ya eşkıyaların indiğini bilmiyordum!”

Türkiye Cumhuriyeti Resmi Başbakanı

“Hopa’da mecazın öldüğünü bilmiyordum!”

Türkiye Cumhuriyeti Gayrı Resmi Şairi

Hopa’da olanlar üzerine söyleyeceğim yeni bir söz yok. Söylemek istediğim her şeyi okudum. Yahut okumak istediğim hemen her şeyi yazmışlar diyelim. Bir “seçim saldırısı” sonrası kalp krizi nedeniyle yaşamını yitiren emekli öğretmen Metin Lokumcu’ya Allah’tan rahmet diliyorum. Ailesine de gani gani sabır… Onun ölümünü seyredip susanlara, öldürülmesine mantık uyduranlara ise vicdan ve akıl!

Voltaire’in meşhur sözünü bilirsiniz: “Düşüncelerinize katılmıyorum. Ancak bu düşüncelerinizi özgürce savunabilmeniz adına canımı vermeye hazırım”. Yeryüzünde daha hiçbir yönetim mekanizması, bu adına devlet dense dahi, bu sözü kendi şiarı olarak bellemedi. Devletin bekası, kendi varlığının idamesi adına “küçük pürüzleri” ortadan kaldıradursun; rastgele toprağa vurulan kazmalar, gün geçmiyor ki yeni muhalif kadavralar çıkarmasın ortaya. Devlet, kendine hükmeden iktidarın elinde, Voltaire’in bu meşhur sözünü hep şu zalimlikle telaki etti: “Düşüncelerinize katılmıyorum. Ancak bu düşüncelerinizi özgürce savunmaya devam ederseniz canınızı almaya hazırım!”

Bu dünyada, ancak zalimler amaçlarına varmak konusunda bu kadar ısrarcıdırlar. Amaçları olsun için, o amaca ters düşen hadiseleri “geçici” olarak yok sayarlar. Gülün dikeni sayarlar karşılarına çıkan “küçük pürüzleri”. Ama esasen o küçük pürüzler, diken değil gülü öldüren başka bir şeydir. Koparmak istedikleri gülle boğuşurlar. Üstleri başları kan içinde kalana değin mücadele ederler gülle. Ama gül direnir, kendini vermez onlara. Sonunda belki boynundan kırarak ellerine alırlar gülü. Alırlar almasına da, o kanlı ellerine aldıkları gül müdür, yoksa gülün ölümü mü?

Mazlumlar ise amaçlarıyla yaşarlar. Amaçlarının güzelliğini geçtikleri yollara üleştirirler. Amaçlarının kokusu, her hareket ile reddedilmez bir rayiha halini alır. Amaca varmak değildir aslolan! Amaca müteallik yaşamak, bu dünya için kâfidir onlara! Gülü koparmak şöyle dursun, gülün varlığı yeterdir onlara. Onlar gülle değil, gülü koparmak isteyenlerle boğuşurlar.

İnsanı, yaratılanların merkezine alan bir inancın memuruyuz. İktidar ve dahi diğer parlamenter partiler, memlekette yaşayan bütün insanları gönül potalarında eritecek bir politika tutturamadılar. İnsanların farklılıklarını suistimal etmenin yoluna baş koydular. Kutuplaşmalar ve bunun üzerine bina edilen düşmanlık; miting meydanlarında siyasi partilerin kozu haline dönüşmüş durumda. Ötekinin ölüm fetvasını veren, oyunu cebine koyuyor! Tüm vatandaşlar için ortak bir ideolojik sistem kurmak elbette mümkün değil! İnsan çünkü… Çamurdan yaratılmıştır. Lakin bütün vatandaşlar için ideolojilerden bağımsız, ihtiyaca yönelik bir müştereklik yaratmak mümkündür. Ekmek mesela… Hamurdan yaratılmıştır.

Hopa’da olanlar ve tüm bu seçim sürecinde yaşanan çirkinlikler, iktidarın gövde gösterisine dönüştükçe daha bir cinnet geçiriyorum. İşlerin yolunda gittiğini düşünenler, kulluk muhasebesini bir daha gözden geçirsin derim. Amaca gitmek, amaçla beraber yürür. Ve benim inandığım, bu dünyada varılan hiçbir amaç bizi bütünüyle berkitmez! Hiçbir amaç, Adem’e edilen secdenin yerine geçmez! Emekli (ya da rahmetli) öğretmen Metin Lokumcu’nun, kendisini engellemeye çalışan polis memuruna, bileklerini arkasından kelepçe vaziyetinde kavuşturup “hadi al beni, kurtar memleketi!” demesini ciddiye almış olmalılar. Mecazdı o, mecaz! Mecazdan anlamayana, neyi nasıl anlatabilirsin ki!?

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 04.06.2001

ERGENEKON ADALETİ

2011-06-05T01:48:00.003+03:00

Bu yazıyı yazmadan evvel, epeyce düşündüm. Adalet, aklımızın ve kalbimizin alamayacağı bir incelik! Beynimizin içini bir kurt gibi kemiren düşüncelerin ve kalbimizi delik deşik eden duyguların hassas terazisi! Koca bir günü gözden geçirdiğimizde, sadece kendi yaşadıklarımızın değil, hani o Dicle kenarında su içen çocukları dahi mütemadiyen hesaba katmanın sonsuz genişliği! Hepimiz, adaletin durmaksızın bertaraf edildiği bir dünyanın vatandaşlarıyız. Sağ elimizin sol elimiz üzerinde, sol elimizin de sağ elimiz üzerinde hakkı var. Hz. Ömer’e selam olsun, hangi muma üfleyeceğimizi iyice şaşırmış durumdayız!

Ergenekon davası, askerin postalına açılan bir delik olarak muştulandı ilk bize. Senelerdir diktanın mağdur ve mazlum ettiği kitle, kendi çoğunluğunu yaratır yaratmaz karşı saldırıya geçmişti. Başta sevinç çığlıklarıyla karşıladığımız bu durum, bize militarizmin korkunç hayaletini berhava etme vaadinde bulunuyordu. Mutluyduk, çünkü yerinden edilen adaletin bize tekrar servis edileceği ümidindeydik. Mutluyduk, çünkü darbelerle iğdiş edilmiş, asimile edilmiş, hafızası resetlenmiş bir topluma artık gerçekten “halk” demeyi arzu ediyorduk. Mutluyduk, çünkü yasaklanmış olan şarkıyı susamış dudaklarımız mırıldanır gibi olmuştu. Ama gelin görün ki bu mutluluğumuz çok uzun sürmeden yerini başka bir kedere bıraktı.

Mutluluk sırayla yaşanmaz, birlikte yaşanır! Kemalistler, sahip oldukları özgürlüğü kendilerinden olmayanlarla paylaşmak istemedi. Ancak kendilerine benzeyenlere o özgürlükten ikram ettiler. Darbe Günlükleri ve akabinde zuhur eden Ergenekon Davası’nın bizde uyandırdığı mutluluk, bizim de bu özgürlüğe ortak olacağımızla ilişkiliydi. Evet, rejimin dayattığı yasaklarla hala özgür yaşayanlar, o yasaklara maruz kalanları düşünemeyecek kadar bencildiler. Ama bu bencilliğe karşı intikamcı bir tavır takınmanın Müslümanlıkla bir ilişkisi olamazdı. Müslüman’ın, berhava edilen adaleti tekrar tesis etmekten başka ne amacı olabilirdi ki!? Durum elbette böyle olmadı. Dikta, yıkılan rejimle birlikte el değiştirdi. Yeni gelenler, Turgut Uyar’ın bir mısrasında dediği gibi: “insanların adaletini, yani öcü aramaya başvurdu”.

Şimdi Ergenekon sanıklarının tutuksuz yargılanmalarının üzerinden 2 ila 4 sene geçmiş durumda. Ben yargılananlar arasında gerçekten suçlu olanların bulunduğuna inanıyorum. Tıpkı, suçu ispat edilmediği yahut bir suçu olmadığı halde sırf darbe çığırtkanlığı yaptı diye hala o hapishanelerde tutulanların varlığına inandığım gibi… Mevcut hükümetin tavır ve tutumlarından kaynaklı, kendini kaybedip şuursuz bir biçimde tankların yürümesini arzu edenlerin sayısı o kadar çok ki, inanın hapishane yetiştiremezsiniz! Hala darbe olmasını isteyenler, elbette eski bencil ve konforlu hayatlarına dönmek istiyorlar, bunu tasvip etmek abesle iştigal! Lakin ortada bir suç, bir delil, bir suça teşvik varsa neden bu sürünceme bir türlü encama erdirilemiyor?! Bu kadar insanın geçen bunca zamana rağmen tutuksuz yargılanmasını vicdanımızın hangi tarafıyla kabullenebiliriz, Allah aşkına! Suçlu cezasını çeksin, suçsuz özgür bırakılsın, bu süreç absürt bir gövde gösterisine dönüşmeye başladı artık!

Düşünmenin ve inanmanın asla derdest edilmemesi gerektiğini, insanların bu eylemler yüzünden mağdur edilmemesi gerektiğini sizden daha iyi kim biliyor, kim?!

Haksız yere hapiste tutulanların Allah yardımcısı olsun! Neye inandıkları, yahut ne düşündüklerinin ne önemi var, mağdurlar! Müslüman, kendisine karşı geleni de, kendiyle birlikte olanı da, aynı adalet duygusuyla karşılar. Yazının başında bahsettiğim incelik, atomlarına varana değin ötekini kalbinde hissetmekle kaimdir bana kalırsa. Dedim ya, mutluluk sırayla yaşanmaz, mutluluk birlikte yaşanır!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 02.06.2011

YALANLA SAVAŞANLAR

2011-05-30T00:55:00.001+03:00

Çabuk söylenen yalanlar, unutkanlığın dip derinlerine gömülüdür. Hakikat ise, bu yalanların çokluğu altında, daha da derinlerdedir. İkisi arasında bir yoğunluk (dansite) farkı bulunur. Çabuk söylenen yalanların yoğunluğu, kendisini taşımaya çalışan hayat sularının yoğunluğundan daha büyük olduğundan, bu yalanların hepsi suyun dibini boylar. Hakikat ise, yaşadığımız hayatın sularından daha az yoğun olduğundan, bir balık gibi yüzer. Tam da bunun için hakikat, dalgalanan su diplerinde, üzerine çullanan yalanların arasından yüzeye çıkacağı an için her an tetiktedir. Hiçbir yalan, hakikatin suyun yüzeyine çıkmasını engelleyemez.

Çabuk söylenen yalanı, aceleye getirilmiş bir cinayet gibi de düşünebiliriz. Ardında ipuçları bırakır. Hem de kolaylıkla sizi katile götürecek kadar ipucu… Maktul, saklanan hakikattir. Üzerinde nükleer bir bomba patlatsanız dahi, bir türlü öldüremeyeceğimiz hakikat… Boğazlanarak, bıçaklanarak, kurşunlanarak suyun dibine gömülmeye çalışılan hakikat... Öyle ki, onu tanınmaz hale getirmek için ne yapsanız nafile. Öyle ki, biz hakikati façasından bile tanırız aslında!

Neden özellikle “çabuk” söylenen yalanlardan bahsediyorum? Tasarlanmış yalanın, hakikati sonsuza dek gizlemesinden korkmuyorum elbette. Yalanın en sık rastladığımız şekli bu çünkü. Gündelik hayatımızda çabuk söylenen yalanlar, hakikatin su sathına doğru hareketlenmesiyle yeni yalanlar doğurur. Ve onlar da yenilerini… Ama hakikat, türlü olaylar silsilesi ile kıstırıldığı yerden bir şekilde kurtulur ve bazen su sathını tamamen aşan bir sıçrama gösterir. İçi hava ile dolu bir topu, denizin dibinde tutmak imkânsızdır! Ne kadar derine giderseniz, o kadar kuvvetli bir dönüşü olur.

Çabuk söylenen yalan, günü kurtarmak ister. Yalanın tasarlanmışı ise, hakikatin düşmanıdır. Topun içindeki havayı boşaltarak, yalanı yaşatmak ister. Bir katil, polisin asla çözemeyeceği bir cinayet işleyebilir. Nitekim polis de katil kadar acizdir. Ama o katili, hayat bir yerinden muhakkak tutuklar. O katil, köşklerde/saraylarda yaşar gözükür bize. Bize öyle gözükmesi, bizi kendisine istemesindendir. Gözükmeyen şudur ki; işlenen cinayet katilin peşini bırakmaz, o köşkleri/sarayları gönül rahatlığıyla yaşatmaz! Zaten havası alınacak bir top da değildir hakikat! Belki kendinden bir nefes bahşedebilir.

Yalanın tasarlanmışı, hakikate açılan savaştır. Hakikate açılan savaş, vicdanı olan herkese açılmıştır. Bunun için vicdanı olanlar, yalanların cirit attığı şu körpe dünyanın savaşçılarıdır. O savaşçılar ki, bombalanan evlerin ortasında herkesin gözünden kaçırılan hakikat için hazırdır canlarını vermeye. O savaşçılar ki, yıkık harabeler ortasında gözükür ama esasen köşklerde/saraylarda yaşıyordur!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 29.05.2011

TOZ DUMAN, KAN REVAN!

2011-05-26T20:27:00.002+03:00

Seçimlere çok az kala, Türkiye’deki miting meydanlarından dünyaya ulaşan kuru ve kirli gürültü; İzlanda’da ismini telaffuz edemediğim bir yanardağı uykusundan uyandırdı. Birbirinden çirkin üsluplarıyla ortalığı kasıp kavuran liderler, ABD’nin Missouri eyaletinde Joplin adlı kasabayı dümdüz eden bir kasırgaya sebep oldular: 117 ölü. Mikrofonlarla yeri göğü inleten seçim vaatlerinin vokalistliğini, Suriye ve Yemen’de muhaliflere yapılan vahşet ve vicdansızlık yapıyor. Ortadoğu’da erk istenci, iktidar heveslilerinin oluk oluk akıttığı kanı, topyekûn bir insanlık ayıbına dönüştürüyor. Türkiye, cumhuriyet tarihinin en seviyesiz seçim maratonunu, tozu dumanına karışmış kan revan bir dünyanın ortasında yaşıyor.

Evet, hepimiz bu görsel şölenin kuklalarına dönüşüyoruz birer birer. Bu dev perdenin önünde, kendi türümüzün dünyayı ateşe vermesini, hala utançtan ölmeyerek izleyebiliyor olmamız bir mucize! İnsan hayatının hiçe sayıldığını bu kadar seyretmemiştik. Kitle-iletişim, geleneksel medyayı paramparça etmiş durumda. Cep telefonlarıyla gizlice çekilen görüntüler, facebook ve twitter manşetlerinden sansürsüz bir şiddet sunuyor hepimize! Gözlerimiz, yükünü zorlukla kaldırabileceğimiz bir şahitliğin altında eziliyor! Katliam, parçalanan / dağılan insan uzuvları ve belki bunların hepsinden ağırı, durmaksızın aptal yerine konulmak...

Netanyahu, Amerikan Senatosu’nun karşısında, Arap düşmanlığını -Hamas’ı bilmem kaçıncı defa bir terör örgütü ilan ederek- kustu yine. Hamas ise hala 1967’yi istiyor ve tepeden tırnağa haklı. İsrail, müzakere sözcüğünü hamasi politikalarına alet etmekten gayrı cümle içinde kullanmıyor. Zaten, İsrail’e hiç kimse inanmıyor. Netanyahu konuşurken, onu protesto eden o tek kişilik vicdan, susturulup zorla dışarı çıkarılınca ne hissettiğimizi çok iyi biliyorlar. Çünkü o kadının temsil ettiği çoğunluk, Netanyahu’nun konuştuğu “steril” Amerikan Senatosu’na sızabilecek kadar kalabalık. Tarih boyu yaptığı hatalardan ötürü, çeşitli toplumlar tarafından sürekli olarak özgüvenleri iğdiş edilen bir korku toplumu yatıyor derinlerinde. Hepsinin kendilerine güvenlerini toplasanız, daha 19’unda zıpkın gibi bir delikanlının göğsü kadar etmez, inanın! Kimden bahsettiğimi bilenlere selam olsun...

Türkiye’den dünyaya baktığınızda, siyasal konjonktür oy hesapları münasebetiyle kepenklerini indirmiş durumda. Kalp olsa yarılırdı ama akıl olduğu için tasarruf söze konu. Aklı ulu amaçlar uğruna verimli kullanmak adına, Davudoğlu’nun son dakikada Libya’ya verdiği o dar omzu saymaz isek, kimsenin umurunda değil tüm bu olup bitenler. Tüm bu ölüp yitenler...

Hem içeride, hem dışarıda muazzam kirlilikte bir yarış var. Liderler, “patlayan flaş” etkisi ile muhataplarını körleştiriyorlar. En uç duyguları dürtecek sözcükler bol keseden harcanıyor. Netanyahu’nun Amerikan Senatosu’na ezberlettiği Arap düşmanlığına benzer bir yolla, siyasi partiler birbirlerinin çukurunu kazarak oy toplama peşinde. Uçuk kaçık projeleri bir kenara bırakacak olursak, parlamentoda bulunan dört parti de, bütün seçmenleri içine alacak bir politika üretmiyor, üretmek de istemiyor zaten! Tek istedikleri, yerlerini biraz daha sağlamlaştıracak, en azından mevcut durumlarını korumalarına yetecek kadarına razı olmak! Amacın bu olması size politik bir angajman sunabilir ve fakat insani olana teğet dahi geçmeden...

Bizi yönetenler ile ilgili aklımıza gelen ilk hadis, mecburi özeleştirimiz! Evet, Türkiye ve dünya adına böylesi bozuk bir düzenin müsebbipleriyiz. Yazının başında şaka yaptığımı sananlar yanıldılar, ben gayet ciddiyim. Bu dağıtan kasırgalar, patlayan volkanlar, yıkan depremler az bize! Allah’ın merhamet filtresinden geçip, bize ulaşan buysa... Düşünün artık, kim bilir daha ne kadarını hak ediyoruz!?

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 26.05.2011

ALLAHIM, BENİM KASETLERİM HEP SEN’DE DURSUN!

2011-05-23T16:01:00.005+03:00

Gündelik hayatımızda hala kaset kullanan birileri var mıdır bilmem, ama Allah’ın “yürü ya CD” dediği şu müşahhas teknolojik çağının içinden geçerken, bizim ülkemiz kadar “kaset” sözcüğünü kullanan başka bir ülke kalmadı sanırım. Hem de zihnimizde çoktan hoş bir nostaljiye dönüşen anlamını, böylesi kötü bir çağrışıma devrederek... Sevdiğimiz bir ses sanatçısının yahut çok beğendiğimiz bir oyuncunun son kasetinin çıktığı haberi, şehre önü alınamayan bir süratle bulaşırdı eskiden. Şimdi miting meydanlarında siyasilerin seks kasetlerini satan ağızlar, “son kaset” diyerek dürtmek istedikleri heyecanımızı esasen bu nostaljik çağrışımdan çalıyorlar.

Bir insanlık terbiyesi olarak, en ahlaksızının bile başka gözlerden sakındığı bir eylemi; kapı arkalarından çekip çıkartarak, insanlarla dolu meydanlara seriyorlar. Ne için mi? Oy için, oy!

İşimiz kulun merhametine kalırsa, işte olacakları seyredeceğimiz devasa bir mahşer fragmanı duruyor karşımızda! İnsanın ‘kula kulluk’tan cayması için, ne kadar da geçerli bir sebeptir bu, öyle değil mi!? Çok şükür, Allah var!

Sizinkini bilmem ama, Allah, benim ayıplarımdan müteşekkil bir kaseti yeryüzünde gösterime sunacak olursa, benim gezegeni derhal terk etmem gerekir! Öyle ki, ne kimsenin yüzüne bakabilirim, ne de ömrümün geri kalan kısmında benim yüzüme bakacak bir yüz bulabilirim kendime. Şu anda, size bu cümleleri yazdığım saniyeleri, ayıplarımın da gizlenerek geçtiği saniyeler olarak düşündüğümde, Allah’a içimden kopan derin bir çığlıkla şükrediyorum.

İnsan, ki hikayesi hatayla başat, hatayla müsemma! Hiç hata yapmayan, bu yazıyla boşuna vakit kaybetmesin! Nefistir, bazen aczi unutturur. Olmadık yollar tutturur insana. Yeni pişmanlıklar peyda olur, yeni günahlar çizilir tövbe çetelesine. Bu bir yerde bilgiye ulaşmanın bir yoludur da... Bazen yanlış yaptığını, yanlışı yapmadan bilemez insan. Hatta bazen, yanlış yaptığını, o yanlışı defalarca kez yapmadan bilemez!

Başkalarının ayıplarını saklayalım, böylece Allah da bizim ayıplarımızı saklar. Hiç Kuran okumamış tertemiz bir vicdanda bile kayıtlı durur bu bilgi. Başkalarının ayıplarını saklamak, Allah’ın merhametinden istifade etmenin bir yolu olarak sunulmuş bize. O merhameti oy için değişmekse, şeytanın ticareti!

Kasetleri hiç izlemedim ama o kasettekileri Allah affetsin! Son nefesine kadar ümit kesilmez insandan. Yaptıkları bu yanlış, doğruyu seçmelerine vesile olur inşallah!

O kasetleri kaydedenleri Allah daha çok affetsin! Böyle bir günahı ifşa etmek için kaydetmek, benim bildiğim hiçbir hakikati berkitmez! Böyle bir günahı kaydetmek, o günahı da kapsayan bir başka günaha benziyor, tabi Allah bilir!

O kasetleri, siyasi amaçları uğruna diğer bütün insanlarla paylaşanlara gelince... Allah en çok onları affetsin! Yine ve elbette Allah bilir ama meseleyle ilgili diğer bütün günahları da kapsıyor gibi görünüyor bu bana. Günah, sanki elden ele aktarıldıkça büyüyor. Af da günahla doğru orantılı bir büyüme göstermiyorsa, yedik orda ayvayı!

Benim kasetlere gelince... Allah beni affetsin! Henüz toplu bir gösterimi yapılmadı çok şükür! Ey ayıplarımı örten sonsuz merhamet, benim kasetlerim -yalvarırım!- hep Sen’de dursun! Hep Sen’de dursun!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 23.05.2011

AKLIN HAKKINI VERMEK!

2011-05-21T12:32:00.003+03:00

Batılı toplumlar, kendilerini yönetenler tarafından derin bir siyasi uykuya yatırılmışlardır. Dünya meseleleri umurlarında değildir, varsa yoksa kendi standartları… Hayatları, yükselen benzin fiyatlarına ve Wallmart’ın borsa hisselerinin gidişatına endekslidir. New York’ta elektrikler kesilirse kıyamet kopar. Ama işin tuhaf yanı şudur ki, New York’ta elektrikler kesilmeden yıldızları göremezsiniz. Yıldızları görmeyen insanlar, dünyanın öbür ucunda evine aç ve işsiz dönenleri nasıl görsün Allah aşkına!?

Bizim topraklarımızda ise, yoksulluk ve zulümle travmatize mecburi bir politik tutum vardır. Doğuda, evinden çıkıp sokak aralarına giren hemen herkes çok kısa bir süre sonra politize olur. Sizin yerinize hakkınızı savunacak partiler, dernekler, örgütler hâsıl olur. Pişirilmiş fikirler, organize eylemler, mecburi kutuplaşmalar servis ederler size. Siz de, üzerinize yapışan ergenliğinizden bir seçim yaparak kurtulma imkânı bulursunuz. Sonrasında, ötekine körleşip iyice sağırlaşarak insanlıkla bağı bir çırpıda kopartılmış kavramların kiralık katiline dönüşüverirsiniz.

Yanlış, size hazır sunulandan yemenizle başlar. Siz, yediğinizin ilk halini görmedikçe ve onu kendiniz pişirip kendinize servis etmediğiniz müddetçe o yanlış düzelmez. Allah’ın defaten tekrar ettiği “akletmez misiniz?” uyarısı da tam olarak bundandır. Çünkü akıl, yollarınızın inşası için bir kılavuzdur. Eksik bıraktığınız, aceleye getirdiğiniz her nokta, sizi başkalarının aklına hizmet etmeye zorlar. Bir gün eve dönersiniz, posta kutunuzda fatura! Öyle ya, yanlışın bedelsiz bırakıldığına şahit oldunuz mu hiç!?

Öyle bir seçim yapmalıyız ki, karşımızda zalimden gayrisi bulunmasın. Ne ırkı, ne inancı, ne milliyeti bizi bağlamasın. Öyle bir seçim yapmalıyız ki, mazlum hatırımızdan hiç çıkmasın. Mazlum ki, mazlum olur olmaz neye dâhil olursa olsun bizim emanetimiz! Bana kalırsa bu, aklın hakkını vermektir. O hazır sunulan fikirlerin ilk haline dönmektir. Adem’in şerefine secde etmektir.

Şimdi bu yazıyı okurken tam da burada bir dakika durup düşünün derim. Hiç tanımadığınız insanları bir gruba dâhil olarak görüp onlara düşman kesilmişseniz, siz de hiç tanımadığınız bir grubun içerisindesiniz demektir. Bir grubun fikirlerine, eylemlerine karşı olmak ayrı! Hele ki o fikirler ve eylemler çoktan bir zulme dönüşmüşse, bu bizim için bir savaş ilanıdır da! Ama siyonistlere bakıp Musevilere düşman olmak, pkk’lılara bakıp Kürtlere düşman olmak, aşırı milliyetçilere bakıp Türklere düşman olmak, yobaza ve softaya bakıp Müslümanlara düşman olmak… Bunların hepsi, size hazır sunulandan yemenizden başka bir şey değildir. Bir insana, bir önyargının elinde can vererek düşman olmak, kendinize hakaret etmek demektir. Kendi şerefinizi ayaklar altına almak demektir.

Varsın ideolojimizi hiçbir insanın geri çeviremeyeceği “haksızlık karşısındaki tutumumuz” belirlesin. Bu tutum bizi insana değil, o hakkın bertaraf edilişine düşman etsin. Öyle sıkı duralım ki zulmün karşısında, meleklerin secde ettiği şerefimiz ayyuka çıksın.

Buyrun, Hz. Ali (k.v.) ile bitirelim yazıyı:

“Haksızlık karşısında eğilmeyiniz! Çünkü hakkınızla beraber, şerefinizi de kaybedersiniz!”

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 19.05.2011

TRAKYA’DAN DİYARBAKIR’A MİLLİYETÇİLİK!

2011-05-19T09:59:00.002+03:00

Diyarbakır, bence dünyanın en politik kentidir. Sokak aralarında, kıraathanelerde, eviçlerinde insanlar durmaksızın siyaset konuşurlar. Doğdukları andan itibaren, devletin asimilasyon projesinin bir parçası olmanın gereğidir bu. “İki ayrı dil, bir vatan toprağında yan yana durmaz!” diye hangi İngiliz kandırmışsa artık cumhuriyeti, kardeşliği sekteye uğratmaya yetecek ne varsa yapıldı şu geçtiğimiz asırda. Her iki taraftan da ölenler intikama çaldılar. Düşmanlık peyda oldu birbirini tanımayan insanlar arasında. Mesela çoğu Trakya insanı, ancak askerlik vesilesi ile tanıdıkları doğu insanına karşı, medyanın soslu provokasyonuyla beraber, neredeyse nefrete varacak denli doludurlar. Kürt sözcüğüne zerre tahammülleri yoktur. Ve önyargı ummanını geçip kalplerine ulaşabilen doğuluları büyük bir hayretle karşılarlar. Ama bu durum Einstein’ı teyit edecek bir biçimde önyargılarını parçalamaz, karşısındakini asimile olmuş bir Kürt olarak görmeyi yeğlerler.

Düşmanlık duygusu, bir insanın yüreğini kine ve nefrete doğru bileyledikçe, bir noktadan sonra varlık emaresi olarak kendini gösteriyor. Demem o ki, kendini tanımlamanın bir yolu oluveriyor birine düşmanlık etmek. Sonra o düşmanlık duygusu gruplara, bölüklere, ırklara dair bir duygu olmanın yolunu tuttuğunda; genellemelerin pençesinde can çekişen bir insanlık resmi çıkıyor önümüze. Amansız bir Siyonizm düşmanı olmam, beni bütün Musevilere düşman eder mi sizce? Tıbbiyede en yakın iki üç arkadaşımdan biri Museviydi. Niçin bir grup insanın yaptığı zulmün faturasını, aynı ırktan başka insanlara çıkarayım ki?! Bu benim insanlığımdan feragat etmem manasına gelmez mi?

Milliyetçiliğin açmazı, tam olarak burada yatıyor işte. Bir insanın milli duyguları olabilir, bunda hiçbir beis yok. Hepimiz yaşadığımız toprağın şekil verdiği insanlarız, sevdiğimiz bütün alışkanlarımızı bu topraktan devraldık. Kendi adıma, standartları yüksek bir başka ülkede bir ömür yaşamayı, orada peşimi asla bırakmayacak olan yabancılık duygusuna binaen asla istemem. Beni tamamlayan şeyler; tarihin yarıklarından sızarak, kültürlerin etkileşimlerinden sentez edilip, yüzlerce yıllık bir maceranın imbiğinden geçerek damıtıldı.

Şimdi kendimde ve etrafımda sevdiğim ne varsa, bu topraklarda yaşayan ve yaşatılan bütün hikâyelerin bunda payı var. Bu açıdan bakıldığında milliyetçi biri gibi gözüken ben, artık bu kelimenin anlamının sevgi cümleleri ile şerh edilmediğini dehşetle fark ederek oradan hemen uzaklaşıyorum. Milliyetçilik, yazının başında ifade ettiğim gibi, düşmanıyla kendini tanımlayan bir hal aldığına göre, düşmanlık duygusunun bina ettiği bir şerhi niçin ismimin yanına koyayım?! Düşman edinmek için mi!?

Kaldı ki, en sevdiklerimize yapılan saldırılar başkalarını bize düşman kılıyorken; biz bu düşmanlığı kendi benliğimize bir saldırı olarak algılamıyoruz. Biz bu saldırıyı, hakikate olan bir saldırı olarak telakki ediyoruz ki, hakikati bir ırkın üstünlüğü ile ilintilendirmek sizce ne kadar hikmetli? İnsanı doğduğu yere, kökenine bakarak etiketlemek ne kadar insani bir tavır sizce!? Milliyetçilik, daha telaffuz edilir edilmez kendi düşmanını doğuran bir manaya boşaldığından, daha çok İngiliz siyasetinin kullanmayı pek sevdiği bir maşadır benim için. Ve her şey ve herkes, Allah’ın!

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 15.05.2011

ÇAĞIN VEBASI: BENCİLLİK!

2011-05-12T01:14:00.000+03:00

İşleri yolunda gidenler, şöyle şükredecek kadar bir nefes aldıktan sonra etraflarına bakıyorlar mı? Hani kimin işleri yolunda gitmiyor diye! Karnı doyanlar, doyuracak aç arıyorlar mı kendilerine? Isınanlar, üşüyenleri tanıyorlar mı? Koşanlar, konuşanlar, işitenler, görenler; engellileri umursuyorlar mı? Ne veba, ne sıtma, ne de geniş kitlelere musallat olan başka bir hastalık insanlığın başına “bencillik” kadar müptela olmuştur! Şimdi yeryüzünde bir insanlık ayıbı olarak nitelendirebileceğiniz hemen her şey, bu “bencillik” hastalığından kaynak almıştır.

Türkiye’de, bakmayın ideolojilerin boy boy arz-ı endam etmesine, asıl mesele tam olarak kalplerini başka kalplere kapatan ve bencilliğin elinde can veren insanların etrafında gelişti. Hakları elinden alınan insanlara karşı körleşen insanlar, umursamazlıklarına mecburi ideolojik istikametler aradılar. Kendi vicdanlarını susturmak için türlü bahaneler ki, o bahanelere kendilerini başka dünyalara körleştirecek kadar inandılar.

Kemalizm, irtica ve bölücülük hayaletleri ile Müslümanları ve Kürtleri hedef aldı. Yaklaşık bir asır kadar süren kanlı bir mücadele sonunda, İslamcılık ve Kürtçülük boy verdi. Bu ikisinin ayrı ayrı boy vermesinin sebebi; Kürt devriminin kendisine komünist, yani dini dışarıda bırakan bir yol seçmesiydi ki, elbette bunun böyle olmasını Kürtlerden daha çok isteyen başka birileri vardı. Zira hem İslamcılık, hem de Kürtçülük; aynı secdeye baş koyan, birlikte saf tutan iki grup olsalardı, rejimin daha ilk tahlilde baş edemeyeceği bir tehlike haline dönüşeceklerdi. Ama öyle olmadı. Gerçi, bu iki grup üzerlerindeki baskıları kendi mücadeleleri için yakıta dönüştürerek, teker teker rejimin baş edemeyeceği birer tehlikeye dönüştüler bile. Hatta, ortada neredeyse rejim falan kalmadı. İyi organize olan kazandı. Ve tabi, eline silah almayan…

Ben bu ideolojilerin, daha yüzyıl öncesinden ne kadar yadırganabilecek, yabancılaşılabilecek şeyler olduğunu gördükçe aklıma İngilizleri getiriyorum. Yani sanki futbolu icat etmeyi; insanları iki takıma ayırıp, birbirleriyle savaştırıp, yıpratmak yoluyla akıllarına getirmiş olan İngilizler… Şimdi ne kadar bencil olduğumuzu şöylece ortaya koyalım:

- Köyleri basılan, boşaltılan, hiçbir suçu yokken örgüt üyesi olmakla suçlanan, sadece Kürt kimliği yüzünden, devletin resmi bir asimilasyon projesinin mağduru olan vatandaşları düşünmeyerek onları ilk tahlilde düşman ilan eden siz sözüm ona milliyetçi arkadaşlar, bencilsiniz!

- Sadece inançları gereği yaşayan insanlara, neye inanmaları gerektiği hususunda yasalar düzenleyen, onların inandıklarını gericilik, kendi inandıklarınızı ilericilik addeden, yüzünü batıya dönerek doğulu kimliğini reddeden, başörtülüleri üniversitelerine ve kamusal alanına dâhil etmeyen siz sözüm ona münevver meşaleciler, bencilsiniz!

- Sadece inançları gereği yaşayan insanlara, neye inanmaları gerektiği hususunda baskılar yapan, oteller yakan, cem evlerini kapatan, kilise duvarlarına tüküren, havraları havaya uçuran, rahip öldüren, papaz gördü mü cinnet geçiren, Ramazan aylarında açık lokantaları taşlayan, ötekini kendinden bilmeyi ve onu kendi emaneti bellemeyi İslam’ın şiarı bilmeyen, siz sözüm ona Müslüman arkadaşlar, bencilsiniz!

Kürtler, kendi meselelerin çözümü için muhatabından samimiyet bekliyor. Kendilerini bölücü bir unsur olarak görmeyi bırakın, onlara doğuştan kazandıkları demokratik hakları iade edin. Kemalizm önce kendi hayaletlerini boğmalı. Bu ülkede İslam’ın irtica, her Kürt’ün terörist olmadığını anlamalı. Kemalizm’e bunun böyle olmadığını gösterecek olan yine Müslümanlar ve Kürtlerdir. Müslümanlar, ötekine yaşama alanı açmalı. İslam’ın baskıcı bir din olmadığını, inanmayanın yaşama alanının tesisinden de sorumlu olduğunu kanıtlamalı. Kürtler de, kendi hak mücadelelerini silahlı mücadeleye alet etmemeli. Her hak mücadelesi, o mücadelenin sahip olduğu benliğin/bencilliğin bertaraf edilmesi ile samimiyet ve kuvvet kazanır. Herman Hesse’in de dediği gibi: “Hiçbir gerçek yoktur ki, karşıtı/zıttı da gerçek olmasın”.

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 12.05.2011

SELAM BİZİM ŞİARIMIZDIR!

2011-05-10T22:47:00.002+03:00

Bu köşede haftalık yazılar kaleme alacağım. Dilimden geldiği kadarıyla sizi rahatsız etmek istiyorum. Ve dahi bu gazetede bana yazma imkânı veren kişileri de… Beni Allah’ın hakikatinden başkası bağlamıyor. Hiçbir ideolojik angajmanım yok, en yakın dostumu bile haksız düştüğü yerde hiç düşünmeden uyarırım. Bunu, haksız düştüğüm yerde o da beni uyarsın diye yaparım. Kimin neye inandığı zerre umurumda değil, ben insana/insanlığa inanırım. Secdenin Adem’e, sevginin Resul’e, her şeyin Allah’a ait olduğuna inanırım. Dünyaya Hz. Ali’nin baktığı yerden bakmaya çalışırım. Ben kısaca böyle bir adamım.

            Peki sizi neden rahatsız etmek istiyorum? Yeryüzünde tek mazlum kalmayana dek, hiçbirimizin rahat etmemesi gerekiyor da ondan. Ancak bir bardak çay içecek kadar tesellimiz var. Sıcak yuvaları şükürle karşılayanlar iyi bilirler, mazluma zulmeden zalim yaşadıkça, bu savaşın bize de açıldığı aşikâr. Üstümüzde uçakların uçmuyor oluşu, roketlerin yanı başımızda patlamıyor oluşu sakın ola bizi kandırmaya! Tuzaklar kurup kendilerini galip ilan eden kavimlere, en büyük tuzağı kimin kurduğunu, kimin mütemadiyen haklı ve galip olduğunu göstermek boynumuzun borcu. İşte bütün bunlar yüzünden rahatsızım ve rahatsanız siz de bu rahatsızlığımın bir parçası olacaksınız!

            Arzın ar damarı çatlamış durumda. Batılı emperyalistler bütünüyle siyonizmin emrine amade. Toplumlarını tüketim lunaparkında oyalıyorlar. Vicdan, okyanusun öbür yakasına sanki ulaşmamış gibi duruyor. Yaşanan vahşet kargatulumba göz önlerinden düşmanlık tohumları eken komplo teorilerinin içine çekiliyor. Ortadoğu’daki bütün hesaplar israil’in can güvenliğini sağlamak adına. Elinize bir dünya haritası alıp bakacak olursanız, Afrika’nın neden kanlı diktatörler tarafından yönetildiğini çok kolay bir şekilde anlarsınız zaten. Siyonizm, aralıksız kaos ve savaş istiyor. Bu böyle süregeldikçe; bir yandan ceplerini dolduran silah tüccarları, öte yandan ve hatta daha mühimi durmaksızın sekteye uğrayan birlik düşüncesi… Bütün bunlara şahit olup rahat olmak elde mi?

            Zalimin adı belli... Ama benim çekindiğim o değil, kendi aramızdaki zalim! Birbirini Allah adını vererek kandıranlar yok mu, ben onlara ifritim esasında! Resulullah’ın manasına hiçbir dönem Kerbela’da olduğu kadar şiddetli bir saldırı olmadı. Ve alçak yezid, Huseyn’in mübarek başını alırken “bunu Peygamber için yapıyorum” diyordu. Müslümanlar arasında, birlik sağlanması adına, yaşanan haksızlıkları sümen altı etmek gibi bir moda var son zamanlarda. Ben bu tutumu da yezidi buluyorum açıkçası. Kim garanti edebilir kim, o haksızlığı görmezden geldiğim günün sonrası ölmeyeceğimi!? Bugünü yaşayan ve haksızlığa hiçbir surette göz yummayan hakikat ehline selam olsun!

            Selam. Ve selam. Vesselam…

Dünyaya Yeni Söz Gazetesi, 10.5.2011

SENİ SEVMEM NEY'İ KIRAR!

2011-04-28T22:43:00.001+03:00

oralardan bir geyik çıkar gider ormanı

ve tam olarak burada sen kadraja girersin

o kadar güzelsin ki nasıl demesem

yani işte susunca çıkmayan her şey sensin

dönüyorum… gece çapkın,

almış yine yıldızları koynuna.

ay kendini güneşle aldatıyor ben kendime senle aldanıyorum

bankalar bozmuyor boynunu ki ne iyi

oralardan bir geyik öldürür sermayeyi

oralardan bir orman bu şehre yanıyorum

yırtıp attım karşılıksız çıkıyor ‘seviyorum’

bir kez bunu rüyamda ellerimle tutmuştum

kaç sene önceydi mayısı ortasından gözlerinle yarmıştın

uyanmıştım oralardan bir geyik sana durmuş

öğlen okunuyordu alnından aşağıya

ben sadece vuruldum yoksa hayat fanidir

ne kadar kavuşsak bir gün öleceğiz

tenin turab

ve realite aşka fevkalade manidir

oralardan bir geyik çıkar gider ormanı

ve tam olarak burada sen kadraja girersin

çünkü sen

o geyik gitmeden önce gördüğüm en son şeysin.

ANAMI DA ALIP GELİYORUM!

2011-04-27T01:09:00.002+03:00

güzel anacığım,

bana başını belaya sokma demiştin. bela başıma soktu kendini. görenler şapka yakışmış diyorlar. sen görsen o şapkayı tek terlikte uçururdun başımdan. terlik konusunda ne kadar nişancı olduğunu ikimiz de gayet iyi biliyoruz. yo hayır sitem etmiyorum, o güzel ellerine sağlık, ben zaten çocuk gelişimcilerine zerre inanmıyorum. ayrıca bu topraklarda ‘terlik’ bir ata sporudur, sense potansiyel bir olimpiyat rekortmenisin. her neyse, mevzuya geleyim. bu ülkede ‘asgari ücret’ diye bir şey var. insani bir şey değil, lakin bir şekilde insana yakıştırmışlar. yakıştıranların insan olmadığı kesin. bu açıdan ‘asgari ücret’i hak eden esasen onlar. metropolde o paraya düşük biyolojik bir aktivite göstermek mümkün. yeni bir tür yaratmaya çalışıyorlar. ‘asgariler’ diye yeni bir yaşam formu tanımlanabilir her an. şöyle anlatayım. gram boyası diye bir boya var, bakterileri sınıflandırmak için kullanılır. gramla boyananlara gram pozitif, gramla boyanmayanlara gram negatif bakteriler denir. gram negatif bakterilerin mühim bir özelliği var. şöyle ki, hayat şartları nedeniyle kendilerini koruyan dış çeperlerini yitirince insanı öldürmeye niyetli kuvvetli bir toksin salgılarlar. ‘asgariler’ de onlara benziyor. ceplerinde gram para yok. ama bir gün hayat şartları nedeniyle onları çepeçevre saran o tahammül ortadan kalktığında, bu kahpeliği sona erdirecek bir toksin salgılayıp bu sistemin taaa… şey, çarklarını kıracaklar. evet anacığım, devrimden bahsediyorum. evet anacığım, bu sözcük seni ürkütüyor. ama işte seni bu sözcüğe karşı aşılamışlar. sen onu mikrop zannediyorsun ama o bizim ilacımız. bela meselesine gelirsek… bu adaletsizliğe nasıl susulur anacığım. bağırıp çağırıyorum, ne yapayım. itiraz edince ‘ananı da al git’ diyorlar. sen de tamam diyorsan, ‘anamı da alıp geliyorum’ demek istiyorum. ha bu arada, gelirken terliğini yanında getirmeyi unutma! devrimci ellerinden öperim.

oğlun alper

MAVİ MARMARA GÜNLÜKLERİ YA DA BİR NEVİ GEMİSİZ KALMIŞLIK

2011-04-23T13:43:00.001+03:00

Alçak İsrail donanmasının gemiyi taciz ettiği ilk andan itibaren başlamak istiyorum. Zira inanmazsınız, daha sonra gemidekilerle konuştuğumuzda da benimle aynı duygu ve düşüncede olduklarını öğrenecektim, o vakte kadar biz Ebubekir Kurban’ın güzeller güzeli kızlarının özenerek başörtüsü diktiği Barbie bebeklerin, Gazzeli çocuklara sağ salim ulaşacağından neredeyse hiç şüphe etmiyorduk. Hava güzeldi, kuzenimle 7-8 saatlik bir araba yolculuğu sonrası evde oturmuş Haneke’nin “Bilinmeyen Kod”unu izliyorduk. Neden sonra film bitti, internette (Twitter süper bir şey!) olan bitene uyandım. Kuzenime “haydi, İsrail konsolosluğuna gidiyoruz” dedim. Toparlanırken telefonuma mesaj atan ve benim kuzenime yapmış olduğum teklifin aynısını bana yapan arkadaşım Halid’i(Şimşek) ve onun arkadaşı Hakan’ı(Yılmaz) da arabayla alarak kalabalığa mütevazı bir katkıda bulunmak üzere karşıya, Levent’e geçtik.

Konsolosluğun önünde örgütlenmiş yaklaşık 200-300 kişilik bir kalabalık vardı. Kuzenim, kalabalığın arasından geçerken “hiç başı açık kadın yok” diye fısıldadı. Hayır, başı açık kadınlar vardı ve fakat onları o ufak kalabalığın arasından bile zar zor seçebiliyordunuz. Elbette pozitif ya da negatif bir ayrımcılık yapmak yerine, bu meseleye sahip çıkan kesime göndermede bulunduğumu hepiniz anlıyorsunuzdur. Tekbir, hutbe, tilavet, ezan derken; zaten başka gruplardan gelen vardı ise de, kalabalığı sayıca kuvvetlendirmekten gayrı bir şey yapamamıştır eminim. Çünkü bütün sloganlar İslam’ı refere ediyordu. Bu benim için sorun değildi, bana kalırsa güneş sisteminde olan biten her şey İslam’ı refere ediyordu. Lakin Abese’de lütfettiği gibi “dilediğine inandıran” Allah’ın belki o an için “dilemediği” yahut bitevi bir aydınlanma yaşatmadığı eşhasa(benim karanlığımdan hiç sormayın!), susmaktan gayrı çare bırakmayan bir topluluktu oradakiler. Haklılardı, kardeşleri hakkında kaygılılardı, İsrail’e doğduklarından beri düşmanlardı, öfkeleri kontrol altına alınmaya değil kendini dışa vurmaya daha iştahlı gözüküyordu. Haliyle, vakit geçtikçe ve kalabalık güçlendikçe o belli belirsiz gördüğüm grupları da görememeye başladım.

Burada bir parantez açalım. Kimseye haksızlık yapmak istemiyorum. Filistin meselesini vakti zamanında kendi meselesi edinmiş ve gidip orada çatışmalar vermiş, türküler yakmış sol gruplar vardı, bilirsiniz. Ama bu meselede onların örgütlenememesini bir türlü anlayamadım. Elbette “İslamcı” arkadaşlarımızın bu duruma katkıları olmuştur. Ama inanmıyorum ki, mazlumun çektiği acıyı yüreğinden hisseden biri, samimiyetle oraya gelmiş olmasın. Birileri de gidip Amerikan konsolosluğunun önünde kusabilirdi içindekini mesela. Yahut konsolosluk şart mı ya, eskiden konsolosluk mu vardı!? Bu süreçte “yeşil bayrak teröründen gemidekilere üzülemedik” diyen gruplara zerre hak vermiyorum. Yeşil bayrakları terörize bulabilirler, buna lafım yok. Ama insan olmaları, bu meseleye derinden üzülmelerine yetecekti. Mavi Marmara gemisindeki insanlar hangi inanca memur yahut mensup olurlarsa olsunlar, haksızlığa uğruyorlardı ve bu haksızlığa karşı durmak kime hizmet ederse etsin, bu durumdan kim nemalanırsa nemalansın, bir öncelik sonralık hesabına indirgenebilecek denli ucuz değildi, hiç değildi! 29 senelik hayatımda, yaşadığım bu olay, şahit olduğum en büyük turnusoldür. Neler neler okumadım, izlemedim, işitmedim ki! Meğer mazlumun bile bir dini, bir etnisitesi, bir cinsiyeti, bir bilmem nesi varmış. Müslüman mazlumlara, bir tek müslümanlar, diğerlerine diğerleri koştururmuş. Kahrolsun şovenist ahlakçılık!

Sonra tacizlerin, taciz olmaktan gayrı ilerlemediğini, “bu şerefsizler cesaret edemeyecekler” rahatlığıyla görüp, saat beşe doğru evin yolunu tuttuk. Eve geldiğimde son düşündüğümün ne kadar doğru olduğuna şahit oldum. Bunlar külliyen şerefsizdiler ve geminin Gazze’ye yanaşmasından ötürü dehşetengiz bir korkunun içinde, gemiye saldırmışlardı. Helikopter o geminin üstünden aşağı piçlerini dökmeye başladığı zaman, işte tam o zaman, “neden ben o gemide değilim” dedim. Asabım bozuldu, kendimi hiç olmadığım kadar çaresiz hissettim. Öyle bir duygu çöktü ki üstüme, o duygunun bertaraf olması için o gemide olmamdan gayrı çare yok!

Sabaha kadar uykusuz haber izledik. Öğlene doğru kısa bir süreliğine nasıl olmuşsa sızmışım. (Allah affetsin!)

Bütün dünya, canlı yayında, o alçak zalimlerin katliamına tanıklık ederken, ben içimdeki enerjiyi nasıl dönüştürebilirim diye durmadan sigara ve çay içiyordum. Mübalağasız, bu meseleye dair en kuvvetle hissettiğim duygu; çaresizlik! Ne yapabilirim diye kendimle konuşuyorum. Konuşmayı bırakın, kendimle düpedüz tartışıyor, yumruklaşıyor, hesaplaşıyorum. Yapılması gereken belli, hemen uçakların kalkması, gemilerin demir alması, ordunun izhar edilmesi gerekiyor. Ama ortalıkta bir sessizlik var ki, o sessizliğin içine bildiğiniz bilmediğiniz bütün küfürleri rahatlıkla sığdırabilirsiniz. Devlet başkanı da değiliz, ömrümüzce iktidarın bir parçası olmayı da becerememişiz. Bırakın bir parçası olmayı, kime iktidar yakıştırması yapılmışsa, elimizde ne varsa fırlatmışız, ağzımıza geleni saydırmışız. Dolayısı ile iktidarın bizi dikkate alması mümkün gözükmüyor. Ama olur da bir boşluğuna denk getiririz, Allah’ın işi belli mi olur, vicdana merhamete gelirler diye düşünerekten, reisi cumhura bir mektup yazdım. Çok güzel oluyor, siz de yazın. Cumhurbaşkanlığı sitesinde “Cumhurbaşkanına yazın” diye bir bölüm var, oraya bir şeyler yazıyorsunuz, asla cevap vermiyorlar. Siz de yazdığınızla kalıyorsunuz. Dostlarımın hayatından o denli büyük bir endişe içerisindeyim ki, ömrümce hiç yapmadığım bir şeyi yaparak mektuba “Şairim” diye başladım.

Burada biraz ahkâm kesmem gerekiyor. Bana ne vakit şairlik isnat edilmişse her defasında onu kuvvetle “estağfurullah”lamışımdır. Lakin burada, bir insanın şair oluşuyla yahut kendisine şairlik atfedişiyle ilgili ezber bozan bir durum var. Zira şair cümle kurarak anlayamadığı ve anlaşılamadığı için şiire sürgün edilir. Gündelik hayatın içerisinde geçen alelade cümleler onun bu dünya ile hesaplaşmasına yetmez çünkü. Bunu ilk olarak, cümleleri deforme ederek, sonra sonra metaforun dibine doğru çekimlenerek yapar. Yani şair, cümle kurmaktan kovulan adamdır, bakmayın bu kadar cümleyi peşi sıra yazdığıma, bu kelimelerin / cümlelerin hepsinden kovulmuş bir adamım ben. Uzun uzun anlatınca cinnet geçiriyorum! Şimdi reisi cumhura yazarken şair demem de ondan. Eflatun’un bizi kapıya koyduğu günden beri, devletle çekişir dururuz. Eflatun halt etmiş, o bizi kovmadı, biz istifa ettik!

Dostlarım için bir miktar alçaldığım cümleleri elbette keserek mektubu aşağı alıntılıyorum:

Kıymetli Reisicumhurum,

Ben…….(buraları bir dostum, akrabam görür diye ödüm patlıyor, nasıl alçalıyorum görmelisiniz.)…….. Bu sabah o gemide yaşananları seyrederken, Kerbela’da yaşananlar geldi aklıma. Yasin Suresi’nde geçen “onlara anlatsan da, anlatmasan da birdir, onlar inanmazlar.” ayeti ile birlikte düşündüğümde, bu insanlık dışı müdahalenin tüm zamanlara inen Kuran-ı Kerim’in ayetlerini bir kez daha (haşa)boşa çıkarmayan bir vesile olduğu kesin. Kerbela aklıma geldiğinde, Hz. Peygamberin ailesinin üstelik Hz. Peygamber için katlediliyor olmasından daha ağırı, bu olaya şahitlik edenlerin durumudur fikrimce. Zira, dua ederken hep böylesi ağır bir imtihanla sınanmanın korkusunu iletirim Rabbime. Bu öyle ağır bir imtihan ki, insanın sadece tarafını belirlemesi yetmiyor yaşananlara, belirlediği tarafı eksik bıraktıkları ile beslemesi de gerekiyor. Filistin hakkında konuşmaya başlayınca, bütün Müslüman âleminin nasıl da kolay taraf belirlediğini, tavrını ve tepkisini sahih ve refleks olarak nasıl kolayca ifade ettiğini görüyoruz. Ama kaçımız gördüklerimizin ötesine, tutunduklarımızın berisine düşmeyi göze alıyoruz diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Şu basit zihnimde dolanan düşünceler, derinden duyduğum keder ile birleşince; bu çirkin duruma dair alacağımız tavır, ileride hepimizin sorgusunu zorlaştırır bir hale sokacak sanki bizi. Kerbela’ya tanıklık etmedim ama orada olsaydım nasıl davranırdım, neyi eksik yapardım korkusunu hala hissederim. Şimdi hepimizin tanıklık ettiği bir durum var. Bakınca herkesin tarafı belli ve fakat böylesi yüksek bir çoğunluğun sağlandığı bu yerde yapabileceklerimizin doğurduğu hareket neyi yerinden etmeye yetiyor ki!? Zulme şahitlik ediyorum reisicumhurum. Gözlerim, şahitlik ettikçe yargılıyor bedenimi. Benim gücüm biraz yazmaktır, biraz şifa dağıtmaktır belki. İş bu mektup ile, Rabbime, hesap günü, az da olsa üzerime düşeni yaptım demek ister gibiyim. Her ne kadar yapsam da, yazsam da, tam tepemde işte acizliğim. Şahitlik mertebesinin tedirginliğini, bir de sizinle paylaşmayı istedim. Sürç-i lisan eylediysem, affola! Allah yar ve yardımcınız olsun.

Bu mektuptan sonra Bülent Arınç hemen bir açıklama yaparak sessizliği bozdu, Ahmet Davudoğlu olayı dehşetengiz bir şiddetle kınadı, başbakan Şili’den süratle yurda dönüş hazırlıkları yapmaya başladı. BM güvenlik konseyi toplandı, Davudoğlu onlara parmağını “efendi olun, alırım paçanızı aşağı” diye tehditkâr tehditkâr salladı, savaşa girdik gireceğiz yani! Gökyüzünde bir uçak sessizliği var. Mektubun etkisi dünyanın öbür ucuna ulaşmış, kaç dile çevrildiğini inanın ben bile bilmiyorum. En son şerefsiz Obama’nın bir danışmanı beni telefonla arayarak “şurada ne demek istiyorsunuz” diye bir soru sordu, Ah Muhsin Ünlü’nün “Ah o Gemide Ben De Olsaydım” adlı muazzam şiirini okudum ona, bir daha da aramadılar. O şiiri okuyunca ben de bir miktar dindim, rahatladım, içim dışıma çıktı. Tüm bu mektup meselesi için reisi cumhuruma teşekkür ederim, sözümüzün de varmış demek bir kıymeti.

Sonra Sadık Hoca’yı (Battal) aradım, sesi berbat geliyordu, “Hakan Abi’yi (Albayrak), Ebubekir Abi’yi (Kurban, soyadı ile itibarı ile büyük tehlikede) sordum, “hemen atla gel!” dedi ve telefonu yüzüme kapattı. Bu Haneke’nin filmi gibi bilinmeyen bir kod değil, Sadık Hoca’yı tanıyan herkes tarafından hemen anlaşılabilen bilinen bir koddu. Meali: Aksi bir durumun yeryüzünde gerçekleşmesini istemiyorum. Mealin Meali: Hala yaşamak istiyorsan, hemen gel! Hemen arabaya atlayıp, son sürat kuzenimle karşıya geçtim. Vardığımda Sadık Hoca dünyamızı terk etmiş ve Mavi Marmara gemisine atlamıştı bile. Ağzını bıçak açmıyordu ve onunla iletişime geçmek büyük risk almayı gerektiriyordu. Akşam oldu ve nihayet dostlarımızın sağ olduğu haberi geldi. Şehitlerimizin ve yaralılarımızın üzüntüsünden biraz sıyrılarak sevindik. (Allah affetsin!)

Ölüm tuhaf… Şehadet de olsa, en yakınına konduramıyorsun. Gerçi o gemiye binenler; şehit, gazi yahut sağlam, herkes kahraman. Zaten felsefi bir çöküş yaşıyorum, neden o gemide değilim diye, hayatıma dair kurduğum bütün planlar anlamlarını bir yerde boşaltmış. Düşünsenize, o gemiye bindiğiniz zaman hayatınızda yaptığınız her şey doğru oluveriyor. İster geminin bir köşesinde bulmaca çözün, ister Gazze Kafe’den bir çay söyleyin kendinize… Evet, bunu söylerken utanıyorum ama sevap sayacını gözümün önüne getirdim, o sayaç sanki bütün sevabı içine çekercesine müthiş bir hızla dönüyordu. Mavi Marmara gemisi Gazze’ye doğru ilerlerken, yeryüzünde aldırmamam gereken her şeyden sıyrıldım. Gemi ardında bıraktığı tufan ile yerle bir ediyordu dünyamızı. O göze güzel görünen, her şeyin yolunda olduğu yalanı sıyrıldıkça sıyrıldı tenimden. Tufan arzı inleten bir büyüklüğe kavuşuyor ve taş taş üstünde bırakmıyordu. Gemi’ye “Nuh’un Gemisi” adını yakıştırmam da tam bu vakte tekabül eder. Eylem dedikleri, demek böyle bir şey! Mavi Marmara gemisinin kurduğu cümleleri öğelerine ayırdınız mı hiç? Öznelerin, nesnelerin, yüklemlerin hepsi sanki cennetlik!

O gece, Ah Muhsin Ünlü aradı. Öfkeliydi, benim hissettiklerimin aynısını hissetmiş ve ne yapmamız gerektiğini soruyordu. Böyle diyordu ama bir şeyler yapmaya başlamıştı bile o. Bana şiirinin ilk dört mısrasını okudu. “Çok mu sert olmuş?” diye sordu. “Vallaha serinledim, müzik gibi geldi kulağıma” diye yanıt verdim. Hakikaten muazzam bir şiirdi, ritmi-müzikalitesi ve taşıdığı duygu ile dünyada mühim bir boşluğun karşılığı idi. İşte o karşılığı olduğu, doldurduğu boşluk yüzünden doğdu o şiir. O şiirin verdiği şiddet ve rahatsızlık duygusunun, bizim içimizdeki ile asla yarışamayacağı hususunda hemfikir olarak telefonları dua ile kapattık.

Bir sonraki günün akşamı Gökdemir İhsan ve Samed Karagöz ile birlikte İHH’ya gittik. Bu süreç boyunca Sadık Hoca, Onur, Gökdemir ile durmaksızın irtibat halindeydik zaten. Hele Gökdemir ile siyam ikizleri gibi dolaşıyorduk. İHH’ya gitmemizin sebebi ise, elbette gemisiz kalmışlığımızdı. Mavi Marmara gemisi ile irtibatımız kopmuş, yolcuların İsrail zindanlarına atıldığı haberi geliyordu. Orada İHH başkan yardımcısı Yavuz Bey ile görüştük. Planımız şuydu, Akdeniz’i bir insan gölüne çevirmek! Bunun için de yüzlerce balıkçı teknesine atlayarak, Gazze’ye piknik yapmaya gitmek istediğimizi ilettik. Allah razı olsun, Yavuz Bey de, Rachel Corrie gemisinin 3 gün sonra Girit’e ulaşacağını ve kendisinin de o gemiye nasıl binebilirim hesabını yaptığını bize ilettiğinde, büsbütün çıldırdık. Zira, bizim gibi gemisiz binlerce mağdur vardı. Ama şahadet hevesi adamı öyle ele geçirmiş ki, dönüp arkasına bakmadan cennete gitmek istiyor. Neyse, bizi nasıl olduysa ciddiye aldılar, yarın akşam gelin görüşelim, bağlantıları yapalım, gidip esirlerimizi alalım dediler. Bizi ciddiye almalarının sebebi ise, “biz Hakan Albayrak’ın vekaleti ile geldik!” dememizdi.

Burada da bir parantez açalım. Hakan Abi buradayken bizim keyfimiz yerindeydi. Herkes evinde oturmuş çayını içiyor, muhabbetini yapıyordu. Çünkü sağ olsun kendisi bizim için de dünyayı dolaşıyordu ve yeri geldiği zaman bizi göreve çağıracağından hiç şüphemiz yoktu. Ama mübarek, gemiye bütün ekibini doldurmuş. Organize olmaya çalışıyoruz, tanıdığımız bütün adamlar gemide! Bir Sadık Battal var, o da Hakan Abi’den dolayı iptal! Nihat Abi’yi (Nasır) aramazsam İHH ile bağlantı bile kuramayacaktık. O denli dezorganize, bir başına kalmış gibi hissettik yani. Bu yazdıklarımı, bizzat uçaktan indikleri sabah Hakan Abi’ye ilettik, inşallah bir dahakine birileri burada kalacak. Bir dahaki olursa kimin kalacağı da derin muamma. İlan falan vermek lazım.

Bu esnada televizyon kanallarında, gazete sütunlarında ak ile kara belli oluyor tabi. Milletler, yazarlar, sanatçılar, gazeteciler, o devasa turnusolün üzerinde nasıl renk veriyorlar, görmelisiniz! Ahlaklı avlayan, ahlaksız ayıklayan bir hale düştük. Kim bizim adamımız, kim adam gibi adam, kim bizden, kim değil, her şey ayyuka çıktı. Gerçi takkenin düşüşü sonrası ortalığı bu kadar kelin dolduracağını düşünmezdik ama maalesef öyle oldu. El insaf! Memlekette ne vicdansız adamlar varmış. Daha kardeşlerimiz için üzülmeden, konu bu işten kimin nemalanacağı meselesine geldi. Mazlumu bir kenara bırakıp, “biz Hamas’ın sözcülüğünü yapmayız!” dediler. Hakkın rahmetine en güzel biçimde kavuşan şehitlerimizi boşverip, “Bu iş iktidarın oyunu!” demeye varana değin komplo teorisyenleri kaynıyordu ortalık. “Ben savaşmak istemiyorum, altım kuru, keyfim yerinde!” diye yazan-söyleyen bile oldu. Ayıp! Ayıp!

Meseleye dair en inanılası komplo, İskenderun’da patlayan PKK saldırısı idi. İnanılası, zira dünyadaki bütün puştlukların İsrail menşeili olduğuna otomatikman inanıyoruz. Allah o güzeller güzeli şahitlerimize de gani gani rahmet eylesin, yakınlarına kuvvet/sabır diliyoruz.

Bir sonraki gün diplomasi ve kapalı kapılar ardında yapılan pazarlıklar sonrası, devlet esirlerimizin serbest bırakılacağı müjdesini verdi. İçimize su serpildi. Hakan Abi’nin döneceği haberi, bizim tekrar muhabbetle çay içeceğimizin müjdesiydi. Dolayısıyla bizim Akdeniz’e dökeceğimiz yüzlerce balıkçı teknesi projemiz ertelenmiş oldu.

Akşam olunca Taksim Meydanı’na geldik. Kahramanlarımızın uçağını bekliyorduk. Öncelikle yaralılar Ankara’ya indi. Sonrasında sanki bilerek geciktirilen uçak, sabaha karşı yola koyuldu. Taksim Meydanı’ndaki kalabalık ile ilk gün ve sonraki günlerde İsrail Konsolosluğu önünde biriken kalabalık arasında hiçbir fark yoktu. Uçak gecikince kalabalık dağıldı. Bir miktar bekleyip, Gökdemir ve birkaç arkadaş havaalanına hareket ettik. Birkaç saatlik beklemeden sonra, İHH başkanı Bülent Yıldırım geldi ve muazzam bir konuşma yaptı. İnanılmaz bir konuşmaydı bence. Dünyanın kendisinden öğreneceği çok şey var. Dünyanın ve dahi kendi kalabalığının… Böylesi mukavemetle örülen bir ahlak anlayışı, böylesi bir paklık, güzellik… Kendi kalabalığının sloganlarını tashih ederken dahi, her tarafından merhamet taşıyordu. Allah razı olsun!

Biz konuk evinin önünde bekleyeduralım, meğer bizim dostlarımızı adli tıp kurumuna götürmüşler. Biz de atladık arabaya, gittik. Türk usulü, arabaya 8 kişi falan bindik. Kurumun önüne gelince, hekim kimliğimi gösterip polis bariyerini aştım ve inanmazsınız belki tam yarım saat koşar bir tempo ile gemi kalabalığı arasında dostlarımı aradım. Sadık Battal ile ilk bulduğumuz Ebubekir Kurban oldu. Kurban olduğum ağabeyim, oturmuş yemeğini yiyordu, yorgundu, mutluydu, sıkıca sarıldık. Sonra Bahadır İslam’ın nur yüzüyle aydınlandık, o mütevazı haliyle bizi yaktı eritti. Lakin Hakan Abi hala yok. Yahya’yı bulduk, Samet’le görüştük, kucaklaştık ama Hakan Abi hala yok. Anons falan yaptırdık, gelen kimse yok. Ebubekir Abi ile beraber, zalimlerin dağıttığı, içini boşalttığı, tam kendilerinden beklendiği gibi bıraktığı valizlerin arasında bomboş olan çantasını arayıp, bulduk. Dönerken Hakan Abi ile karşılaştık ve hasret sona erdi.

Hızla dışarı çıkıldı, çaylar içildi, sigaralar yakıldı, sıcacık muhabbetler edildi, buruklukla karışık bir sevinçle onlar anlattı, biz dinledik. Onları dinlerken herkesin diline pelesenk ettiği ve yiğit bir cengâver gibi savaşan Sinan Abi (Albayrak) ile de karşılaştık. Çiçeği burnunda eşi Başak Daşman ile ilk kez orada tanıştık. Meğer geminin demir almasından bir gün önce kıyılmış nikâhları. Sinan Abi, Mavi Marmara için “balayı” sözcüğünü kullandı, bilmem anlatabiliyor muyum!?

Sadık Battal, Peygamber efendimizin şehre Hz. Ali’nin(yani en güvendiği kişinin) evinden girip, oradan çıktığını söylerken, elbette Hakan Albayrak ile dostluğunu işaret eder her defasında. Dolayısı ile, hep beraber Sadık Battal’ın evine, kahvaltıya geçildi. Sadık Hoca, kardeşi için günlerdir biriktirdiği gazeteleri getirdi. Hepimiz, dünyada artık geri dönüşsüz izler bırakan bu büyük devrimin nasıl yankılandığını heyecanla anlattık. Mavi Marmara’dan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Gözlerindeki parıltıyı görmenizi isterdim. Daha sonra Ebubekir Abi, gemiye ilk bindiği andan başlayıp uçaktan indiği ana kadar bize nakletti. Onları da geminin içindekilerden biri yazacaktır elbette. Hakan Abi, biraz dinlenmek üzere odasına çekildi. Dostlara kavuşmuş olduğumuzdan ötürü mesut, şehitlerimiz ve yaralılarımızdan ötürü buruk, cenaze namazına geçildi. Namaz öncesi Sadık Hoca, Hakan Abi’yi uyandırmamı istedi. Bu uyandırma işlemini anlatmakta, Türkçenin yahut başka bir lisanın bize böyle düz cümleler arasında yardımı olacağını pek zannetmiyorum, yazılacak ayrı bir şiirin konusudur.

Şehitlerimizi son yolculuğuna uğurlarken, onların berrak kanının Akdeniz’e döküldüğünü ve Mavi Marmara devriminin en büyük kahramanları olduğunu bir kez daha duyumsadık. Onlar için dökülen gözyaşları, devrim şarkılarıyla iç içe geçti.

Aynı gün namaz sonrası, Murat Menteş-Samed Karagöz-Gökdemir İhsan’ın önayak olduğu bir basın toplantısı düzenlendi. Baştan beri Gökdemir ile veryansın ettiğimiz mevzu, gemiye sadece İslami kesimin sahip çıktığı görüntüsüydü. Meseleyi “yeşil bayrak terörü”ne indirgeyenler için bir gökkuşağı kurmak fikri zaten hâsıl olmuştu. Yani her renkten bayrağın, tıpkı Mavi Marmara gemisinde olduğu gibi buluştuğu ortak bir ses! Bunun için çeşitli inançlardan/renklerden insanlar Murat Menteş’in yazdığı yumruk gibi bir metnin altına “suçluyoruz” diye imza attılar. Ondan önce Afili Filintalar sitesinde zuhur eden imza kampanyası, sonrasında müstakil bir hal aldı ve binlerce kişinin altına imza attığı çok dilli bir internet sitesine dönüştü.

Dünya hala Mavi Marmara’nın yarattığı depremle meşgul. İsrail, Gazze’deki ablukayı hafifletti bile. Mısır kapılarını açtı. Ama bu kadarının yetmeyeceğini hepimiz adımız gibi biliyoruz. Bütün milletler, yavaş yavaş tarafını belirlemeye başlıyor. Mavi Marmara, bu seçimi onlara dayattı. Biz, yani zaferle müjdelenmişler, şehitlerimizin kanını yerde koymayacak olan O en büyük Muntakim’in, bize binilecek yeni gemiler nasip etmesi için dualar ediyoruz. Mavi Marmara gemisinin bütün kahramanlarından Allah razı olsun. Bu tarihi bir yerlere not etmeli, dünyada yeni bir devir başlıyor. Bir milat! Ele geçirdikleri bütün silahları denize atan yüz binlerce geminin, Gazze’ye, yani insanlığın, vicdanın ve merhametin merkezine doğru yol aldıklarını görür gibiyim. Devrimimiz hayırlı olsun!

* İhtiyar Dergisi'nde yayımlanmıştır.

DEMLİ ŞİİR

2011-04-23T13:02:00.003+03:00

benim sevgilim vagonlarını deviren bir şimendiferdir

her devrilen vagon için bir öküz infilak eder böylece

böylece seni sayıklamış olur Müslüman bir gece

bir Müslüman yek başına abartısız bir tamlamadır

çünkü bir Müslüman kelime-i şahadet ile

iç içe bir lisandır

benim sevgilim tambur sağan bir Cemil…

ben onun uzanır ceketini asarım o beni uzanır öper

biz en büyük iradeye iman etmişiz

kolpa tezgâh kırılır, ben durmadan onun

o habire benim… kaderlerimizi çekiştirirmişiz

benim sevgilim uzak diyarlarda bir dutluktur

bu daracık dünya ikimiz için aleni bir tutukluktur

BAŞÖRTÜLÜ BİR KADININ RESMİ

2011-04-23T12:24:00.003+03:00

sen başörtülü bir kadının resmini yapabilir misin ey mümin?
işin kolayına kaçmadan ama
anaların ayakları altında cennet kuyruğuna girmenin değil
ne de Kuran okuyan erkek bir ağzın bir türlü kalbe duramayışının
ne de sünnete hiç benzemeyen sözde bir Peygamber taklidinin
sen başörtülü bir kadının resmini yapabilir misin ey mümin?
2011 senesinin başlarında kolları kesilen bir kadının resmini yapabilir misin?
çok yazık çok yazık bugünü de gördük
alnımız secdeyle kırılsa cennete giremeyizin resmini yapabilir misin kardeşim?

MELEKLERLE RANDEVU

2011-04-23T12:23:00.001+03:00

yüzün çarpıyor… beni zülfünle ince tellere ayırıyorsun. Mikail’in emirle düşürdüğü bir rüzgâra denk geliyor alnın ki saçlarınladır. yıldızları soğutuyorum uzay denilen gökte. sonra ansızın venüs… çırpınan tövbelerle giyiniyor üstünü. [not al: atları terbiye eden ellerde bile Cebrail vardır! ]

sana bu donuk turuncuyu buldum. yasaksa kızıl, ancak bu kadar yanmana el veriyor gönlüm. rüzgâr eserse senin zülfün bu ormanları elime tutuşturur. geyikler yanar geyik eti olurlar. ben erirsem… bir ihtimal aşk olurum bir ihtimal cehennem. [not al: mahşerde türkü söylemek yasak değilse yırttık!]

çarpıcı bir kıyamet manevrasıyla boynumu senden çeviriyorum. ve o an İsrafil çıkıp geliyor, eline benzer bir şeyde düdüğe benzer bir şey var. o düdüğe benzer şeyi ağzına benzer şeye götürene kadar bir süre… sana benzer her şeyden dönüyorum. [not al: şirk detektörünü ölmeden kim susturmuşsa helal! ]

bu düzene simetrik sıyrıklarla yaşlanıyorum. ortancanın açtığı, çiçekler arasında gizli bir kıskançlık ve bahardır. senin açtığın, çıplak omzunla ilgili binbir türlü yük bu aksak develer kervanına. çöl ağlıyor kuma amors. ölümü ezbere okuyan her şey yaşıyordur. [ not al: doğum günü mumlarını Azrail mi üflüyor?]

HZ. ALİ'YE MEKTUP

2011-04-23T12:19:00.001+03:00

sen belki tanımazsın ama ben senin için ölürüm!
sen beni tanımazsan ben zaten ölüyüm!
bir Allah’a bir anneme sonsuz itimadım var
herkes beni yarı yolda bırakıyor ya Ali
herkes beni yarı yolda bırakıyor bu çok zor!

sana bu mektubu pişirilmiş çamurun içerisinden yazıyorum
ağaçların otların ortasında yaşıyorum
cayır cayır yanan bir orman ne kadar uzun yaşar?
Allah’ım benim yanmayan yerlerimden yangın çıkar
yanan öd ağacının külü olmak istiyorum
yanan bir öd ağacı gibi yanmak istiyorum
çakmağın varsa çak tutuştur kalbimi
kılıcın varsa çek yatıştır nefsimi
sebebin varsa çık karıştır derdimi
bir kez yüzün görmeye bu can kurban ya Ali

yürüdün kınında kılıç yüreğinde aşk
dünya atlıların hışmına uğramış gibi toz ve duman
ortalık putlarla dolu İbrahim yorgun düşmüş olmalı
ve bu açıdan bakınca Yakup
kör olmakta son derece haklı
Yusuf doğuran bir kuyum yok
Davudi bir sesim yok Zebur söylemek için
İsa’nın yakışıklı alnından
kilise duvarlarına çakılan
grotesk bir çarmıh kaldı geriye
ve onca hikmetinden Musa’nın
kekemelik, israil’e…
Musa kekelerken oysa
söze şarkılar bahşeden bir sesi vardı
bunlar kekelerken havada
kurşun sesleri ve çocuk çığlıkları…
demem o ki Zülfikar’a davranan elin
eksikliği hissediliyor şu an dünyada

seni sırtından hançerlediler çünkü başka şansları yoktu!
risk almayı gerektirir seninle göz göze gelmek
seni sevmek bir insanı sevmenin iskelesidir
bugün ne dünden bir sonraki gündür ne yarından bir önceki…
bugün hem dünkü gündür hem yarın ve sonraki
yani mütemadiyen seninle yaşıyor olabilmek gibi bir bahtım var
mesela bir akşam Resul’ün evine giderken beni de uykumdan al

insan önce annesini sever, sen önce O’nu sevdin
O’nu sen kırıp çıkardın insanın kendini seyrettiği aksinden
şimdi bazıları mübalağalı buluyor beni
bazıları gülüp geçiyor ki senin
vurduğunu cehenneme postalayan bir kılıcın vardı
ama onları görsen ağlardın merhametten
sen onlar için kendini ve evladını feda ettin onlar
kendileri için senin evladının her gün başını vuruyorlar
ben senden öğrendim ki oysa inanmak
mesela dost için ölüme yatıp orda
teslimiyet doğuran bir uykuya dalmaktır

dünyaya senin gözlerinle bakmak isterdim ya Ali
şurasında biraz vicdan olan herkesin seni sevmek borcu var
bir puta dahi inanmanın varsa inanmakla bir alakası ki var
insan senin Resul’e teslim oluşunla inanmayı tamamlar

sen bana dil oldun Rahman o dile ağız
sen bana göz oldun Mustafa göze yürek
sen bana söz oldun Kuran o söze ayet
bir kez yüzün görmeye bu can kurban ya Ali

seninle en sevdiğim müştereğimiz
ikimiz de en çok hep, hep O’nu seveceğiz
zannımca sonumuz tam da şöyle olacak
sen Hüseyn’in başını koyacaksın ortaya
paramparça olacak gönül zembereğimiz
sen Hasan’ın ağusundan taslarla sunacaksın
musallat olmayacak nefis en-gereğimiz
sen Fatma’nın gözlerini bizle paylaşacaksın
hakikat söyleyecek aşk ile yüreğimiz
senin kalbin bir abanın altında korunmuştur
benim kalbime de yer var mı orda ya Ali?

sen belki tanımazsın ama ben senin için ölürüm
sen beni tanımazsan ben zaten ölüyüm
işte gözyuvarlarımı boşalttım Zülfikar’ınla
bunca okudum senin gözlerinle bakmak için dünyaya
hep senin gözlerinle bakmak için ya Ali
Resul’e
ve Allah'a!

HEP / HİÇ

2011-04-23T12:16:00.001+03:00

Sen'i özlüyorum: baktığım en uzak yerin yankısı bu. aczim damarlanıyor. gücümün yetmediğine yeniliyorum. Sana yenilmek kadar güzel bir şey yok. beni durmadan mağlup et. beni durmadan mağlup et, Sen’in durmadan galip geldiğine şahit olmak bana aşk. benim kazanmam diye bir şey yok… ben diye bir şey yok… diye bir şey yok… bir şey yok… şey yok… yok... …

Sen'i anlıyorum: yaktığım en yalancı türkü bu. aczim damarlanıyor. bütün faniliğim aklımdan! unutan her yanımdan beşeriyet fışkırıyor. yaptığım hataların yenileri yolda. hala mı ben? uçaklar uçuyor diye mi? gemiler yüzüyor diye mi? oğlum olan, beni baba kıldı diye mi? tufan koptuğunda Nuh’un oğlu boğuldu. dağlar alçaldı. benim anladığım; o sular çekildikçe konuşur… beni bağışla... bağışla... …

Sen'i seviyorum: bundan büyük lütuf -bilmiyorum!- var mıdır bana? aczim damarlanıyor. şans verdin, göz gördü. gözün gördüğü göze şükrü göstersin. şükür dilden geçsin yüreğe. dilin söylediği dile, gözün gördüğü göze, yüreğin attığı yüreğe… hep Sen'i şükretsin. şükür şükre şükretsin. şükrü şükreden şükür şükre şükretsin. şükrü şükreden şükrü şükreden şükür şükre şükretsin. şükür…

BOYA İÇEN ADAMLAR

2011-04-23T12:10:00.001+03:00

damarları bağlanan bir yürek kadar yalnız
çalkalanıp duruyorum kanla kendi kendime
yaşıyorum der isem çıkmaz bana inanan
ölmeyi arzu etsem ayıp olur ruhuma
bir gergedan koşuyor koşuyor ha koşuyor
havale geçiriyor sanki aşkın narından
bir gergedan koştukça bir gergedandır
ben yerimde durdukça değilimdir gergedan

istikbal sallantıda rüzgarda bayrak gibi
haczedilmiş hayaller dökülmüş bardak gibi
cellat kara baltadan yaşamaya ulanır
yirmilik bir diş için yer kalmamış ağızda
onsekizi dolduran bir ehliyet kazanır
memur sakal bırakmaz keyfi kıyak berberin
hani tıpkı şarkıda dediği gibi
ya üstündesindir mermerin / ya da hep altında kalacaksın
bu yüzden bunları bir gün anlayacaksın
neye bölündümse ya bir çıktım ya kendim
küsurat bahanedir asal sayılara inanacaksın
çünkü bir barikat yıkmaz kendi kendini
yıkmadığı gibi bir gergedanın koşması şu evreni
kansere ve saçlarının “Allah!” diyerek uzamasına
yazık ki bir çare bulamıyor işte tıp
bulamıyor yavrucum bulamasın da
ölüme çare değil türkü dinlemek
hiç durma özgür birini göster
dünyanın bütün gardiyanları
her Allah’ın günü hapse girerler

dünya kendi etrafında dönen bir gergedandır
oturmuş boya içiyor milenyumluk adamlar
sen ömründe hiç boya içtin miydi bebeğim?
ben içmedim içersen bak seninle konuşmam
yani konuşamam diyorum ölür gidersin
intihar bağımlılık yapan kör bir kelebek
bir insan ne için boya içer bilir misin?
ellerini gergedan sürüsü ezip geçmiştir
kaptırmıştır fırçayı hayat külli renksizdir
renk katacak bir ölüm kalmıştır yani elde
bir ton seçer beğenir içer olur gergedan
bir gergedan olmayı hiç istemezdin inan
ölüm bizim için de beslenecek bir şeydir
ölüm ölmek değil ki!
yaşamak yaşamak mı ki?!
bu savaşa silahlar kuşanamam yavrucum
gergedanlar yorulmaz ben çok şükür yorgunum
kaçıyorum, yorgunum, bir gergedan değilim
önümüzdeki mevsim şevke tabiyim
yağıyor adresime kara mühürlü kalpler
sarıyor etrafımı elektrikli çitler
anarşi hiyerarşinin anasını da beller
şu bedelli ne zaman çıkacak abiler?

DEKLARASYON

2011-04-23T12:08:00.001+03:00

bana bir papatya tarlası ör sicilinden düşelim
şükreden bir kahırla göğü deklare ediyorum
yağan yağmur ve şiddet yek başına bir sözdür
yırtılan bir arterden yüzüne fışkırıyorum
şamansız bir asa saplanıyor böğrüme
dış duvarlarını her sesimle boyuyorum
şu göğün altından geçip gitmen bir sözdür
bana cezai şerh düş çehren çok okunaksız
yankım yay geriyor ağlıyorum ki oktur
gözlerinle yeryüzünün pek alakası yoktur
ölmek istemem tuhaf belki yaşanmıyorsun
sen öldürmek istesen dönmek isteyen çoktur

bir yanımla bulaştığın üzere buradayım
kırık baldırlarımdan sana ne söylesem boş
merdiven kullananlar ipi çoktan unutmuş
asansör ölmek için çok yaşlıyım sevgilim
süratli bir şekilde ölmek isterim amma
intiharım senin cinayetine süstür

bu yerin taczini görmüş biri olarak
sevmem kaçınılmazsa zevk almaya bak
aczini saymaz isek ellerin çok derin
ellerin çok derin bir muammayla yarışır
eve şeytan getirme karanlığı soyun gir
Allah çok büyüktür sen de fena değilsin
suçlarını saç göster seyirci aksiyon ister
kan dök damarların şaibeden sıyrılsın
ölmeden kimseyi kendine sevemezsin

bana bir papatya tarlası öl
yağmur çabuk deşiyor kaşımın setlerini
güneş gözden sopalarla kovalıyor şaşıları
onlara anten olsun bir anne bir mavera
yuhalanmış çamurun içinden bana doğrul
bir ayet beğen orda her daim buluşalım
sevgilim bana bir papatya tarlası ol
ki felek mayınlar sağsın patlatalım

üstümde bordo kazak sanki alı eksilmiş bir mor
ben tuttum o alı bıraktım gözlerine
bıraktım ama gözlerini kocaman açmalısın
uzaysız bakma böyle çekimsiz bırakma beni
sen olmasan ben ayda buradan ağırımdır

teslim olmak ya da olmamak, bütün mesele bu!
çün inanmak griye sundurmaz gövdesini
şehirli bir şüpheyle elinde müşahhasım
zarın tavlası kırık öyleyse zar da kırık
öyleyse bakışın bir avuç su değildir
susuzlara su dağıtan el senin neyindir?
konuş yoksa kulaklarım hemen buharlaşacak!

şimdi dillerimden yürüyen elektrik ve buhar
çabuk can vermemi diliyor ki dilesin
başka gezegenler var üstelik hiç bidat yok
çayın olduğu yerde hayat vardır sevgilim
durmadan köprüleri bombalıyorlar
zincire vurulmuş bir zenci bir zencefil
kabulüm var uçmak olağanüstü bir karar
ve insanda yakışık almıyor hiç istikrar

adın bir katliama karışsın ama katledilmiş ol
cenazene omzumu alıp gelirim
sana yardımım dokunur bildiğim sureler var
ağrıyan o boynunu tabletlerle yaşadın
sevgilim bil ecza
ağrıyan yerlerinden seni bana sürmüştür
bu yüzden boynuna hiç inanmadım
ağrın bana bir kardeş kadar tanıdıktır

ağrıyan yerlerimi deklare ediyorum
çamura saplanan çığlığım çığ çığ…
bana bir papatya tarlası ör ipi Allah’tan olsun
hazin bir makamdır şimdi aramızdaki kulluk
uyan bu çölü yoksa
birazdan bir posta arabası soyacak
hiç istemediğim bir şey alnında bir delik açmak
sevgilim şart değil bir silahın
ateş aldığını ispat etmek için tetiğe basmak
işte avuçlarımı seyret
ve kabzanın üzerine yonttuğum niyet
sana bir şeyler çağrıştırıyor olması lazım
sevgilim uyan bu çöle yoksa
gözyaşından vahalar dikeceğim ki murattır
ayrılık
kalbime dokunduğun an gerilen bir susta
ve kavuşmak çok kanlı bir seraptır!

AYAZDAKİLERİN TÜRKÜSÜ

2011-04-23T12:05:00.001+03:00

sevgilim, kışa rağmen çok soğuk dışarısı

ellerin üşünüyor, ben kışkırıyorum

yağıyor dünyanın en soğuk Afrikası

kazara bir çığa iniyorum bir dağla

köpürmeyi reddeden bir sabun kadar susuz

kusuyorum içimden tuhaf közler çıkıyor

üşüyorum üstelik bir kutup ayısıyım

kahrolsun vahşi kapitalizm!

sevgilim, bu burjuva sabunlarını emekçilerin küllerinden yapıyorlar

onlar her gün terliyor diye akıyor sermayenin makyajı

onlar birer kadavra olarak göğü yukarıda tutuyorlar

kışın soğuk olur diyor pozitivist bir kedi

hayal kurmak için bir biletimiz bile yok

önce yoksulluk vardı sonra büyük ikramiye

piyangodan cephane çıkarsa bölüşürüz

kahrolsun vahşi kapitalizm!

sevgilim, sana rağmen çok soğuk dışarısı

Tanrı vergisi bu yıl ücrete bağlanacak

bütçe görüşmeleri açık bilânço der ki

bütün parklara büyük punto çakılsın

"banklarda uyumak yasaktır!" uyarısı

sevgilim bankta ölmek alnımızın yazısı

yeni yılın kutlu olsun, Allah kerim ve azim

kahrolsun vahşi kapitalizm!

BÜYÜK KURBAN

2011-03-01T13:54:00.001+02:00

sen varken ben günaha inanmadım hiç

olup biten şeyler var bir de feci pişmanım

kal yanımda çöl hala yağmur yağmasın

köprü koydum aşımız hep dinamit kokuyor

bu şehri ellerinle düzeltemezsin

kovan yasta kraliçe vefat etti az önce

çiçeklere bu durumu anlatamazsın

bir tren bir tünele girer sonra kaybolur

ellerin dert görmesin durma beni yağmala

durma beni yağmala çiçekler ümitlenir

sevgilim kaktüs kes çölün işi rast gitsin

ürkme akacak kandan hayat kılçığıyla yenir

sen varken billahi varamadım günaha

çok aradım çok aradım çok aradım çok

gökten Zülfikar yağsa yeryüzü temizlenir

beni nefsimden tutma susuzluğum geçiyor

sevgilim ağlamayı ben bu çölde öğrendim

çok ağladım çok ağladım çok ağladım çok

sevgilim bundan böyle günah falan yok

sen yoksun ben yokum onlar hele hiç yoklar

beni annem merhamete doğru doğurdu

Ali’yi gözlerine bakarak yenemezsin

çünkü Ali Zülfikar’ı düşmanın hep nefsine

hep nefsine doğru savurur ve saplardı

Hüseyn’e ağlamayan ağlamayı ne bilsin

keder büyür yokuş birden aşağıya dikleşir

merhamete dair ne varsa silikleşir

bir kervan çöle girer çöl birden derinleşir

ey gözümü göz yapanın dostu damadı

çok günah işledim belki seni göremem

seni görmek günahla ilişiksiz olmalı

ben Hüseyn’in başına kurban olurum

şahit kalır Zeynel olur güzel kardeşim

sonra senin alnın gider bin secdeyle kırılır

susuz kalan bir aslan fesheder bir ormanı

eli hançer tutan kendine sırt aranır

arkeolojik bir kuşkum bile yok;

dünyanın ilk gözyaşı Kerbela’ya akmıştır

Hüseyn’e ağlamayan henüz ağlamamıştır

Ali oğlu Hüseyn’in başını okşuyorken…

Ali güzel başını okşuyorken Hüseyn’in…

dedesi mütebessim öyle uzaktan…

Fatma’nne yaralı bir anne ceylan

Hasan tutmuş sıkıca kardeşinin elini

sevgilim… benimle birlikte ağlar mısın?

EKMEK VE SEN

2011-02-28T16:04:00.001+02:00

ekmek ve sen

bir buseye atfedilen iki bitişik dudak

iki buseye atfedilen zincirleme bir inat

üç buseye atfedilen Allah’ın hakkısınız

senin ekmekle fırından çıkışın

hiç ayrışmayan bir bileşik olarak

yerin bin kat dibinden bile çıkarılamaz

periyodik olarak kırılıyor cetveller

kimya bize burada hiç yardımcı olamaz

ellerimin bir resmi olsun istiyorum ellerinle

sen ekmeği tutarken ekmek ve sen

bir sebebin kabulü ve onun süsüsünüz

baş koyan can veren aç kalan kurşun yiyen

özgür bir kalabalığın konsensüsüsünüz

ekmek pişirilmiş hamurdan yaratılmıştır

sen pişirilmiş çamurdan ki ellerin

-le beni bir cümle içinde kullan

-le söyle –le yeni –le şarkı öğret

BU BİR SOPA DEĞİLDİR!

2011-02-28T11:13:00.003+02:00

Galeri NON'un sahibesi,
kardeşim Derya Demir'e...

bu gece beraber gidelim linçe
sopaları sabahtan suya koy ağırlaşsın
kafirler sokağa dökülmüşler içince
şu çıplağı döveyim de giyinmeye alışsın

susuz kalmış bir makyavel “suuu!” diye bağırıyor
bu bir şehrin kendinden geçmesine sebeptir
demek ki bir otel yakılacak birazdan
bir köyünü basacaklar tam şuramızın
senin gözlerinden edindiğim galeyan
kendine bir şarampol büyütür hiç durmadan
aşık olmak kötü yaza hazırlanmak gibidir
ve ülkede başbakanın kalbi olması
en çok ve hala zenginleri ilgilendirir

bu gece beraber gidelim linçe
dayak yiyen öğrenci - dayak atan muallim
bizim de katkımız olsun bu bilince
sopaları sudan hadi çıkart sevgilim

işte şimdi şuramda şeksiz bir şaman kadar bir şehir
sokak sokak sopalar ve softalarla soluyor
bir otobüs dolusu iman gördüm sevgilim
nehir gördüm aklında deniz vardı sadece
oysa bütün hatlarıyla gürül gürül bir nehir
kışın ortasında bem-
beyaz bir kelebektir
haklı düşen tırtıl, kozayı parçalarsa
kelebeklik bahtını yitirecektir
ey sopaoğlusopalar! ey camcıların simsarı!
ey ziftveçamurabulanmışinancınkaramsarı!
neye inandıysan onu lekeledi gazabın
temsil haritalarında,
eşkâlin durmadan bir siyahı yontuyor
bir kurt durmadan bir asayı yontuyor
bir mescit durmadan bir Süleyman yontuyor
Allah'ın sopası yoktur sevgilim
ve sanat şu kadar umrumdaysa namerdim
galeyan kara bir kısrak gibi çiftleşiyor öfkeyle
erkek atlar şaha kalkıyorken şehvetli
çerçi kızı boncuğa aşık olur ya
kavga etmek dururken barış zahmetli!

ömrümüz bir komploya kurban gitmeden
sermayeden çok fena tiksiniyorum
şucuymuş bucuymuş yalan sevgilim
her insan ötekine zaten öteki
kim neye iman ederse etsin
camcıları kimseler sevindirmesin!

haklı olmak değil de burada haklı kalmak
sopasız bir halkı besler kasıklarımda
o halk ki kendini bir türlü olamadı
o halk ki her türlü safsataya karnı tok
bu bir sopa değildir, şiirdir sevgilim
Allah'ın sopası yok! Allah'ın sopası yok!

KRAL PORNOGRAFİK!

2011-02-26T22:38:00.001+02:00

İlke’ye, Funda’ya, Onur’a…

yalanım yok dünyada en çok sana hiddetlendim

çünkü sevdim

çok sevdim buna inandırdım imamı

Allah ve şahitler huzurunda sevgilim

belediye ikimizi topluma inandırdı

çoğu zaman bir öpücük kâfi mutabakattır

öyleyse attığımız imzaya ne gerek vardı

aşkımız hukuki bir gerekçeyle vurulmuştur

o imza devleti üstümüze bulaştırdı

ben seninle müşterek bir dert içindeyim

bizi yakan ateşe odun toplar gibiyiz

ben sana emir üzre esasen rezerveyim

seni türkçe düşünerek seviyorum sevgilim

anlıyorum ve derdimi anlatacak miktarda

seseni kekeleyebibiliyorumm

öyle çok kuş vurduk ki öyle çok havada

vurulacak kuşu dalından tanıyoruz

bak bu senden yaptığım uçurtmayla sevgilim

göğe kurşun sıkmayı artık yasaklıyorum

iç içe iki bozkır susuzluktan kudurmuş

bir seyyar pilavcı, bir zabıta ve köpek

çok şiddetli şeyler oluyor aramızda

seni bazen parçalara ayırmak istiyorum

sevgilim seninle pilav yemek istiyorum

kuş yerine bir zabıta vurabiliriz

bu tüm pilavcıları çok sevindirir

zabıta düşer yere köpek koşup getirir

çünkü bir zabıtayı öldürmek

seninle pilav yemek için hukuki bir gerekçedir!

yalanım yok dünyada en çok sana hiddetlendim

çünkü sevdim

çok sevdim buna inandırdım imamı

imamı inandırdım seni de inandırırım

bana empati yapma al götür bütün mal senin

beni anlaman ilişkiyi rasyonelleştirir

bir anlamı ortasından bölmek sevgilim

eve geç döneceğinin aleni bir resmidir

kör olsam ne yazar, parmak uçlarımla

sana dokunmam seni alfabeleştirir

bize bir muallâk bul gizem beslemeliyiz

kafesin kilidini bu gece indir

bırak kaçsın rahatımız hayvan gibidir

çok yıprandık daha da yıpranacağız

çünkü süratli bu mesafesizlik

fecaatle yorucu bir mesaidir

yorulmamız bu açıdan bizi meşrulaştırır

bu elimizdeki sermayedir üstelik

konformizm insanı gayrimeşrulaştırır

bu beni yanlış yerde aradığını gösterir

bana kuduz bir toplum çok yerimden yeltenmiştir

çocuk yaşta vazgeçtim insana aşılanmaktan

ben seni ısırırsam bil ki af dileyeceğim

sen benim dişlerime çok aldırma ne olur

ben onları bu yaşlara gelmek için sivrilttim

anlaşamıyoruz gibi duruyor ya o ceket

tam o sıra geçiyorum bütün üşümelerimden

tam o sıra bilesin bütün gücümle

titreyerek geçmiyorum, geçmiyorumdur senden

ben çok ceket yaktım ısınmak için

manyağın tekiyim manyağın tekisin manyağın teki!

manyak mıyız neyiz bildiğin mücevher elimizdeki!?

haritasız bir definecinin gömüyü bulmasından daha zorlu bir iştir

iki insanın birbirini diğer bütün haritalardan silebilmesi

şimdi unuttuğumuz bir rüyadan uyandık

şimdi düşman belliyoruz bu yüzden uykuları

şimdi bütün görüntüler acayip karıncalı

şimdi karım olarak sonsuza dek kalmalısın

beni zor bellemen senin kolay olmandan değildir

aslında ben çekilecek bir adam da değilimdir

yol üstünde aksamak güzergâhın şerrinden değildir

soyunmuş bir kral artık kral değildir

rüyayla düpedüz dalaşıyor gerçeklik

biz dünyayı rüyamızla donatalım sevgilim

gerçek dediğin devlet kadar puşt bir yalancıdır

seni benden ayıran her şey yalancıdır

görünen görenin körlüğüyle müttefik

kral çıplak değil,

kral pornografik!

DEVRİMİÇİ SOSYAL PAYLAŞIM

2011-02-25T13:31:00.003+02:00

bir etkinlik daveti:

alper gencer seni

yeni bir okuma etkinliğine davet etti.

başlıca haberler:

dünya ortadoğudan gelen ayak sesleriyle uyandı

devrilen domino taşlarına benziyor diktatörler

aradığı ümidi devrimde bulan insanlar mutlu

afrika’da devrimcilik kazandırıyor, kabileler şokta

haber kaynağı:

tunus, mısır, libya

yemen, cezayir, ve fas bekliyor sırada

bildirimler:

libya halkı büyük bir devrim yapmak istiyor

onayla

kaddafi halkı tarafından zalim bir diktatör olarak etiketlendi

altı buçuk milyon libyalı bunu beğendi.

mısır’dan giden gönderiyi gör:

hüsnü mübarek

grup kur:

devrim ve çay

uygulamalar:

zalime hakkı göstermek

mazluma omuz vermek

durmadan dua etmek

oyunlar:

is ra il ve a be de

fotoğraflar:

Muhammed Buazizi kendisiyle birlikte

ortadoğu ve dünyayı ateşe veriyorken…

yorum yap

durumum:

çok şükür

ne düşünüyorsun? :

çocukları…

tümünü gör

devrim dalgası bütün dünyayı sarıyor.

alper gencer bu bağlantıyı beğendi.

mesajlar:

sakın ümidinizi kesmeyin.

paylaş

arkadaşlarınla sohbet etmek için devrimiçi ol

ortadoğu profil resmini değiştirdi.

bütün devrimciler bunu beğendi.

PUTUNU DA AL GİT!

2011-02-23T14:11:00.002+02:00

Bizler, iki köpek yavrusu ölmesin diye savaş meydanını, savaşı kaybetmek pahasına değiştiren bir merhamet peygamberinin ümmetiyiz. İnancımız, bağışlanacağımızı öngören ve Kuran’da en çok yinelenen o büyük merhamet iskelesi üzerine kuruludur. Resulullah’a savaş dendiği zaman ağladığını biliyoruz. Bütün ibadetlerimiz, yaratılmışların en şereflisi olduğumuz adına bir liyakat mücadelesidir. Biliyoruz ki, bir insanın kalbini kırdığımızda kıldığımız namazın anlamı boşalacak! Biliyoruz ki, bütün bu bize emanet edilen bilgi; merhamet, sevgi, vicdan ve adalet duygularımızı sağlamlaştırmak için verildi. Ancak bu sayede kulluk müessesemizi, Rabbimizin gözünde tamam edebileceğiz. Ancak bu şekilde sürüldüğümüz Cennet’e geri dönebilme imkânımız var. Yoksa bu kadar namazın, orucun, zekâtın bize bahşedileni karşılayabileceğini düşünen mi var?

Dünya tarihinin en üzücü olayı, Kerbela’dır! Çünkü Resulullah’ın manası bütünüyle Huseyn’in üzerinedir o sıra. Ve yezid bin muaviye, hani Kuran okuyan ve bunu Peygamber için yaptığını savlayan ve kendini Müslüman diye çağıran yezid var ya yezid… İşte onun köpekleri, bunu İslam ve Peygamber için yapıyoruz diyerek Huseyn’in kafasını gövdesinden ayırarak onun o mübarek başıyla top oynamışlardır. Siz Resulullah’ın anlamına bundan ağır bir saldırı ve hakaret gördünüz mü acaba? Ben görmedim.

Bu olay, benim içimdeki Resulullah ve Ehl-i Beyt aşkını arttıran bir hadise olmanın yanı sıra bir bazı şeyleri de düşünmeme sebep olmuştur. Mesela, ne İsrailoğulları ne de diğer kâfirler… Tarih boyunca Müslümanlara olmasa bile Müslümanlığa, yani İslam’a en fazla zarar verenin kendilerini sözümona Müslüman diye çağıran insanlar olduğunu biliyorum artık. Şu siyonist köpekler bile, İslam’a bu kadar zarar vermemiştir onlar kadar. Hatta siyonistlerin zalim-mazlum kontrastını giderek mütebariz bir hale getirmekle İslam’a faydası bile dokunmuştur. Ama şu yezidi tutum yok mu o, Allah onu kahretsin!

Hiç çekinmeden “sünni refleks” diye adlandıracağım bu maraz, Allah’ın inanmayı –şimdilik!- dilemediği insanları İslam’dan fevkalade soğutmaktadır. Niye sünni refleks diyorum, çünkü İslam için çoğunlukta olan tutum budur. Mesela sırf bu yüzden ülkemizdeki alevi topluluk kemalist ideolojiye bel bağlamıştır. Evet, evet alevilerin chp’ye oy vermesinin en büyük sebebidir sünni softalık. Tıpkı bir zamanlar Ortodoks kilisenin Hıristiyan softalığının zulmünden fatih’e sığındığı gibi, “Hak Muhammed Ali” diyen kardeşlerimiz de bu kavramları biz kadar sahiplenmeyen politik bir angajmana müdahildir artık! Cem eviyse, cem evi! Kiliseyse, kilise! Siz mi tanzim ediyorsunuz, Allah’la kulun arasındaki muvazeneyi! Tabi burada aleviliği, Allah’a giden bir yol olarak değil de etnik bir kökenin dayanışmacı din dışılığına saptıranları ayrı tutuyorum. Onlar da alevi softalardır tam olarak!

Mezhepler, tarikatlar, cemaatler ve İslam’a dair diğer bütün yollar, Allah ile kulun arasındaki metodolojiyi/yakınlığı tesis etmek amaçlıysa, ne ala! Ama gelin görün ki bunların tamamına yakını, günümüzde birer kutuplaşma aracı olarak, kendisinden olmayana “öteki” diyen gruplar haline dönüşmüşlerdir artık. Kendisine sünni diyen bir ana babanın evladı olarak, hiçbir zaman kendimi sünni diye çağırmadım. Çünkü artık sünniyim dediğim de bunun karşısında olan bir başka şey olduğunu biliyorum. Bu açıdan sünnilik, anlamını çoktan boşaltmış ve istemediğimiz başka bir anlama gelen sözcüğe dönüşmüştür artık. Soran olursa, Resulullah’a tabiyim demekle yetiniyorum. Ey Müslüman kardeşlerim, hepimiz Resulullah’a tabi değil miyiz Allah aşkına?!

Ortadoğu’daki muazzam uyanışı seyreden gayrimüslimler, diktatörlerin zulmünden emin oldukları ve halkı bütünen anladıkları halde olan biteni susarak takip ediyorlar. Niye mi? Çünkü devrimi yapanların kendilerini Müslüman diye çağıran adamlar olduğunu düşünerek, şeriat gelmesinden korkuyorlar. Evvela bu ikircikli tutum alabildiğine şahsiyetsizce! Şeriat gelmesin diye bu adamların zulüm görmesine göz yummaktan bahsediyorum, bu insanın kendi varlığını tahkir etmesinden gayrı bir şey değildir. Şeriat gelirse ve o da bir çeşit zulme dönüşürse, ona da ayaklanırız diye yanıt veriyorum onlara. Ama ürkünç bir şekilde fark ettiğim şudur ki, bizler, İslam’ın huzur getirdiğine, huzuru tesis edeceğine, onlara her daim bir yaşama alanı bırakacağına, bütün ayetler gibi “dinde zorlama yoktur” ayetine de riayet eden Müslümanlar olduğumuza belli ki inandıramamışız onları. Resulullah’ın İslamiyet vücuda geldikten sonra müşriklere olan tavrını örnek alamadığımız için olmasın sakın bu?!

Her namaz kılan kendini bu dinin sahibi ilan etmesin! İslam’ın, Allah’ın ve Resulullah’ın ismini yüceltmek, taşımak istiyorsanız, evvela insanlık vazifenizi yapın! Önce bir ötekiyle nasıl yaşanır onu öğrenin! Nisa Suresi’nde “Unutmayın, bir zamanlar siz de onlar gibiydiniz.” diyerek onlara selam vermemizi emretmiyor mu Allah!? Görünüşte İslam’a biat etmeyip de Cennet’e gidecek olanlardan bahsetmiyor mu? Yahu biz aynı kitabı okumuyor muyuz sizinle!?

Ey bunu İslam için yapıyorum diyerek onu bir puta dönüştüren bütün sivil toplum kuruluşları, cemaatler, tarikatlar, siyasi partiler, çekiniyorum sizden! İddianız büyük ama pratiğiniz her daim sınıfta kalıyor. Siz Müslüman olmayanları ötekileştirdiğiniz gibi baktığınız müddetçe, Allah’a ant olsun ki yaptığınızı İslam için yapmıyorsunuz! Siz iki adımlık yolu bile Hak yolunda onlarla birlikte yürüyemeyecekseniz, sizin yürüdüğünüz Hak yolu da değildir üstelik! Putlarınızı alın ve gidin! Önce toplum içerisinde “Nas” manasında insan olmayı öğrenin. Önce bir kalp kırmamayı, birlikte yaşamanın inceliklerini, inanmıyor olsa da bir insanın ruhuna Allah’ın üflediğini bilin. Sonra sizin güzelliğinize bakan, Allah dilerse, zaten Müslüman olur! Ama size bakan, sizin şiddetinizden ve reflekslerinizden ürküyor. Birini Allah’a inandırma yetkisi, Resulullah’a bile verilmedi, ki o âlemlerin efendisiydi! Abese Suresi’nde açık edildiği gibi O’nun görevi apaçık tebliğden ibarettir. Açın okuyun ki Allah, ilk on ayetini Cebrail aracılığıyla o an indirdiği bu surede Resullulah’a celallenmektedir! Allah yalnızca dilediğine inandırır! O dilemezse, siz dileyemezsiniz bile!

SİYASİ PARTİLER İÇİN PUT KIRMA TEKNİKLERİ

2011-02-23T11:01:00.001+02:00

Numan Abi, güzelim, senin ne işin var orda?
çık gel bozalım terazileri, bu denge hepimize put!
saltanat türkü dinlemekten hoşlanmaz Numan Abi
bana görüşünü söyle sana hangi puta taptıklarını anlatayım
bu memleket ceset kokan düşünceler arasından boy verdi
padişah düğününde cumhuriyet altını taktılar şehzadeye
işte inkâr ne kadar zorsa vazgeçmek de o kadar
dil yorulur geçmiş olsun derken her kazazedeye
her ihanet edenin adı çıkmaz haine
her uçana kuş demezler
kimi ne kadar ilgilendirir
Rab ile kulu arasında devinen müstahkem tahsil
çık gel ister putperest ister nüvesiz prokaryottan
insan elbette bu kadar çamurdan yaratılmamıştır
ve insan gün olur ölür tentürdiyottan

Numan Abi, güzelim, bizi ihbar ettiler
evler ihanet, sokaklar paranoya
son gülüşmemizi kayda geçtiler
kaç şiirlik ömrümüz kaldı şunun şurası?
gömlek önden mi, arkadan mı yırtılmış?
Züleyha’nın kendini durdurması mümkün mü?
hakkıdır kıstaslara tapınan halkın gömlek
hakkıdır hakikati zapt edenin ihanet
yerli yerinde her şey, tastamam sanki kıstas ve kehanet
ama Yusuf’un ismi geçmiyor tutanaklarda

Numan Abi, güzelim, şehre yeni şirk gelmiş
jonglörler ajan, toplar düşerse şehir havaya uçacak
sırtımın şurasında tuhaf bir eksen kayması var
iyi ki de var, iyi geliyor, rahatlıyorum bir miktar
bana ağaçtan düşen yaprağı anlat Numan Abi
rüzgârlı havalarda değişen müziği…
çok uzun ve düz bir çizgi çiz de görelim
üzerinde tavsamadan yürüyecek yiğidi
hakikat eğip bükmez mi çizgileri?
yol kıvrılan bir şey değil mi Numan Abi?
söküp, gözlerini kırpmadan öldürmediler mi
Peygamber için diyerek Peygamber çiçeklerini?
fikreden eklemler bütün kireç bağlamış
ürkünç bir endişe ile şirki seyrediyorum
putları gösteriyorlar herkes bayrak yakıyor
dikimevlerinde sabahlayan konfeksiyon işçileri
sermaye sahipleri ve büyük punto galeyan
matbaadan ekmekle broşür taşıyan partililer
ve sanki gün babadan kalma bir günmüşçesine
evladın güneşe veliaht haykırışları...
istihbarat bir kanser gibi sıçrıyor lenf nodlarıma
kurtarılmayı bekleyen bir mahrem zonkluyor damarlarımda
seni sevdiğimi söylüyorum anında fişliyorlar
telefonda böcek var, güvercinler kurşunlanıyor
bizi sıklıkla ama hiç durmadan dinliyorlar
Numan Abi, ne işlerine yarayacak bu jurnal?
devlet seni sevdiğimden gayrı bir şey bilmiyor!

Numan Abi, güzelim, seni bütün çevrelerde seviyorlar
çık gel bir hengâmeden, silerek ismini liste başlarından
esaslı bir bomba gibi çökertsin partiyi ortaya koyduğun vicdan
güneşe çık, at üzerinden gölgeleri
güneşe çık ve gölgelen Numan Abi
kongrelerin kasvetinden kurtararak umutları
tek bir çift omuz var ki dünyada tırmanırsan
kalbin zindanında kıracak tüm putları

DEV EKRANDA MAHŞER KEYFİ

2011-02-22T13:07:00.002+02:00

Allahım karımı bugün işe almadılar
İnanç doğru söylüyor bu adamlar islamcı
İnanç'ın abdesti var ama namaz kılmıyor
karım başını örtmüyor diye onu asalım
her Allah'a inanan Allah benimdir diyor
bu momentum bu sürtünme bu düzenek ahkamcı
Allahım sanki hak etmiştik o işi
ya biz yanılıyoruz ya adamlar İslamcı

Allahım karımın ellerini bırakma

örtse de örtmese de başını çok seviyorum
bu sözleri sana ağzımla söylüyorum
melekler paraleli bir dakika kapatsın
seninle çok özel konuşacaklarım var:
mahşerdeki sürprizi yayınlama Allahım
beni burda rezil et kefarete razıyım
hiç günah işlemeyen büyük recmi başlatsın
hakkımızı yiyenler diyorlar ki islamcı

Allahım bağışla ben İslamcı değilim
bu adamlar islamcı ben müslüman adayı
ömrünce bir müslüman belki cehennemliktir
son dakika basmışsa en yitik istifayı
Allahım elimden her şeyimi al
istersen günahlara sundur gövdemi
ama gelsin Peygamber yine rüyama
mahrum etme benden sana sevgimi

Allahım karımın işe ihtiyacı var
rektör tutmuş kitabı hem adını veriyor
ey kul hakkı yiyerek kadrolaşan utanmaz
yüzünüze tükürsem şemsiyeniz var
ey peygamber ve kitap ve tanrı bezirganları
azalarak kaybolun hayatımızdan
bize sevgi tebliğ edecek
müslüman
lazım

Allahım sana son bir duam daha var
ölünce müslüman bir çaycı olarak
yani hani münhalse kontenjan kadro
cennetinde bana mümkünse iş ver
İnanç'ı da aldır, karımı da yanına
ki Peygamber'e çay demlesin karım
İnanç ile birlikte O'na çay taşıyalım

HER CANİ BİR GÜN ÖLÜMÜ TADACAKTIR!

2011-02-21T13:56:00.003+02:00

Azrail, sürprizler yapan bir melektir ey Kaddafi!
O, bazılarının canını doğum günü mumlarını üfler gibi alır,
bazılarının canına Afrikalılar vesaittir.
son kullanma tarihin daha ilk geldiğin anda bitmişti,
ki 40 yıldır kusuyoruz bize içirdiğin zehiri.
işte senin paralar döküp önümüze koyduğun kiralık katillerle,
beş kuruş almadan savaşıyoruz, iyi mi?!
faniliğinin yatırımını caniliğe yaptın,
sürer mi sandın hiç sürer mi kurduğun bu kolpa hayat?!
her cani bir gün ölümü tadacaktır ey Kaddafi!
ölüm var ya ölüm
doğduğumuz andan beri yolda!

şimdi Libya'nın bütün dükkanları kapalı
ve şöyle bir not bırakmışlar bütün dünyaya:
"Devrime gittik, döneceğiz!"
inanmışlar
gerçeğin namlusuna sürülmüş bir rüyaya!

dünya devrimcilerin rüyalarıyla cayır cayır yanıyor!
dünya, hani şu Libya'ya gözlerini kapatan dünya...
bekleyin Libya sizin
gözkapaklarınızı da tutuşturacak,
kalp kapaklarınızı da...

CEVAPSIZ BİR ÇAĞRI OLARAK DEVLET

2011-02-18T12:47:00.001+02:00

i.

bir gün bütün faşistler ölecek anne
yer yarılacak ve sonrası malum
tabiata son'suz güveniyorum
şartlar devrimci olmamı gerektiriyor
bu sözle sessizliğin kanına giriyorum
bu kedersiz suskunluğun kanını emip tükürmek
saltanat zehrinden iktidar sevdasına
devletin bekasını bombalamak istiyorum!

bir gemi de ben kaldıracağım buradan
bu yüzyıldan kendime merhamet yontacağım
bu zulmü ortasından gemilerle yaracağım
dağlardan hudutlardan vicdan kaçıracağım
devrimciler çok sever dağları denizleri
devrimci olmamdan en çok annem endişeli
ama BM beni kınasa annem buna aldırmaz
Ben BM'yi kınasam BM bana aldırmaz
ha birleşmiş milletler ha üçer üçer koşturan maymun sürüsü
ha tersine darvinizm ha "viva devletlûm!"
ha otoriteden müsaade ha aldanmak masivaya
kan alırken çatladı arzın ar damarı
hemşir’anım dünyaya az pansuman yapsana:
haç gölgesinde kadrolaşan avrupa
ruhu şarampole yuvarlanan latinler
her hançerin yankısı ingiliz siyaseti
onun duygusuz piçi birleşik devletler
her zulmün altında israil hükümeti
sesi parçalı boğuk patetik sovyetler
biat farkı yüzünden gözleri hala yumuk
kendi kazanında uzak doğu milleti
komşusunun katlini izleyen kukla
yatacak yerin yok senin mısır medeniyeti
kral diye bir arap okumadım kitapta
o halkından kopuk bir ortaçağ obezi
kendi milletimin bile kendi devleti
ile husumeti, kan davası var
ölmez isen zorlarlar seni ötenaziye
öpecekmişçesine parçalarlar sineni
inerek dil köküne şarkını yasaklarlar
destanların şehirlerden geçmez olur böylece
tövbe haşa Allah'la senin arana girip
yaptığın ibadeti ha bire zapt ederler
eleğimsağma misali açılan
inançları yek renge raptederler
karşı koysan bir punduna getirip
yasayla, imzayla darp ederler
asırlardır duvara asılı resimleri
değiştirme isteğinle harp ederler
kahrolsun meşruiyet!
kahrolsun meşruiyet!
ve böyle kamu vicdanı
ve yersiz öten yönsüz uçan hukuk kuşları
ve mazluma durmadan suç isnat eden
zalimi aklayan o meşru yalan
bilmez ki senin mabedini yıkarak
kendi Mabut'una kast etmektedir
bilmez ki kast ettiği o güzel Mabut
güneş sistemine emretmektedir
devlet soluk aldıkça faşist doğurur
çocuk mahpus düşerse devlet vurulur
hayaletler ve putlar ve çuvalla para
babamı devletin tabutuna koydurur

ii.

babam ters ters bakarken onu çok seviyorum
babamdan devletle geçinmeyi öğrendim
babalar hiç durmadan devleti çok seviyor
babam ters ters bakarken bana
doğru yaptığıma inancım artıyor
babam ama yağız delikanlıyken
rest çekmiş devlete, sürmüşler onu
gül eğmiş boynunu, yaraya merhem
sürdü mü bülbül, bülbül olur mu?
babam orta yoldan gitmemi arzuluyor
Resulullah öyle buyurmuş diyor
babam Resulullah lafzının beni
en zayıf noktamdan vurduğunu biliyor

iii.

ifrada yetecek itidalim kalmadı
bir yolun ortası tam olarak bazen
bir gemiye atlamak ve bir daha dönmemektir
mazlumun feryadı yankılanınca
çölsüz sesin hükmü düşer
cayar gövdesinden kelle
güverteler kana bulanır, kan denize
bu mesela biraz da şöyledir anne
artık mağara kapılarını örümcekler örtmese de
Sevr'de yuva yapmasa da güvercinler
en devesiz zamanında yeryüzünün
bu muhataralı çölü bir defada geçecek
bulunur yine bir gemi dolusu yürek
ve Sıddık ayağıyla gelip kapatır bilânçoyu
çünkü Sıddık'ın ayağını yılan soktuğu zaman
devesizdi ve yanında Peygamber vardı
malı mülkü ömrüne yetecek kadardı
benim böyle zengin arkadaşım olmadı
hayat müşterek dedim, kaçıp gitti her biri
çok parası olanın benle işi yok
benle işi olanın çok parası yok
onbinlerce lirayı apansız borçlanınca
babamdan "Allah Kerim!" söylemeyi öğrendim
babamdan İslam'ın beş şartını öğrendim
babamdan zalimlere sabretmeyi öğrendim
babamdan taksit yapıp borçlanmayı öğrendim
babam ömrü boyunca bana dua etmiştir
ben oğluma ömrümce dualar edeceğim
oğlum benim kabrime gelip biraz su dökse
“babacım” dese bana “günahların affolsun”
Allah duysa oğlumu duayı kabul etse
maaile kavuşsak orda cennet ehline
bağıra bağıra yahut kısık sesle her neyse;
darphaneler yıkılsın! tersaneler kurulsun!
denizler mazlum için gemilerle donansın
babam geçsin dümene annem balık pişirsin
gemi varsın Gazze’ye, dünyada savaş bitsin

iv.

bir gün bütün faşistler ölecek anne
son düdük çalınacak ve müsabaka bitecek
sana sil baştan anlatmak istiyorum
bir ucu uzasın gitsin uzaklara
söylersen göremezsin, görürsen söyleme
sen yaşarken seni seviyor olmak
kavgada tutarlılık zerk ediyor gövdeme
putlaştıkça puştlaşan faşist imalat evi
sürtündükçe yanına karası bulaşan devlet
ağlayan bebelere sağır kaldıkça
ne bekası kardeşim, kimin bekası!
dünyada iktidar denilen köpek
israil devleti ve yardakçı şürekâsı!

çok sıcak bir çöl sahnesi düşleyin
çok kızıl bir çöl sahnesi düşleyin
ya da bir güverte bir helikopter
öncesinde her taraf yeşil ve serin
kendini üreten merhamet var önce
vicdan parasız yatılı ve hikmet
bütün sokaklarda işporta
yani bir sokağa saptığınızda o sıra
neredeyse imkânsız hakikate değmemek
sorulacaksa bir gün o gün sorulacak
o gün anlaşılsın diye bir daha
adaletin filmini çekti ihanet
ayrılmamışsa insan nazarında akla kara
o vakte dek derişmemişse hala beyaz
Kerbela'dan büyük trajediye
tanık olmamıştır olamaz bu arz
ve dönüp bakınca, tam olarak orada
iki omzu üstünde yoksa hala kellesi
güzeller güzeli Peygamber torununun
sizin boynunuz da, iyi bilesiniz
hiçbir başla gövdeyi birbirine bağlamaz!
ben öyle bilirim ki dünyadaki dehlizimiz
o dehlizse bizi cennete vardıracak
gidip yezidin yakasına yapışıp
mazlumun hakkını söke söke almaz isek
vay halimize ki, vay halimize!
işte bu yüzden açıldık Akdeniz'e
korkak yuvalardan düğmeye basanları
ibretiâlem için gemilerle faş ettik
şairi devletinden kovmuş Eflatun,
devlette gözü olan şair namerttir
ne kovulması ulan, biz istifa ettik!

v.

devletin bekasından bana ne anne
şaka yaptım üzülme zaten bombam da yok
bombam yok ama bu şiir infilak edebilir
ben elimde bir pimle dünyaya geldim
ve itiraf ediyorum şimdi burada
zalime atılan her bombada pimim var
benim evde aslında pim koleksiyonum var
hiç bombam olmadı hiç silah kullanmadım
ama mazlumlara atılan her mermiyle vuruldum
evet, tamam doğrudur dünyanın en iyi
filarmoni orkestrası belki İsrail’dedir
ama toplasan bütün o notaları sesleri
bir Hatayi yahut bir Veysel eder midir!?
bizi yalnız sevgi alt edebilir
şimdi mesela yani Peygamber
yağmurun altında kim bilir ne güzeldir
Peygamber yağmurda ıslanırken ne güzeldir
Peygamber ıslanırken yağmur ne güzeldir
Peygamber'i çay içerken keşke görebilseydim
Peygamber'le oturup çay içebilseydim
Peygamber'le birlikte zeytin yiyebilseydim
Peygamberle oturup kalkmak ne güzeldir
Peygamberle oturup kalkmak en güzeldir

AÇ KARNINA SİGARA...

2011-02-17T11:57:00.001+02:00

sevgili ağzım, benimle konuşacakların olmalı.

hep ben seninle konuşacak değilim ya…

aç karnına sigara yakan bir adam güne derdiyle yüzleşerek giriyordur, ondan kaçarak değil! bu yüzden bu balkona el değmemiş bir duyguyu böyle karpuz tartar gibi murdar eden insanları bırakarak çıkıyorum.

insan önce annesini sever.

ve bir insan olarak yalnız annesine güvenirse, ilk celsede haklı çıkar.

ve bir Allah olarak yalnız Allah'a güvenirse, her celsede haklı çıkar!

aceleye getirilmiş bir cinayetim!

kahpeliğiniz karşısında hüngür hüngür ağladığım çok belli!

merhametimi bana karşı kullanıyorsunuz, hâlbuki

ben onu kendiniz... için kullanın diye size göstermiştim.

ağladığımı gizleyemiyorum… diye öldüresiye dövüyorum sizi.

siz de tutup beni hemen öldürüyorsunuz -aşk olsun!-

ben sanki öldürmeyi bilmiyor muyum sizi!?

siz konuşun ama galip gelmek için arada susun!

siz mutlu mesut yaşayın, benim Allah belamı…

benim Allah belamı yalnız benim için verecek, size ne yahu?

susarak galip gelenlerin neyi sustuğunu biliyor musunuz?!

sahibinden kiralık bu dünya... baktım ki orada

evi olan insanlar kendini kurtulmuş belliyorlar,

yuh!

çıktım dışarı... sokaklar sabahı koşturuyor...

mezarlıklar yine dünyanın en güzel türküsünü tutturmuş…

benim yeryüzünden silinecek sesleri daha duyar duymaz tokatlamışlığım vardır! her gün yeni bir yokuşu bazı şeyleri tokatlayan avuçlarla seviyorum; onlar tokatlanmaktan, tuhaftır, hoşlanıyorlar! gideceğimi sanıyorlar da ondan...

çıktım, sabah kendine bir çirkinlik beğenmiş, bana tükür yüzüme diyor!

ben sabahın yüzüne tükürecek bir adam değilim!

beni her Allah’ın günü uyandıran sabaha sonsuz müteşekkirim!

ey sabahı taklit eden çirkinlik,

beni sabahla yalnız bırak!

beni yalnız bırak!

şimdi içtiğim bu sigaranın küllerini rüzgâra boşaltabilirim!

sabahı kuşatmanız bizim geceden kalmışlığımızla alakalı

kuşatılmış bir sabah da yaşanır yine yeni bir sabah gibi

biz çünkü kaçırdığımız güzellikleri

kaza edebiliyoruz,

öyle değil mi!?